Unha inexistente “guerra de sexos” que soamente funciona nalgunhas cabezas

Por Fernando Ventura

Traducido por B.Castrón

post-624-bye-bye-machiruloQuixera respostar o artigo de Gerardo Fernández publicado na páxina da CNT de Oviedo titulado “Hembristas contra masculinistas: la guerra de sexos del siglo XXI”:

Feministas supremacistas… onde?

Comeza afirmando que probablemente as feministas “supremacistas” non agardaban a resposta que terían no século XXI por parte de homes fartos, e mostra como exemplo, “moitas páxinas da internet” (en concreto catro) deses homes hastiados. Isto hai que contestalo por partes. O primeiro que cando Gerardo Fernández fala de “supremacistas”, fai alusión a ideoloxías de extrema dereita que expoñen a existencia de razas ou etnias superiores e inferiores. No ámbito do feminismo non existen tales “supremacistas”, que afirmen que as mulleres son superiores aos homes. O feminismo pode ser rastrexado desde o século XIX, e nace coa vocación de esixir para as mulleres os mesmos dereitos que teñen os homes. Non hai feministas que esixan para as mulleres “máis”, nin que queiran colocar en situación de inferioridade aos homes. Así que o termo é capcioso, tendencioso, cheo de prexuízos, e emite unha falsidade como un templo.

A oposición masculinista, é irrelevante.

O segundo é que esas catro páxinas que enlaza Gerardo Fernández, e outras catrocentas que houbese, o único que demostran, é que na internet hai de todo. Na internet un pode atopar, páxinas de enxeñeiros e arquitectos que aseguran que as Torres xemelgas foron demolidas nunha explosión controlada por misteriosos axentes. Outras que mostran de forma irrebatible que somos gaseados polos estraños chemtrails. Máis aló unha que asegura que os faraóns eran extraterrestres. Hai páxinas de Nacional-Anarquistas mesmo, que non quero nin mirar. Na internet hai de todo, e hai moitísima información falsa. Hai que entender, que para demostrar que existe unha oposición organizada de homes ao feminismo como movemento social, non basta cunhas páxinas unipersonales na internet, e unhas asociacións de homes que levan casos de divorcio. Fai falta unha historia, unha loita na rúa, uns activistas, unha produción teórica, símbolos recoñecibles… Mentres que o feminismo si que é un amplo movemento social con moitos apartados (non é nin moito menos homoxéneo), a ese “movemento” que se opón ao feminismo, e que só existe por el e non polos homes, éme imposible recoñecerlle mérito algún.

O único que me parece interesante do artigo de Gerardo Fernández (a nivel académico) é unha revisión bibliográfica, de 500 artigos que afirman que a violencia de xénero vai tanto de homes cara a mulleres, como de mulleres cara a homes. Sen meterme en fonduras de valorar os artigos, os rumos, e o que din realmente, ou como o interpretan, a que intereses serven, como levan a cabo as enquisas… porque non tento rebater o que di esa revisión bibliográfica, se non comentar o artigo de Gerardo Fernández, do que estou completamente seguro, non se molestou en contrastar eses datos, vou centrarme no caso español, que é o único que coñezo, para explicar que a violencia de xénero está completamente desequilibrada, no sentido de que os homes son agresores, e as mulleres vítimas.

Datos sobre o sentido da violencia

A estatística que dispoñemos en España arredor de violencia doméstica e de xénero é a do Ministerio do Interior, que elabora anualmente un “anuario”. Nel recóllense os datos de asasinatos, homicidios, violacións, roubos, furtos, etc. Mirando o de 2015, que calquera pode buscar en google, na páxina 342 pode verse que as victimizacións por feitos graves no ámbito familiar de sexo masculino (o cal inclúe se o neno é maltratado pola sogra, se un fillo rómpelle o cranio ao pai, se un xenro mata o sogro, etc.), son por anos:

Vítimas por feitos graves de violencia familiar, sexo masculino.

2011… 10.651

2012… 10.197

2013… 9.970

2014… 9.960

2015…11.110

Vítimas por feitos graves de violencia familiar, sexo feminino.

2011… 67.303

2012… 65.354

2013… 65.595

2014… 68.200

2015… 71.178

Desagreguei os datos de violencia en ámbito familiar, porque acollen ás vítimas con independencia do seu sexo e da súa idade. Aí están os homes (adultos e menores) que son agredidos de forma grave no ámbito familiar, nun amplo espectro de delitos (1).

A violencia de xénero, con todo engade a seguinte nota á estatística: se parte dunha situación na que o agresor é sempre un home que mantén unha relación afectiva coa vítima, que sempre ha de ser unha muller. A estatística do Ministerio da Interior mostra:

Mulleres que foron vítimas de feitos relacionados con violencia de xénero (home agresor, muller vítima):

2011… 57.536

2012… 55.549

2013… 55.453

2014… 57.909

2015… 60.044

Mulleres falecidas por feitos relacionados coa violencia de xénero.

2011… 63

2012… 52

2013… 54

2014… 57

2015… 60

Pola súa banda, o Poder Xudicial publica tamén a estatística de homes asasinados pola súa parella, ex-parella, cónxuxe, na que a vítima é un home, e a agresora unha muller. Só eses casos. Non recollen os asasinatos de homes que o son a mans doutros homes, nin os de mulleres asasinadas por outras mulleres en relacións de afecto. É importante ter en conta ese dato, porque quen afirma que a violencia de xénero é bidireccional (vai de homes a mulleres e viceversa), adoitan meter no apartado de vítimas, a homes que son asasinados noutras circunstancias, o cal pode incrementar a cifra de mortos, en dous ou tres ao ano. A cifra oficial dada polo CGPJ é:

Homes asasinados vítimas da súa parella, ex-parella ou cónxuxe.

2008… 6

2009… 10

2010… 7

2011… 7

2012… 4

2013… 6

Ata 2013 son os casos contabilizados e demostrados segundo o Poder Xudicial, agardando que saian as sentenzas máis recentes. Os datos poden consultarse no informe que emiten respecto diso sobre vítimas mortais da violencia de xénero e da violencia doméstica no ámbito da parella ou ex-parella de 2013. Está na internet e é accesible. Eu atopeino, calquera pode.

De todas as cifras achegadas, eu creo que queda patente un desequilibrio arredor de quen é o agresor, e quen é a vítima. De forma maioritaria os agresores son os homes, e de forma maioritaria as vítimas son as mulleres. Así que afirmar que hai numerosos estudos que mostran que a violencia de xénero é bidireccional (lévana a cabo tanto homes como mulleres), é tan falso como dicir que a violencia nas manifestacións é bidireccional (exércena tanto manifestantes como policías), e para entender isto, hai que falar do patriarcado.

O patriarcado como sistema global de organización social

Existe no mundo, de maneira universal, e con diferentes graos de intensidade pero recoñecible en todas partes e toda época desde o nacemento da propiedade privada, do Estado, e dos asentamentos permanentes, unha forma de organización social que outorgou aos homes e ás mulleres peso diferente nos papeis que deberían xogar na vida. Este fenómeno foi descrito pola antropoloxía e a socioloxía desde o século XIX como patriarcado. Segundo estas observacións, os homes foron adestrados para gozar de visibilidade, mobilidade, preeminencia, mando. Quéreselles agresivos, dinámicos, emprendedores, viaxeiros, aventureiros. Iso fíxolles ser comerciantes, soldados, metalúrxicos, gobernantes, mariños, estudosos… As mulleres, en cambio, son adestradas para ser recatadas, fogareñas, coidadoras, pacientes, invisibles, secundarias, obedientes. Iso converteunas en nais, esposas, enfermeiras, hiladoras, mestras e serventas, por resumir.

Na nosa cultura, o patriarcado, esta preeminencia do home en diferentes ámbitos, segue estando establecida. As mulleres dispoñen de menos diñeiro por termo xeral que os homes, adican o dobre de tempo en xeral a tarefas domésticas que un home, sofren taxas de desemprego e precariedade relacionadas con empregos de coidadoras, limpadoras, son tratadas en materia moral como frescas ou putas se mostran demasiada liberalidade, son cosificadas en cuestións de aspecto exterior que debe ser moi coidado, sofren a maior parte de violacións, acosos e agresións por ser precisamente mulleres. Esta situación de vulnerabilidade e debilidade con respecto aos homes, fai que as mulleres atopen moitas máis dificultades que un home á hora de moverse libremente e sen temor (non se meterá unha señora nunha calexa escura a pasear o can), poder acceder a un emprego masculinizado (non se contrata nunha obra a unha muller albanel ou a unha soldadora), ou dispoñer de tempo para levar a cabo actividades persoais gratas, (xa que adoita estar adscrita a coidados de parentes e fillos).

Isto tamén queda así moi resumido, pero hai que entendelo: a situación xeral (o patriarcado), establece pautas de comportamento, produce efectos (elección de actividades) que hai que ter en conta á hora de valorar un dato.

O termo hembrismo

E aquí o artigo de Gerardo Fernández pasa a falar directamente de “hembrismo”, que supoño que será o mesmo que o “feminismo supremacista”. Non nos explica que é, e como comento, iso non existe xa que non existen “mulleres organizadas para tomar o poder e oprimir aos homes”. Tamén nos fala Gerardo Fernández dos “masculinistas”, que ao parecer son “homes que defenden os dereitos dos homes en contra das hembristas”. É dicir: son homes que loitan contra o baleiro. Que nos din estes masculinistas?

Queixas masculinistas

Quéixanse dun catálogo de cuestións: que son homes os que morren en accidentes de traballo; que son homes os que compoñen os exércitos. E que a esperanza de vida dos homes é menor que a das mulleres. E si, é certo. Agora ben, iso é culpa do feminismo? Eses inconvenientes derivan dos roles que se asigna aos homes (dinámicos, provedores externos, agresivos) na división do traballo por xénero.

Respecto dos accidentes de traballo, son culpa das mulleres? Actualmente existe unha organización do traballo baixo normas capitalistas, e a seguridade nese ámbito foi esixida polo movemento obreiro. Certo é que en materia de sinistralidade, non é que morran “os homes”. Morren os albaneis, os mineiros, os metalúrxicos, os mariñeiros… É dicir, oficios masculinizados. Moi dificilmente pódese reprochar ao feminismo os accidentes de traballo, cando non lle corresponde a elas organizalo, e cando se vai unha muller para pedir un emprego de soldadora, danlle coa porta nos narices xa que non é oficio de muller. Ver a unha muller nunha obra ou nun barco, é algo insólito, porque ata fai ben pouco, e o mesmo aínda segue, que unha muller traballe nunha mina ou nun barco, trae a desgraza. Con todo, convén lembrar que as organizacións feministas traballaron para lograr que as mulleres entren en sectores masculinizados. CNT, en concreto, ten propostas para introducir en convenio colectivo cláusulas que faciliten que a muller entre a traballar neses empregos, que se dea facilidades a homes e mulleres para conciliar a vida familiar e laboral, protección contra o acoso e a violencia de xénero, e incremento das medidas de seguridade en sectores con alta incidencia de accidentes de traballo.

Respecto ao exército, os homes foron tradicionalmente soldados, porque á hora de lanzar unha frecha, arroxar un chumbo cunha fonda, correr distancias curtas, ou establecer combates corpo a corpo, un home ten vantaxe sobre unha muller. Máis aínda, en caso de masacre nunha batalla, a poboación recupérase se hai mulleres, non se sobreviven os homes. Se tes un soldado e trescentas mulleres, cun pouco de esforzo pódense conseguir trescentos embarazos. Pero se hai trescentos soldados e unha muller, o único que obtés é unha violación colectiva e unha morta. A desvantaxe de criar homes agresivos para a guerra, atópase en que poden morrer nela. A vantaxe para os homes, é que non teñen que preocuparse de traballar, poden fanfarronear, poñerse medallas e secuestrar mulleres. Así foi ata hai pouco, que nos conflitos bélicos a tecnoloxía substituíu á forza, e na actualidade os exércitos producen en número de vítimas, tantos ou máis civís (anciáns, nenos e nenas, mulleres), que soldados. Mostráronse os homes en desacordo co seu papel de homes nas guerras? Non. En xeral (deixando de lado os desertores) pareceulles ben, por rol ou porque non quedaba outro remedio. Quen se encargou de protestar contra a guerra e os recrutamentos, foi na era moderna un movemento social: o movemento pacifista. E moito ollo, as feministas en moitos casos, protestaron tamén contra a guerra. Baste lembrar que a Semana Tráxica de Barcelona en 1909, iniciouse cun levantamento masivo de nais, esposas e irmás (mulleres), que querían impedir o embarque dos seus fillos, maridos e irmáns á Guerra de África.

A terceira cuestión, a da menor esperanza de vida dos homes… Tamén iso é culpa das feministas? Como explico as cuestións biolóxicas, ambientais, hábitos? Do que me dou conta, é que tentar respostar a todas as acusacións que lanza ese artigo de Gerardo Fernández, e que é publicado nunha páxina da CNT, faría isto interminable, porque é unha detrás doutra. Chega a dicir que o feminismo é útil ao capitalismo porque evita alianzas entre homes e mulleres impedindo a loita de clases, cando a debilidade do movemento obreiro deriva dunha serie de leis que protexen ao patronariado. Afirma que as mulleres son beneficiadas nas súas condenas xudiciais por ser mulleres, e que polo mesmo delito reciben menos penas, cando resulta que no código penal non existe o eximente ou atenuante de “ser muller”. Declara que as mulleres realizan denuncias falsas contra os homes, sen especificar cantas e de que modo o sabe. Solta que os homes se suicidan máis que as mulleres, sen explicar os motivos. Indica que a custodia se concede á nai en caso de divorcio, sen sinalar que todas esas leis foron elaboradas e aprobadas por parlamentos compostos na súa inmensa maioría, por homes… Nin un só dos eventos adversos que padecen os homes por selo, é por mor das mulleres, se non precisamente polos roles que asigna o patriarcado aos homes. As chamadas “queixas masculinistas”, non son máis que as sempiternas “queixas machistas”, que nos contan -tras moita literatura- o malvadas e retortas que son as mulleres.

Sobre a guerra de sexos

E agora pregúntovos… Onde está esa guerra de sexos? Onde os exércitos femininos que queren esmagar aos homes? Eu no movemento feminista, só vexo a militantes, mulleres loitadoras que nos trouxeron gradualmente educación feminina, dereitos civís ás mulleres, liberdade sexual, anticonceptivos, aborto, divorcio, respecto á diversidade sexual… Iso é o que nos deu o Movemento Feminista aos homes. Porque que as mulleres se eduquen, progresen, melloren, a min, que son un home, dignifícame.

Fin

Escribín este artigo coa absoluta certeza de que é imposible convencer a quen non quere ser convencido, a un quítanselle as ganas, de verdade. Espero que polo menos aos compañeiros anarquistas e anarcosindicalistas, algúns datos que lles ofrezo, e máis que podo proporcionar, fáganlles contemplar o panorama con algo de cordura, porque o que se oculta ou enmascara ou se deforma, poténciase. Un saúdo e que todo vaia ben.

NOTA DE ABORDAXE:

O artigo ao que se fai referencia “Hembristas contra masculinistas: la guerra de sexos del siglo XXI” de Gerardo Fernández  foi publicado na páxina da CNT de Oviedo e provocou unha forte polémica. Desde Abordaxe! como libertarias  non estamos dispostas a dar cabida a semellantes textos.

A CNT limitouse a realizar o seguinte comunicado e ligar os acordos do seu último Congreso nos que se define como unha organización feminista:

“Respecto ao polémico artigo que CNT Oviedo publicou na súa web, “Hembristas contra masculinistas: la guerra de sexos del siglo XXI”, debemos matizar que é responsabilidade exclusiva dese sindicato en concreto e que a CNT no seu conxunto declárase feminista, tal e como acordamos no noso último Congreso. Por tanto, rexeitamos tajantemente devandito escrito.”

Advertisements

10 Respostas to “Unha inexistente “guerra de sexos” que soamente funciona nalgunhas cabezas”

  1. Ni machismo ni censura Says:

    La cuenta oficial de CNT, controlada por el Comité Confederal, hace referencia a los acuerdos para lo que le da la gana. En ellos también se dice que es una organización horizontal y basada en el federalismo sin embargo dice que “rechaza” el artículo sin preguntar ni tan siquiera a la militancia. ¿Quiénes son para hablar en nombre de las mujeres y los hombres de toda la CNT?
    El anarquismo sin el feminismo no tiene sentido. El feminismo sin el anarquismo tampoco.

    • Un tal Disnomia que ás veces publica na Abordaxe Says:

      Se non rechazas o texto da CNT de Oviedo por ser claramente machista e misóxino, o problema é teu, e non de que a CNT, o Comité Confederal, ou Cristo bendito, non preguntase antes de (MENOS MAL!) rexeitar públicamente o texto, aínda que só fose de boquilla.

      Eu son un varón, cisxénero, e non vou opinar, as respostas pertinentes xa as deron sobre todo as compañeiras, que son quen en primeira instancia deben respostar ás vosas sandeces, pero en serio, a falta de curro de xénero na CNT é un feito coñecido por todas, e textos coma ese son unha mera consecuencia. Cando te declaras “feminista” a golpe de apretón de mans en Congresos endogámicos onde só asistides vós, e non se predica cos feitos, cando as actitudes cotiás e mesmo os posicionamentos de moitos sindicatos da CNT de distintos puntos do Estado español fronte ás agresións machistas (nalgúns casos moi graves, coma o acontecido na CNT de Alacant fai uns aniños con certo fulano que alí militaba e que salpicounos a moitas compas mesmo doutros puntos distantes da Península que nin sequera militamos na CNT) delatan esa carencia e tradúcense en palmadiñas nas costas a maltratadores, violadores e acosadores, e cando a CNT limítase coma organización a desvincularse sen actuar de inmediato e de xeito contundente contra os elementos machistas internos (e non me refiro aquí a darlle unhas ostias de non ser necesario, pero sí a posicionarse claramente e a dicirlle ben claras as cousas asumindo un posicionamento real e non un simple “yo me desvinculo no vaya a ser que me salpique”), entón… máis clariño, auga.

      O que deberíades facer é asumir un posicionamento conxunto máis alá de limitarse a dicir que a CNT “se declara feminista por Congreso” (son o único que pensa que sona realmente noxento iso de “a CNT no seu conxunto declárase feminista, tal e como acordamos no noso último Congreso”?) e transmitir dito posicionamento á CNT de Oviedo, tomando as medidas oportunas en caso de que a súa actitude siga sendo a mesma. Pero ai… do dito ao feito…

      • Ni machismo ni censura Says:

        Es decir, que te parece bien que el Comité Confederal hable por la militancia sin antes preguntarle. Así le va a la CNT. Para eso afiliaros a UGT o a cualquier otra mierda dirigista.

        Que pongas al mismo nivel los abusos contra mujeres con un mero artículo de opinión al que hay gente que considera machista y gente que no, es que tienes un grave problema.

        Ah y antes de seguir pontificando lo que deberíais hacer es preguntar a las mujeres de CNT Oviedo lo que les parece el texto. Igual os lleváis un palmo de narices, pero bueno, algunos hombres ya sabéis lo que es bueno para las mujeres y lo que no. Y luego vais de feministas.

      • Un tal Disnomia que ás veces publica na Abordaxe Says:

        Mimadriña querida……….

        1 – Me parece bien que el Comité Confederal, o que toda la militancia, rechace cualquier texto que fomente el machismo y la misoginia de manera tan evidente, y no creo que haya que preguntar. ¿Necesitaría el Comité Confederal o el sindicato de Oviedo o quien sea la aprobación de la militancia para rechazar un texto justificando la explotación laboral, las políticas migratorias racistas de la UE o una agresión fascista a un compañero? No. Pero como siempre el feminismo queda en segundo plano…

        2 – Pongo al mismo nivel los abusos con un “mero artículo” porque esa clase de “meros artículos” refuerzan el sistema de creencias y actitudes patriarcal que da lugar a dichos abusos, además de mentir descaradamente pretendiendo igualar en una absurda relación de equidistancia al machismo (organizado estructuralmente históricamente respaldado por el sistema social y económico existente, que a su vez se beneficia del mismo, que se refleja y refuerza a través del arte, la cultura, el lenguaje, las relaciones sociales, el funcionamiento institucional etc) y el supuesto “hembrismo”, que ni tiene una organización estructural, ni un respaldo y formas históricas, ni existe realmente…

        Dices que este “mero artículo” hay gente que lo considera machista y gente que no. Bueno, también hay gente que no considera machistas determinadas actitudes dentro de los colectivos y por eso se perpetúan, y hay gente que no considerará racista una redada contra inmigrantes porque claro, no es por su color de piel, es que no tienen papeles, eso no es racismo… ¿Empezamos a relativizarlo todo? Si alguien considera que ese texto no es machista lo que debería hacer es formarse un poquito en cuanto a feminismo y género, para evitar seguir contribuyendo a que el sistema patriarcal salga reforzado.

        Y las mujeres de CNT Oviedo no sé (ya hay que ser rastrero para usar la posible alienación de una mujer dentro de un sistema patriarcal como pretexto para justificar un texto que contiene grandes dosis de esa violencia patriarcal, ¿te parece bonito, de verdad?) pero las mujeres de otras CNT así como muchas otras mujeres no militantes de la CNT pero sí de otros colectivos, organizaciones o luchas ya se han pronunciado, y no son pocas precisamente. Pero nada, tú sigue pensando que eres su salvador, que eso tampoco tiene carga patriarcal.

        Así le va a la CNT… en eso tienes toda la razón del mundo, es lo único sensato de todo tu comentario. No obstante, yo no me afilio a la CNT pero tampoco a la UGT, no sé qué sentido tiene venirme con esas xD

      • E sabes ti cal é o proceso interno que está a seguir a CNT nese tema? A min cónstame que xa hai unha proposta de desfederación do sindicato de Oviedo, que debe pasar a ser decidida polo conxunto da organización.

        O Comité Confederal o único que pode facer é recordar os acordos de congreso, que para iso é un órgano non decisorio, e nada máis.

        E por favor, o de Alacant non eran da CNT, eran das julis e nunca estiveron na CNT.

      • Un tal Disnomia que ás veces publica na Abordaxe. Says:

        Primeiro, o agresor de Alacant sí estaba na CNT, estás errado/a. De feito hai fotos del a escachar megáfono en man en primeira liña de varias manis ceneteiras. E seino porque o coñezo, seino porque lembro como a compañeira agredida foi obxecto de burlas na CNT, lembro como se amparou ao agresor. Lembro todo isto, e perfectamente, como xa te dixen a moitas salpicounos. A contar historietas a outra parte, corre.

        Segundo, repito que se “o conxunto da organización” ten que decidir que un sindicato que solta semellante texto misóxino teña que ser desfederado, mal vamos… En fin, mola moito iso de desvincularse cunha nota escueta e sen mollarse, simplemente rexeitando o texto, e logo quen cala otorga… Xa veremos o resultado dese proceso interno do que falas nos vindeiros días, ou precisades meses para decidir?

        A burocracia…

    • Para "Ni machismo ni censura" Says:

      Seguindo o rastro da túa IP … Anda! Que casualidade! Apareces en Principado de Asturias, ou Xixón ou Oviedo, cal das dúas? A ver se vai ser que estás escocido porque eres unha das persoas que escribiu o texto aquí criticado 🙂

  2. Un tal Disnomia que ás veces publica na Abordaxe Says:

    É curioso o encantados que están os elementos falanxistas co texto da CNT Oviedo: https://twitter.com/Falange_Armada/status/768141932161798144

    A CNT FACENDO AMIGOS!

  3. Ni machismo ni censura Says:

    Qué casualidad, aquí también se censuran comentarios. Será porque soy de Asturies.

    • En ningún caso censuramos, mais ben trátase dun xuízo anticipado teu. Todos os teus comentarios e os dos demais usuarios foron publicados. O que pasa é que teñen que pasar pola aprobación das administradoras para evitarmos descalificacións persoais, insultos e demais “chabacanería”. Incluso ás veces publicidade.

      Saúde

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: