“Letras desde o victimario”, por Xavier Bayle

“Violencia sen sentido” (ilustración de Xavier Bayle)

Tiro e traduzco desde o blogue do compa de La Rebelión de las Palabras este texto de Xavier Bayle, artista ilustrador, escritor, poeta e activista anarquista e antiespecista, titulado “Letras desde o victimario” e que pareceme tan brillante e profundo como desgarrador.

Ola, son un gato en Corea, unha fermosa rapariga juareziana, un pito en Holanda, un bebé mexicano de experimentación, son un touro bravo en España, son un neno soldado congoleño, son un porco en Italia, unha estudante negra en Moscova, unha vaca en Estados Unidos, son unha caoba no Brasil amazónico, son unha nena vietnamita cando o do Napalm, son un vello cabalo polaco, unha enferma guineoecuatoriana, un can nun albergue cheo, unha xitana naquela Alemaña, un raposo en Poznan, un pato nunha granxa francesa para foie, unha criatura sen fogar chinesa, son un golfiño nas costas de Xapón, unha indíxena que estorba, unha balea sen sorte, un macaco en Covance… Xa me están metendo armas e lume no corpo, son a vida que se perde, son un sabor, unha risa, unha contradición, a consecución dun odio, unha ignorancia, unha solución fácil e nunca final, unha estupidez, son a vítima da perversión de outros. E podo ser moi facilmente ti, en mans deste ser aberrante que arrestou o planeta e fíxoo feudo e fíxoo cárcere e fíxoo inferno. Son a morte que non queres e que che fere a memoria e atemorízache… pero que asestas ás inocentes sen necesidade.

Ola, son unha vida nas túas mans aterrorizada polo medo.

Ola, vasme matar con argumentos.

Ti tes as túas escusas, a túa preguiza, o teu dereito para asasinar, o teu apetito, a túa forza bruta, a túa mezquindade, a túa hipocrisía, o teu paradoxo, a túa paradigma, a túa paramilicia, o teu diñeiro, o teu patriotismo, as túas armas e as túas drogas, as túas avaricias e as túas dogmas, a túa indiferenza e a túa insensibilidade. Eu só teño as respiracións contadas, só a vida que perdo.

Ti tes todo, eu só a vida que perdo.

Fun todas as vidas e a maioría abandoneinas nas túas mans, colgando boca abaixo en ganchos de matadoiro para o despezamento, co prezo fincado tras un escaparate, en forma de tres cuartos en tendas de luxo, en forma de botas de coiro, en forma dunha nova fórmula de champú, nos ocos que os obuses deixaron, en minúsculas gaiolas de poneduría de ovos, nos bloques once de cada campo de concentración, nos guetos marxinais, nas favelas, nos caixóns de abatemento, nos campos de refuxiados, en forma de vinganza, de gula, de luxuria, de cobiza, de preguiza, de soberbia, de envexa, de ira, en forma de necedad. Nada perde quen nada ten, pero todo ten quen nada ten, excepto a vida.

Porque a vida é todo, todo. E a morte é a nada.

Así que nada quero de ti, só a miña vida. Déixame a miña vida, ese é o meu único ben. Queda co teu diñeiro, queda coa túa cidade, coas túas chucherías, abandónate á túa bixutería, á túa fama, aos teus inmobles, posúe os títulos e as medallas que che plazcan, pon o teu nome en enciclopedias, en avenidas, monumentos, goza de solidariedade gremial, recoñecemento público, portadas en revistas… pero déixame a vida. Porque ti non tes poder, só es un guiñapo en mans da túa miseria emocional, e iso cáusache risa parva, satisfacción, abulia, manoseados praceres. O meu nivel moral é inmensamente superior ao teu, aínda estando no lado terrible do fusil, a túa tortura vence o meu corpo, destrúeme, pero morrerei moito máis viva que a túa propia vida.

Son a vaca que comes, xemín durante horas implorándote compaixón mentres empuñabas o coitelo ou a pistola de aturdimento, convulsionéime buscando unha saída polas sucias paredes, chorei entrada en midriasis, vencida de xeonllos diante túa e non tiveches piedade nin reflexión, só cheguei a ser un número máis na túa xornada de traballo, unha etiqueta máis no paquete do refrixerador, un trofeo nunha parede, unha identificación de baixa no albergue de animais, no rexistro de defuncións do Ministerio da Pobreza. Son un obxecto, un fardo, un farrapo, a menor parte dun ser vivo derrubado no fondo dunha solitaria gaiola nun laboratorio de cosméticos, nunha comisaría, nun infecto hospital, nun búnker. Ninguén escoita os meus últimos xemidos e mórrome de tristeza antes que de morte. A miña morte leva dúas mortes.

Son unha muesca na túa metralladora, unha cifra na inmensidade abominable de certas cifras, un método de despelexamento, un resultado do exame, un problema menos, un índice de audiencia… pero xamais poderás mirarme aos ollos e facer crer a todxs que tes razón, xamais alcanzarás a pureza do meu medo, xamais borrarás a infamia da inxustiza, nin o sangue nas túas mans lavarás por máis que as enxabones ata o último día da túa vida. Na desesperación terminal o odio non chega moi lonxe, non podo odiarte, as miñas forzas concentráronse en sobrevivir ao inexorable.

E non o vou a conseguir.

O meu corpo xa foi cortado en anacos e disposto en bandexas plásticas, a miña pel arrincada e curtida, a miña autopsia realizada, xazco baixo cal en fosas comúns secretas, a graxa da miña pel fuxiu incendiada polas chemineas, o meu esqueleto sécase baixo o sol, os efectos do veleno que me matou xa foron anotados, e a bala cobrada. Agora a miña vida xa non é nin “miña” nin “vida”. Nada queda desas dúas palabras.

Cando me digas adeus non digas unha vez máis que non o sabías, que ti “soamente” pagaches ese asasinato. Que as cousas son como son. Que somos depredadores naturais. Non. O ser humano ten opcións sempre, e de nada sérveme a min este triste envase inerte co cal non podo revolcarme na herba, xogar coa miña boneca, mergullar ben fondo, expresar as miñas ideas, rumiar herba fresca ou picotear terra chovida. Este é un envase frío co cal non podo, simplemente, vivir.

Simplemente vivir, como todo o vivo quere...

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: