[Asunción, Paraguai] Abaixo os políticos, arriba a revolta!

Texto sobre as revoltas do pasado 31 de marzo en Asunción, Paraguai, e a reacción da esquerda (incluso da “esquerda radical”) ante os disturbios e a queima do Congreso Nacional. Aconsellamos tamén a lectura de: Reflexións sobre as revoltas e a queima do Congreso en Asunción, Paraguai, o pasado 31 de marzo.

Quen tacha de “vándalos contra a vontade popular” [I] aos rebeldes que queimaron o congreso e enfrontáronse ás forzas da represión, quen fala de “grupos violentistas” [II] ou “barrabravas pagos” referíndose aos que instalaron barricadas e prenderon os lumes insurrectos nas rúas do microcentro asunceno na noite do 31 de marzo, só poden ser os nosos inimigos.

O que eles ven como “saqueos e vandalismo de lugares públicos” [III], nós vémolo como un fermoso acto subversivo, un ataque a un dos centros da autoridade, do poder. Prenderlle lume ao teatro do engano que encerra o parlamento, ás perdidas ilusións democráticas con sabor a ditadura… Ao odiado edificio onde a diario se reúnen comodamente os verdugos que amenten, manipulan, causan pobreza, decretan miseria, legalizan o desastre ambiental e a militarización e demais prácticas asasinas…

Moitos o desexaron, tentaron, se cadra proxectaron. As chamas non poden senón debuxar un sorriso sobre o rostro dos subversivos en Paraguai e máis lonxe. Por fin! Por fin un claro acto de ataque onde tanto tempo reinaron a submisión e o cinismo!

Mentres a esquerda lamentaba a “inacción e complicidade” [IV] do que eles denominan  “as forzas de seguridade”, a policía asasinaba, disparaba e torturaba. Así caeron as últimas máscaras, as dúbidas, se é que quedaba algunha, sobre o papel da esquerda paraguaia, desaparecendo hoxe máis axiña que os montes do Chaco.

Unicamente poden chamar ao diálogo e á paz [V], os que se acomodaron nas bancadas parlamentarias, ou os que aspiran a iso. As oprimidas do Paraguai viven a violencia todos os días, mesmo en tempos de paz e democracia. Violencia no campo coa súa soia, glifosato, militares e sicarios, violencia do traballo escravo e alienante, violencia de vivir nunha choza. Violencia de verse obrigado a vender porcalladas para sobrevivir, de pedir esmola, de humillarse para recibir unhas lucas dalgún cheto. Violencia tamén a do machismo e a homofobia.

A suposta paz que anhelan non existe. E gran parte das oprimidas sábeno moi ben. Outras moitas teñen claro o sinistro xogo oportunista da esquerda, disposta a tenderlle a súa man á dereita máis rancia, unicamente co fin de reconquistar a súa parcela de poder. Un funesto xogo estratéxico do que millóns son e serán vítimas. Así mesmo darémonos conta de que todo intento de diálogo cos verdugos do poder non é posible nin desexable porque é, e será, sempre falso.

Sen conquista do poder non hai posibilidade de cambio, dinnos os marxistas, e con eles a maioría dos loitadores sociais no país. Lóxica que lles conduciu ao mesmo xogo político do inimigo. “Non hai nada que se pareza máis a un representante da burguesía, que un representante do proletariado”, escribiu alguén hai tempo.  Precisamente por ser representantes, mulleres e homes políticos.

O problema non reside en quen ten o poder, senón no poder mesmo. Non reside na cabeza pensante do Estado, senón no Estado mesmo. E quedou claro na época de Lugo, coas propostas privatistas, a lei antiterrorista e a militarización do Norte, por citar un par de exemplos.

O feito de que moitos dirixentes, veteranos de duros combates, estivesen no poder, ocupando cargos e/ou brindando apoio “crítico”, desmovilizou e pacificou dramaticamente moitas loitas. Logrando unha represión máis eficaz do que calquera goberno colorado puido imaxinar despois da ditadura. As voces críticas “facíanlle o xogo” á dereita, mentres as máis audaces, eran reprimidas como sempre. Todo iso non é sorprendente, senón a lóxica consecuencia das ideas políticas da esquerda partidaria, mesmo da súa versión máis radical.

Moito se falou nos últimos días de manipulación política. O ocorrido no fondo, é un conflito interno de elites. Non cabe dúbida de que na base existe a rivalidade entre os grupos do poder, onde o pobo é unicamente espectador e/ou peón. Pero, como ben sinalaron compañeiras anarquistas noutro texto, a queima do congreso e os disturbios non estaban nos plans da elite, pero si estaban nas ganas dos rebeldes. Así se puido, por un momento, expropiar o conflito, escapar ao control do poder. E esta é a greta que hai que rescatar.

Máis dun marxista [VI] referiuse aos feitos como unha réplica da queima do parlamento alemán en mans de Marinus van der Lubbe no ano 1933. Afirman que se trata dunha operación de bandeira falsa, e que á dereita o utilizará para reprimir á esquerda, tal como fixeron Hitler e os nazis despois da queima do Reichstag, servíndolles como pretexto para a persecución, entre outros, dos comunistas alemáns. Comparación que engorda a longa tradición comunista de falsificación da historia (tamén en 1933, falábase de provocación e mesmo afirmaban que van der Lubbe traballaba para a policía).

Marinus van der Lubbe era un mozo proletario holandés, contrario aos partidos, o parlamentarismo e o sindicalismo, e a favor da autonomía e a acción directa das clases oprimidas, en poucas palabras, un revolucionario comunista consellista.

Días despois de que os nazis chegasen ao poder democraticamente, o holandés chegaba a Alemaña a pé. Xa en Berlín asistiu a mitins obreiros e propuxo a outros proletarios organizar unha manifestación contra os nazis, quen lle contestou remitíndolle ao partido comunista, en poder da última palabra.

Naquela época, o Partido Comunista Alemán practicaba a política de “discutir cos fascistas para levalos cara ás súas posicións”. “Inclinarse ante a nova correlación de forza e deixar que os fascistas se cansen no poder. Todo acto de violencia será denunciado polo partido comunista como provocación e os seus autores excluídos das filas proletarios como axentes do fascismo”, chegarían a afirmar, repudiando toda resistencia espontánea.

Ante a total inacción de tantas oprimidas, Marinus decidiu actuar por conta propia. Non só contra os carniceiros nazis, senón tamén contra o sistema democrático que os levara ao poder. E así prendeu lume ao Reichstag cuns paquetes de fósforos.

Como poderían os estalinistas entender esa acción? Esa mestura de ideas subversivas e acción individual? En lugar de ver un facho chamando á insurrección contra o terror nazi, cegáronse ante un complot de aniquilación ao seu partido. En lugar de recoñecelo como un fermoso acto de rebelión, un alento de resistencia, unha proba incansable de loita mesmo en pésimas circunstancias… Soamente viron provocación. O por que da súa cegueira é simple: nunca poderán entender xesto tan xeneroso, os que buscan dirixir, xestionar e “guiar ás masas”.

Tanto a dereita como a esquerda tentan sementar confusión, confusión que conduce á inacción e a resignación. Con todo, os feitos preséntansenos claros e os disturbios do 31 de marzo son o primeiro paso.

É necesario actuar, doutro xeito, as forzas políticas terán cancha libre para facer o seu xogo sucio. E iso podería culminar coa recuperación da esquerda, ou aínda máis probable, coa dereita consolidada no poder. Perdendo as oprimidas en ambos os casos e sen dubidar, os poderosos, en alentar unha guerra civil, ao ver ameazados e en perigo os seus privilexios.

Por isto é necesaria a ruptura coa política. En lugar de cálculos políticos, de estratexias de conquista de poder, hai que apostar pola acción directa levada a cabo polas oprimidas mesmas, sen que ninguén lles diga cando e como teñen que actuar. Decidindo elas mesmas como levar a cabo as súas loitas desde a autonomía.

Unicamente aqueles que desconfían das capacidades das oprimidas para dar forma ao seu propio destino, as súas loitas e a súa emancipación, determinan necesarios os pastores, os partidos de vangarda ou os grupos de ilustrados que amosen o camiño. E só os pastores poden temer ao xogo subversivo entre o acto individual e a proxección social insurreccional.

Entre as oprimidas do Paraguai existe unha longa experiencia de loitas contra o poder, especialmente  no campo pero tamén nas cidades, é o caso da okupación. Moitas veces esas loitas pérdense no camiño, non por falta de resistencia ou por desgaste ante a represión, senón porque os rebeldes acaban por confiar nun líder ou na política.

Romper con esa dinámica sería un paso cara a adiante. Unha vez alí, os subversivos pensarán no próximo paso a seguir. Porque aínda que, o parlamento é un dos brazos do poder, os tempos en que os rebeldes facían a revolución tomando palacios e defendendo barricadas, quedaron atrás.

Hoxe día o capital e a autoridade residen en moitos lugares. É certo que as institucións forman parte desa rede, e a policía, pero a opresión e a explotación tamén se atopan nas tecnoloxías que nos impoñen, nas infraestruturas que facilitan o control, o saqueo capitalista, e nas relacións entre nós.

Polo asalto a esta realidade, aos seus defensores e os seus falsos críticos.
Pola anarquía.

“Queremos acabar esas loitas políticas que ocasionan derramamientos de sangue obreiro promovidos por eses ambiciosos para elevarse ao poder; os obreiros deben pelexar para a súa emancipación e non para os nosos explotadores.

[…]

Queremos destruír toda forma de goberno porque mentres existan autoridades tamén existirá tiranía; poderemos cambiar de tiranos, pero sempre teremos a mesma tiranía; isto é, mentres existan homes que queiran opoñer a súa vontade aos demais homes, non existirá para a humanidade nin un síntoma de liberdade.

[…]

Queremos unha sociedade comunista […] queremos unha sociedade anárquica; que non haxa poder autoritario. […] Como se comprende, o comunismo é a verdadeira igualdade e fraternidade, e a anarquía é a completa liberdade individual e a verdadeira xustiza e ambos constitúen unha sociedade harmónica, civilizada e de progreso.

Por tanto, compañeiros do mundo enteiro, se queredes ser libres e concluír dunha vez con esa praga langostera burguesa para que non aparezan nas xeracións futuras, é necesario unirnos as mans callosas a través das fronteiras, cuxa unión se irá practicando coa formación de grupos de afinidade completamente libres e propagando as ideas comunistas anárquicas nos cafés, fondas, teatros, centros e convocar reunións libres.

Grupo de afinidade é a unión de varios individuos co desexo igual de executar una mesma cousa; por exemplo, un individuo é apto para a propaganda falada, pode unirse con outros individuos de igual aptitude e formar un grupo para convocar reunións, […] é de espírito revolucionario, que busque individuos revolucionarios e organizar un grupo de acción revolucionaria e así sucesivamente vanse unindo pola lei de afinidade, lei que non está escrita en ningún código porque é unha lei natural e inviolable. A unión deste sistema ten a vantaxe de que todos os individuos proceden libremente en todo aquilo que xulguen conveniente, sen verse obrigados por ningún regulamento nin someter as súas accións á aprobación de ninguén, isto é, non é necesario ningún estatuto nin regulamento, como tampouco ningún presidente, nin secretario. É o único modo de obrar libremente e abolir camarillas de zánganos e expor un réxime económico. Esta forma de organización, de propaganda e acción ten a facilidade de multiplicarse constantemente e en todas as direccións, é fácil tamén burlarse das pescudas policiais porque non se arquivan documentos nin se levantan actas de acordos como tampouco existe ningún centro determinado e está en todas partes posto que cada individuo é un suxeito da actividade.”

  • Cita sacada do “Manifesto Anarquista”, do grupo “Os Fillos do Chaco”, Asunción do Paraguai, xaneiro en 1892.

Notas:

[I] Comunicado da Partido Converxencia Popular Socialista (PCPS)
[II] A versión paraguaia do Incendio do Reichstag, Luís Agüero Wagner
[III] Comunicado do PCPS
[IV] Ibidem
[V] Ibidem
[VI] Luís Agüero Wagner, Osvaldo Zayas, Celso Guanipa Castro, entre outros

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: