Desde Dentro: Proposta de loita colectiva para difundir e debatir dentro e fóra das prisións

la carcel esconde el fallo del sistema3Difundimos aquí unha interesante proposta para artellar unha canle de comunicación a nivel estatal, desde dentro e fóra das prisións, que quizais poida vertebrar un proxecto de loita anticarceraria. Polo pronto, e mentres continúa o debate, desde os cárceres propoñen xaxúns periódicos de protesta que visibilicen a iniciativa e o número de presxs interesadxs. Punto de partida para outras accións que tras do debate colectivo puidesen decidirse.
Nós recollemos o texto inicial, saído das prisións e difundido polxs compañeirxs de Tokata e traducímolo ao galego. Para seguir as posteriores intervencións e o fío de discusión remitímosvos a ese portal de contido anticarcerario.

Aquí vai o texto:

O esquecemento social, a falta de conciencia e desinterese xeneralizado polos asuntos carcelarios equivale ao beneplácito da arbitrariedade, a prepotencia e a vulneración das súas propias leis pola administración carcelaria, apoiada pasivamente polos Xulgados de Vixilancia Penal, informados exhaustivamente do que pasa nos cárceres, pero incapaces de exercer a súa función legal de “tutela xudicial efectiva” dos dereitos dxs presxs. Propiciando unha situación na que as persoas presas vémonos sistematicamente sometidas a abusos de poder, agresións, torturas físicas e psíquicas continuadas, e a unhas condicións de existencia inhumanas e degradantes en multitude de aspectos: abandono médico-sanitario, explotación laboral, indefensión xurídica, discriminación cultural, inexistente liberdade de expresión, etc. Os gobernantes de dereita, esquerda e centro fanse os ignorantes ante as anomalías, deficiencias, desequilibrios e torturas da “Institución Penal” e só se dedican a endurecer as leis, buscando o ignorante aplauso social, utilizando ao seu antollo os medios de comunicación (ou manipulación de masas), enganando á sociedade, pretendendo vender aos seus concidadáns un estado de dereito SEN DEREITOS.

Mentres se supón que se nos ten presos por incumprir a lei, quen debería teoricamente defendela ri dela en todo o que aos nosos dereitos refírese, vulnerándoos sistemática e rutinariamente e castigando axs presxs que tentan denuncialo. Para empezar, non esiximos máis que iso, que se nos cumpran os nosos dereitos en lugar de soamente esixirnos as nosas obrigacións. Temos dereito a mostrarnos en desacordo cos seus procedementos. Se un preso golpea a un funcionario é castigado, sanciónaselle administrativamente e ábreselle un sumario polo que se incrementa a súa condena. Agora ben, se unha manada de carceleiros vén ensinarlle “o que vale un peite” (sempre coidándose de que non lles graven as cámaras, claro), o preso será golpeado impunemente con abuso de superioridade numérica, sometido a sanción disciplinaria segundo o regulamento carcelario e castigado con sumarios e condenas por xuíces que non atenden máis que ao principio de “presunción de veracidade do axente da autoridade no exercicio das súas funcións”. Isto é xustiza?

Temos claro que hai dúas formas de cumprir condena. A máis xeneralizada, por desgraza, é a submisión e acomodamento á institución carcelaria e a colaboración con ela, en espera de recompensas que non son máis que a outra cara do medo ás torturas ou ao afastamento xeográfico dos familiares, o que leva a moitos á traizón, a través do famoso “divide e vencerás”. A outra forma de cumprir condena é o posicionamento, o enfrontamento e a loita activa contra a inxustiza, a degradación e a impunidade carcelaria. O que facemos neste texto é unha proposta nese sentido, dirixida en primeiro lugar a todas as persoas presas que estean de acordo connosco en que o único camiño que nos queda para defender a nosa dignidade é loitar unidos polos nosos dereitos, xa que as leis que teoricamente nolos recoñecen só se cumpren para castigarnos.

Remitímonos á experiencia de organizacións de autodefensa das persoas presas como COPEL, APRE e outras que non adoptaron ningunha sigla. A semellanza das primeiras, nós tamén queriamos propoñer unhas siglas (ASPRELA: Asociación de Presos En Loita Activa), pero decidimos retirar ese detalle, porque pensamos que adoptar ou non un nome común debe ser decisión de todxlxs participantes. A cuestión queda aberta á discusión. Si que propoñemos, como naqueles intentos memorables, unha táboa reivindicativa onde denunciemos as situacións que en maior medida atentan contra a nosa dignidade e a nosa vida e fixámonos uns obxectivos para alcanzar a curto e medio prazo, pois a longo prazo loitamos pola abolición dos cárceres e do poder punitivo do Estado. Esperamos que propoñades todas as modificacións e engadidos que estimedes convenientes. Igualmente propoñemos, para empezar, unha táctica, un procedemento de loita común, en principio simbólico, para mostrar que estamos aí e saber quen somos. Tamén é necesaria a discusión sobre este punto: que medios de loita pareceríanvos máis convenientes para dar a coñecer e facer que se escoiten as nosas demandas A continuación, unha lista aberta das reivindicacións que se nos ocorren. Esperamos as vosas suxerencias para completala.

1ª) Esiximos o fin das torturas, agresións e tratos crueis, inhumanos e degradantes e da impunidade dos carceleiros na súa práctica en todos os cárceres do Estado español, coa creación de mecanismos de control e garantía de que non van volver a producirse, e de procedementos de vixilancia e prevención totalmente independentes das administracións estatais. Que os xulgados tramiten todas as denuncias, que o médico forense examine inmediatamente aos denunciantes e que se manteña fora do contacto coa poboación recluída a todxlxs carceleirxs que fosen denunciadxs por malos tratos, trato inhumano, vexatorio, tortura, abuso de poder ou exceso de rigor de obra ou de palabra.

2ª) A erradicación dos FIES, abolición do chamado “réxime especial” de castigo e peche absoluto dos departamentos de illamento, porque conducen á persoa presa que os sofre a estados vexetativos, anulando e destruíndo a súa personalidade a través da submisión e as privacións de todo tipo: sensorial, cultural, relacional, afectiva? Porque serven para reprimir e silenciar calquera tipo de reivindicación, apartándonos do resto da poboación recluída coa escusa de que exercemos neles a influencia do noso sentir libertario, para así poder pisarnos, dividirnos ao antollo da “institución”, degradarnos física, psíquica e moralmente, anular os nosos dereitos fundamentais e suprimirnos como seres humanos.

3ª) O fin da dispersión de presxs. Esiximos que cada presx poida cumprir as súas condenas nas súas comunidades de orixe ou alá onde se atope a súa contorna afectiva. E, por suposto, para evitar que as nosas amizades e familias arrísquense a sufrir accidentes de tráfico, moi frecuentes por vir desde centos de quilómetros para vernos 40 minutos de merda tras un cristal

4ª) Esiximos que os servizos médicos non estean adscritos a IIPP, senón que sexan independentes delas, para que xs presxs reciban os mesmos tratamentos que a xente da rúa; para evitar a práctica da “vista gorda” nos partes de lesións por torturas, malleiras e malos tratos e que se manipulen os informes clínicos, falseándoos; e para evitar etiquetas de “sobredose?”, “aforcamentos”, etc. aos presxs asasinadxs nos cárceres do Estado español Xa abonda de impunidade e complicidade corporativista entre médicos carceleiros e carceleiros!

5ª) Esiximos a aplicación inmediata dos arts. 104.4 e 196 RP a todxlxs enfermxs crónicxs, sen que exista o requirimento de que entren en fase terminal. Nunha fase media xa deberían ser excarcerados para poder ser tratados e coidados dignamente, cousa imposible dentro dos cárceres. Que xustiza permite morrer a seres humanos como están a morrer moitxs compñeirxs presxs? Seica non merecen vivir os seus últimos días coa súa contorna afectiva?

6ª) Respecto dxs enfermxs mentais, esiximos que se lles trate adecuadamente en lugares apropiados para iso e non nos cárceres, e moito menos en réxime pechado ou en illamento. Nosotrxs, como presxs en loita, comprometémonos a velar por todxs elxs. Non permitiremos que se lles torture nin que se faga negocio con elxs.

7ª) Esiximos que os “programas” con metadona, tratamentos psiquiátricos, etc. vaian acompañados de grupos de apoio, psicólogos, terapeutas, etc. independentes do II PP, co único fin de que sirvan para deixar as drogas, non para substituír as adiccións dxs presxs por adiccións a drogas legais que lles levan a depender do Estado. Consideramos o mal uso destes “programas”, sen apoio, tortura continuada.

8ª) Esiximos que haxa apertura de investigación, esclarecemento e delimitación de responsabilidades polxs compañeirxs mortxs nos cárceres do Estado español desde o principio do que chaman “democracia” ata o día de hoxe. Esiximos a publicación nos medios de manipulación de masas, mal chamados “medios de comunicación nacionais”, do total desas mortes co fin de que a sociedade comprenda o que están a subvencionar cos seus impostos. E que xs responsables de todas as mortes dxs nosxs compañeirxs sexan xulgados polo que fixeron. Nin esquecemento nin perdón polas mortes nos cárceres do Estado español!!

9ª) Queremos que as estruturas carcelarias abran as súas aulas, talleres, ximnasios, etc., accesos formativos e culturais axs presxs que tachan de “irrecuperables” e que as unidades docentes impártannos clases como ao resto de presxs. Que xustiza permite a privación do dereito á cultura? Énchense a boca de palabras grandilocuentes como “reinserción”, “rehabilitación”, etc., pero os seus cárceres fomentan a prisionización, a degradación humana, a deterioración da saúde, a drogadicción, o desarraigamento social e familiar?

10ª) Esiximos que os “módulos de respecto” non sexan utilizados como escaparates, para pasear aos visitantes Por que non os pasean polas celas de castigo ou polos “módulos conflitivos”? Esiximos que non se utilicen como se fai agora estes “módulos de respecto” para chantaxear axs chavalxs con supostos beneficios penais a cambio de degradarlles moralmente e escravizarlles.

11ª) Esiximos que se deixe de cachear integralmente ás familias e amizades visitantes e que se deixe de utilizar raios X para revisar xs presxs. E que se poida comunicar por calquera vía con amizades sen ningunha limitación nin requisito burocrático.

12ª) Esiximos aos xulgados, forzas de seguridade do Estado e represrxs varixs que non criminalicen a solidariedade entre persoas. Xs presxs e xs grupos de apoio a presxs somos unx. Se xs tocades a elxs tocádesnos a nosotrxs.

Propoñemos que para sustentar ao principio estas reivindicacións e dalas a coñecer dentro e fóra dos cárceres, vaiamos facendo xaxúns mensuais, os primeiros días de mes, por exemplo. Quen vaia a facer xaxún, que o comunique con antelación aos grupos de apoio da rúa, razoando os seus motivos persoais o mesmo que os colectivos e, se así o estima, conveniente, á dirección do cárcere e quizá a outras institucións, como congreso dos deputados, “defensor do pobo”, xulgados de vixilancia, etc.

Propoñemos tamén que non se deixe de denunciar xudicialmente ningún abuso que podamos sufrir ou teñamos noticia que se infere a algunhx compañeirx. Non é que teñamos ningunha confianza no “poder xudicial” do Estado, pero así poñemos de manifesto en maior medida a súa hipocrisía e mala fe e podemos forzar a máquina burocrática, o cal pode ser un medio de presión tan bo como calquera outro. Necesitaremos todo o apoio xurídico que se nos poida prestar desde a rúa, pero tamén podemos capacitarnos nós no uso dos mecanismos legais para obtelo, como a xustiza gratuíta ou os Servizos de Orientación Xurídica Penal. Aínda que non confiemos demasiado tampouco neles, poñéndoos en marcha impediremos que se anquilosen e poñeremos en evidencia as súas contradicións. Denunciar todo o denunciable tamén publicamente para que sexa difundido nos medios afíns.

Todo o anterior non é máis que unha proposta, un borrador para ser discutido entre todxs xs compañeirxs presxs que queiran participar, salvo colaboradorxs e chivatxs, violadores, fascistas, maltratadores e pederastas. Esperamos as vosas achegas e suxestións que tentaremos integrar nun manifesto colectivo que esperamos sexa asumido pola maior cantidade posible de compñeirxs. Mentres tanto, como un sinal de que estamos dispostxs a participar na loita común, todo o mundo podería empezar cos xaxúns mensuais, ao mesmo tempo que se pon en marcha a discusión.

Advertisements

Unha resposta to “Desde Dentro: Proposta de loita colectiva para difundir e debatir dentro e fóra das prisións”

  1. Cárcel=Tortura 2.0

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: