[Francia] “Algunhas inapacibles” reivindican o incendio en Grenoble de sete coches da autoridade local

les-vehicules-etaient-stationnes-sur-le-parking-de-la-direction-de-la-gestion-des-dechets-rue-jacquard-1490708031-300x169Tiramos, traducimos de La Rebelión de las Palabras e espallamos este comunicado de compas francesas de Grenoble reivindicando o incendio de sete vehículos da autoridade local.

Grenoble metrópole apacible…

Estamos na metrópole. Un lugar para o almacenamento e a explotación de recursos humanos.

Somos apilados, aparcados, sometidos, encerrados, monitorados e estorbados.

Polo noso propio ben, con bondade e benevolencia, por un capitalismo verde, para ciudadás innovadoras e eco-responsables.

Sexamos claros: A metrópole ten un rostro humano.

Non nos permitiremos a nós mesmas ser controladas con novas etiquetas de dominación puída, capitalismo 2.0, cidades intelixentes, atractivas, suaves e desinfectadas.

Tampouco nos avergoñaremos por unha liturxia de demandas xa obsoletas. Demandar é capitular.

Non pedimos nada. Non queremos vivir na metrópole, só queremos destruíla.

Non sucederá en silencio.

No medio da necrópole non hai moito espazo, pero respiramos, desconectamos, despregámonos e desatámonos.

As nosas revoltas non son contidas en hashtags.

Xa que o poder está en todas partes, nós estamos a loitar en todas partes.

Tentámolo e prendémoslle lume a todos os obstáculos que se interpoñen no camiño dos nosos desexos, das nosas relacións, das nosas prácticas e das nosas elaboracións.

Atacamos alegremente as xerarquías, os símbolos, as administracións, as parellas, o decoro, os cidadáns, aos poderosos, e sobre todo, á resignación.

Saboteamos activamente a maquinaria da nosa alienación.

O gran anoitecer é unha ilusión, o noso é un anoitecer cotián, se nos dotamos dos medios. Os nosos medios e as nosas forzas son os nosos métodos que están a nos conectar, desatándonos, para buscar cómplices, para organizarnos e reapropiarnos do noso tempo.

Atopámonos sempre en movemento nestas relacións, esta raiba que é imposible negociar, esta tenrura de compartir, esta profunda tristeza e depresión, febres e a alegría da conversación que é moito máis significativa que todos os textos que un poida coñecer.

E isto convennos. Porque vivimos, vibramos.

Se non hai subidas e baixadas, se non hai aventuras, entón xa estamos mortas.

Na noite do luns 27, no barrio de Capuche de Grenoble, prendemos lume a sete vehículos pertencentes á Metro*.

Cando nos fumos, a luz das chamas iluminounos, só outro lume comezou na pacificación.

Merda para os poderosos e os seus espazos, malditas sexan as nosas vidas mutiladas.

Algunhas inapacibles…

* Nota de Tradución: A Metro refírese á Grenoble-Alpes Métropole, unha rexión de Francia que engloba o distrito de Grenoble e a maioría dos seus suburbios. Os vehículos mencionados na reivindicación de responsabilidade pertencían ao órgano de goberno local desta rexión.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: