[Grecia] Declaración política de Panagiotis Argyrou, membro da CCL, no xuízo polo intento de fuga frustrado

ip

“Todos os valores desta sociedade son prisións de máxima seguridade”

Tirado do blogue La Rebelión de las Palabras, que traduce ao castelán dende o inglés publicado en 325, e traducido ao galego por Disnomia para Abordaxe!.

Mirando cara atrás…

“Dásenos a nosa vida só unha vez, como unha oportunidade única. Nunca vai existir de novo, polo menos nesta forma autónoma. E que facemos con ela en lugar de vivila? Que facemos? Arrastrámola dun lugar a outro, matándoa…” (Hronis Missios)

Os tribunais teñen unha unidade propia para contar a vida e a liberdade; unha unidade que usa tipos e algoritmos da linguaxe legal para dicir que é xusto ou inxusto, correcto ou incorrecto, normal ou declinable. E neste proceso onde as vidas e as liberdades están a ser postas na balanza da lei, ás veces dáseche a oportunidade de mirar cara atrás; sénteste culpable ou non. É un momento importante porque o que digas podería verter un pouco máis de cemento ao teu redor, podería aumentar a cantidade daqueles momentos onde a porta ábrese e péchase, quizá fai á túa orella afacerse máis aínda ao son da chave virando na ranura da porta, suficiente para facerche pensar que estás sempre oíndo este son, que non había mañá nin atardecer se non escoitabas ese son a unha determinada hora predefinida.

Así que aquí estamos… Durante cinco anos e medio estiven oíndo esa chave. Cinco anos e medio nos que os meus ollos chocan nas paredes. Cinco anos e medio con dúas sentenzas (de 37 e de 19 anos) e outras dúas por vir. E agora aquí neste xuízo unha máis. Este será o quinto xuízo consecutivo onde eu agardo “a ver o que pasará comigo” ou onde agardo a que “a miña risa convértase en choro”. E é outra vez o momento de poñer un espello enfronte do pasado e as miñas eleccións e mirar cara atrás. Así que miro…

Miro e véxome a min mesmo medrando na era dxs criminalmente indiferentes, dos pacíficos monstros. Miro e lembro que desde a infancia dixéronme que non me meta en cousas que non entendo. Lembro que tentaron ensinarme que era un erro preocuparse de cousas polas que ninguén máis parecia preocuparse. Lembro, sendo aínda un novo pupilo na escola, os bombardeos humanitarios en Kósovo e as varias organizacións de caridade vindo ás escolas para convencernos de que a vida dun neno orfo en Iugoslavia valía tanto como un caderno de Unicef. Lembro as noites na miña habitación observando aos enterradores das transmisións dos programas de televisión contando o número de aquelxs asasinadxs con tal neutralidade, coma se estivesen a presentar a lotería. Lembro a moda humanitaria de adoptar nenxs do chamado “terceiro mundo”, que sufriron e morreron de sede e de fame nalgún lugar demasiado afastado como para afectarnos.

Lembro as rúas cheas de refuxiadxs de guerra discapacitadxs e a outras persoas tirándolles moedas coma se estivésenlles cuspindo. Lembro axs nenxs da rúa, axs conductorxs maldicindo axs inmigrantes que estaban rebotando a través do tráfico para limpar os parabrisas e isto… “volve ao teu país”. Lembro axs sen-teito nas esquinas das rúas comerciais, en fronte ou simplemente preto de deslumbrantes escaparates cheos de produtos inútiles fabricados por menores nunha fábrica dun país terceiromundista para que xs cidadáns de Occidente poidan gozalos, e axs transeúntes que só pasaban de longo con indiferenza e se cadra un pouco amoladxs de que a súa presenza alí alterase a estética do lugar.

Lembro aos vendedores ambulantes migrantes que levaban as súas mercadorías nunha manta e axs policías perseguíndoos, golpeándoos e tirándolles do pescozo, arrastrándoos na rúa fronte a aquelxs que pasaban só parecendo amoladxs porque todo iso sucedese no curso do seu paseo.

Lembro entrar na puberdade ao mencer do milenio. Cando todo o mundo celebraba e alegrábase só porque era o ano 2000 e novas edicións de software informático saíran á venda. Lembro á maioría dxs meus/miñas compañeirxs de clase, non importándolles unha merda máis nada que as novidades dalgunhas marcas famosas de roupa, de zapatillas, de teléfonos móbiles e videoxogos. Toda unha xeración gastou as preocupacións da súa adolescencia en caro lixo sentíndose felices por ter a oportunidade de gastar diñeiro nese lixo. Toda unha xeración aprendeu a divertirse mirando estúpidos reality shows tipo Gran Irmán onde a dignidade humana era voluntariamente eliminada por unha pequena publicidade e algo de diñeiro era o prezo, mentres ao mesmo tempo chovía aceiro e morte en Oriente Medio en nome da guerra contra o terrorismo.

Era un tempo onde a moral e o transfondo dos valores da sociedade eran equivalentes aos do váter máis cheirento. Era o tempo dos problemas sociais resoltos. A Bolsa, a entrada no Euro, o desmantelamento do terrorismo e a apertura do período máis solemne: a preparación das orgullosas Olimpíadas de 2004. Atenas foi modernizada seguindo os estándares das metrópoles europeas; os transportes públicos foron mellorados co Metro, o tranvía e os novos eco-buses, mentres creaban novas redes de estradas para evitar malgastar tantas hectáreas de bosques queimados durante os últimos incendios de verán. Foi a apertura dunha longa tempada turística e dalgunha maneira tiñan que mellorar as estradas rurais, para facer todos os tipos de burdeis máis accesibles, e é onde o auténtico espírito santo da nova cultura grega foi destacado, onde o honrado campesiñado grego gastou os seus subsidios europeos, como na violación de milleiros de mulleres inmigrantes do antigo bloque do Leste, e as amas de casa gregas obtiveron unha nova identidade nacional no moderno entorno social, mentres compartían a mesma preocupación común, “esas putas viñeron roubarnos aos nosos homes”. Lembro a vulgar despreocupación desa era. Cando xs inmigrantes que afogaron no Mar Exeo non eran tantxs como para aparecer nas noticias e nun empurrón xs políticxs deron chalecos salvavidas axs nenxs que sobreviviron a naufraxios. Os campos de concentración para inmigrantes eran menos entón; os asasinatos e a tortura alí non alcanzaban con tanta frecuencia o exterior e se o facían era só nunha lixeira referencia, o xusto para non asustar axs espectadorxs. Así… a quen lle importaba que as obras das instalacións olímpicas estivesen construídas sobre os cadáveres de traballadorxs migrantes debido aos centos de accidentes, co fin de que fosen entregadas a tempo para que o público puidese ver a atletas dopadxs gañando medallas, era un fermoso verán grego onde todo o mundo descubriu o encanto oculto de ser gregx. Foi entón cando a xente chea de furor nacional inundou as prazas das cidades para celebrar as vitorias da selección nacional de fútbol en grandes encontros, berrando cunha soa voz e unha soa alma. Era o verán da Grecia orgullosa e nada parecía desagradar ao “Pobo” aparte das celebracións dxs inmigrantes albanxs nas vitorias do seu propio equipo nacional. Os locais foron barridos pola santa indignación xa que “non só xs nenxs dxs albanxs róubanlle a bandeira axs nosxs nos desfiles, senón que tamén teñen o descaro de ridiculizarnos nas nosas propias prazas”. Unha santa indignación que causou un pogromo a escala nacional o cal aparte de custar a vida de polo menos unha persoa inmigrante conduciu ás feridas de centos de persoas máis. O sentimento social daquela época non estaba afectado polo feito de que estivésemos dirixíndonos cara a unha “sociedade do control e a vixilancia” cos demasiado anunciados zeppelines con cámaras vendo a través das paredes e cámaras de tráfico recoñecendo características biométricas brotando por todas partes, pero puido sacar á xente ás rúas con coitelos e escopetas debido ao seu ferido “orgullo nacional”.

Para min, foi o momento no que algo rompería dentro de min para sempre e eu saltaría á beira oposta. Porque non é só que todo isto e mesmo peor estivese a ocorrer, senón principalmente a total indiferenza e o silencio da sociedade. Desde a miña propia infancia lembro preguntar e preguntar e preguntar… sobre os bombardeos na televisión, sobre xs nenxs en África, sobre xs sen-teito, sobre xs mendigxs, sobre xs inmigrantes, sobre a violencia policial, e a resposta fría, crúa, cínica, “iso ocorre”. Así de simple. Coma se se tratase dun desastre natural, un terremoto ou unha inundación. Mozxs e vellxs, todxs estaban a usar a mesma resposta en todas partes, “iso ocorre”, e xs máis groseirxs engadían “vale, e que queres que faga eu agora?. Cando miro cara atrás ao verán de 2004, véxome a min mesmo desgustado e enfurecido co mundo ao meu redor, coa vontade de moverme contra el. Sí, son culpable disto. Podedes condenarme por isto. Porque desde moi cedo cometín o crime de mirar directamente ao corazón deste mundo e vino podrecéndose, e desde entón non volvería ser o mesmo nunca máis. Non atoparía paz en ningún sitio se non facía algo, o que fose, mesmo se todo era por min mesmo. Desde aquel momento, xureime a min mesmo que nesta sociedade eu sempre sería un anarquista, un elemento antisocial loitando pola destrución da civilización que dá a luz a tanta miseria.

O 17 de novembro de 2004 é a primeira vez que tomei parte nunha manifestación co bloque anarquista organizado. Unha celebración que era controlada polo partido comunista (KKE) cada ano e que en 1973 foi condenado como un acto de provocación, algo que estiveron a dicir ao longo dos anos que seguiron á ditadura da Xunta sempre que houbo revoltas, demostrando que o KKE é un hostil e astuto mecanismo que ten que ser golpeado, porque ao contrario dos inimigos claros o KKE pretende ser revolucionario. Foi o meu primeiro contacto cxs anarquistas, a primeira vez que respirei o gas lacrimóxeno, a primeira vez que vin á policía antidisturbios linchando manifestantes. Souben que estaba onde tiña que estar.

Desde entón, só unas poucas cousas cambiaron dentro de min. O odio estableceuse, madurou e afiouse co fin de ser máis efectivo. Non só non me rendín ano tras ano senón que as miñas primeiras detencións, o meu primeiro contacto coas esposas uns meses despois do 17 de novembro, fortaleceron o meu odio. Perseguido coma moitxs outrxs da miña idade desde os parques e prazas dos nosos barrios debido á represión urbana (na cal ademais dun cataclismo de cafeterías que cambiou totalmente as rexións onde medramos, os días só contiñan detencións diarias, arrestos, acoso nas comisarías de policía locais) empecei a coñecer Exarchia. Un lugar que eu realmente sentía que estaba a latexar. Pensabas que mesmo as paredes, as rúas estreitas, emanaban un sentimento de rebelión. Foi alí onde moitxs de nós reuniámonos, chegamos a coñecernos uns/has a outrxs e sentiámonos libres da opresión que sentíamos nos nosos propios barrios que foran forzados a ser modernizados, mellorados e a volverse tan comerciais e turísticos que xa non había sitio para nós alí. En Exarchia sentíamos coma se estivésemos a respirar un aire de liberdade. Non nos asustaba ser arrestadxs por unha patrulla de policía mentres estábamos a pasar o intre na rúa, na praza ou nun caleixón. Moitas veces, co fin de chegar a Exarchia, arriscámonos a enfrontar inspeccións policiais polos escuadróns da policía antidisturbios e madeiros rodeando o lugar e con todo continuamos indo alí, aprendendo como achegarnos á praza esquivando mentres ás forzas policiais.

Era só unha cuestión de tempo para min empezar a ser parte dos pequenos ou grandes eventos insurrecionales que fixeron esta área especial e famosa, mesmo no estranxeiro. Dentro destes eventos moi a miúdo non había unha estratexia política clara nin un obxectivo, nin nada. Era unha simple e xenuína expresión de raiba que reflectía a opresión que cada un/ha de nós recibía viñese de onde viñese. Moitas veces, cousas que obviamente non poderían ser o tema dun proxecto político foron destruídas. Ademais, o que foron realmente eses eventos insurreccionales é pequenos levantamentos persoais, inconexos e desiguais dunha mocidade que percibiu a metrópole na súa totalidade como unha gaiola na cal se asfixiaba e que así como unha besta enfurecida tenta destruír a súa gaiola, nós tamén destruímos todo o que considerábamos como unha parte orgánica da metrópole-prisión. Non porque fósemos conseguir algo. Non porque o Estado fose caer. Non porque fósemos enviar unha mensaxe. E obviamente non porque fósemos nihilistas. Era unha purificación insurrecional subconsciente mentres empuñábamos a satisfacción por danar as terminacións nerviosas dunha metrópole-monstro que sentíamos que estrangulaba a nosa existencia. Por iso agora todos eses “anciáns”, os “expertos”, os “veteranos”, que na súa propia fase fixeron o mesmo e mesmo peor, deben inclinar a cabeza e escoitar o pulso desta mocidade insurxente e o que ten que ofrecer, e ver como poden transmitir as súas propias experiencias para así axudar a ter algunha evolución e perspectiva consciente. Pero se en lugar diso, escollen a solución fácil da crítica, a ironía, a burla e as ameazas co fin de ser coherentes coa súa conversión e transformación, marcando un xiro á suposta calidade da súa madurez política adulta, entón deberían empezar primeiro por eles mesmos. Deberían retrospectivamente facer a súa autocrítica e logo deixar que comece calquera ameaza. Porque a autocrítica non abonda.

A continuación disto, superando a miña excitación inicial, tentei pasar dos arrebatos insurrecionais espontáneos a agrupacións máis organizadas onde podería colectivizar as miñas negacións con outras persoas que sentían e pensaban coma min. Así, buscando constantemente o meu camiño a través de procesos, agrupacións e redes conspirativas, uninme á Conspiración das Células de Lume e convertinme en parte dunha guerrilla urbana. Durante todos estes anos rompín, queimei, saqueei e fixen estalar tantos símbolos como fose posible desta desagradable civilización en cuxo nome son un prisioneiro e agora vou de xuízo en xuízo…

Este foi o meu camiño ata a prisión cunha pequena pasaxe desde a ilegalidade agresiva onde escollín o meu recurso como quixen, non só para evitar o cautiverio senón tamén porque quixen permanecer nunha posición ofensiva contra a dominación, tamén. Mirando cara atrás a entón, non me arrepinto de nada e estou orgulloso das miñas eleccións.

Escollín ser un anarquista porque creo na destrución de todas as formas de poder, explícitas ou implícitas e estou determinado a pelexar contra toda alternativa autoritaria, non importa que manto use cada vez. Son un anarquista porque creo na absoluta liberdade dx individux e a vida libre que pode abrirse fronte a tal perspectiva.

Escollín ser un individualista porque nun mundo onde a podremia alcanza cada aspecto da vida social non tiña outra opción, pero tamén considero que a legalización social é un luxo inútil e de ningún modo un prerrequisito para escoller a miña acción. Algunhas cousas non poden pasarse, non importa cantos textos deamos, cantos carteis colemos, cantas intervencións fagamos. A sensibilidade, o interese pola inxustiza que ocorre nalgún lugar preto ou lonxe, son características da idiosincrasia particular de todos e cada un de nós do mesmo xeito que a indiferenza, a intolerancia e o medo ao diferente. O que moitxs teñen medo de admitir é que detrás de cada actitude na vida unha vontade libre pode estar oculta. É unha característica común de todos os fanatismos e as obsesións que xs seus/súas seguidorxs sempre cren que todas as demais persoas son vítimas, enganadas e deludidas, a ovella perdida constantemente buscando ao bo pastor. Isto é porque senten terror cando se enfrontan á idea de que pode haber persoas que libremente escollan manter distancia dos dogmas que eles fanáticamente apoian para si mesmxs.

Escollín ser un nihilista, non porque non crea nunha revolución social senón porque a única revolución social na que estaría interesado é a que terá lugar por parte de individualidades anarquistas conscientes. Ademais, é o único camiño posible para unha revolución anarquista auténtica. Calquera cousa diferente móvese cara a outras lóxicas. Aquelxs que falan de vangardas, partidos armados, liderazgos, etapas transitorias e outras cousas similares sitúanse lonxe da anarquía. Isto é utópico, din varixs malevolentes. Se cadra iso é polo que ultimamente foi observada unha mudanza no realismo pragmático que empeza a falar máis e máis a linguaxe mesmo das vangardas e as etapas de transición. Se cadra persuadíronse a sí mesmxs de que a Anarquía é un ideal utópico e adoptaron propostas revolucionarias máis realistas. Para min, con todo, nada mudou. Deixade á anarquía ser unha utopía. Eu prefiro permanecer conscientemente nas marxes, xunto con todxs esxs lunáticxs, xs insubordinadxs, xs antisociais, xs provocadorxs, xs románticxs e xs soñadorxs cabreadxs. Así que son un nihilista porque creo que é só a través da destrución total da civilización, e da súa ética e valores, que algo realmente novo pode nacer. E eu estou disposto a pelexar ata o final por esta destrución.

Escollín converterme nunha guerrilla urbana para practicar os meus desexos, para armar as miñas negacións contra este mundo. Non teño ilusión de que as miñas accións e as miñas eleccións “tocasen” o mundo porque a maioría da xente aprendeu a ser inmune a calquera emoción que non sexa causada pola televisión. Tal vez eu podería espertar o seu interese se fose alguén que prometeu unha vida cómoda e silenciosa con seguridade e prosperidade. Porque eses son os valores aos que os subordinados modernos renden culto, e por suposto son tan miserables como a civilización que lles dá a luz e reprodúceos. Así que escollín converterme en parte dunha guerrilla urbana porque para min foi un escape existencial ao mundo baleiro da putrefacción organizada. Non fixen esta elección porque fose a mellor elección, a máis efectiva ou obxectivamente a máis apropiada para un/ha revolucionarix senón exactamente porque só se nos dá a vida unha vez e persoalmente, non quería arrastrala aquí e alá matándoa cada día. Ademais non creo na expectativa dun futuro post-revolucionario planeado, e por tanto non vexo a guerrilla urbana como a forma máis axeitada de acción para a “Revolución” senón que en vez diso enténdoa como unha negación total práctica e continua do mundo existente, como unha peza dun mosaico global onde as negacións anarquistas atopan miles de camiños para atoparse.

Esta é a miña revisión das miñas eleccións ata a data. En canto ao presente, estou outra vez acusado dun intento planeado e organizado de fuga da prisión. Para unha conspiración destinada a voar os muros externos da prisión de Korydallos e á fuga dxs membros da Conspiración de Células do Lume. O proxecto estaba preparado, os explosivos e as armas estaban listos, pero a sorte non estaba do noso lado. Os escondites, o armamento e os explosivos chegaron a mans do inimigo, a persecución comezou e vimos a continuación arrestos sucesivos. Arrestos de persoas non relacionadas con nós e que non coñecíamos pero tamén arrestos de xente que coñecemos, amigxs e achegadxs, todxs elxs imputadxs con acusacións por terrorismo, un cargo que no caso dxs últimxs sería fundado na ocasión do arresto da anarquista Angeliki Spyropoulou. A maquinaria do Estado despregou o seu revanchismo. Non é importante que este intento fallase ou que fose frustrado, desde agora saben o que unha minoría anarquista decidida, que queren arriscar as súas propias vidas para vivir libres, está preparada para facer, coa posibilidade de ser capaces de atacar outra vez. Porque non hai nada máis fermoso que arriscar a túa vida para ser capaz, libre, de atacar todo de novo coa mesma raiba contra o monstro da moderna sociedade totalitaria, onde a vida predeterminada require que todo o mundo pense o mesmo, vivan o mesmo, namórense do mesmo, e morran da mesma forma. Pero xa que se falou moito e se cadra dirase aínda máis, sinto a necesidade de aclarar de antemán o seguinte:

O que sempre me empurrou, despois dun certo punto, nas miñas eleccións, nas miñas accións e nas miñas decisións, foi un impulso interior de opoñerme a toda autoridade, un impulso que máis tarde volveuse consciente e armouse. Igual que rexeitei ser unha engrenaxe funcional da máquina social que está a moer vidas e almas humanas nunha cortadora, sempre rexeitarei ser unha unidade dispoñible que sirva aos plans e ás ambicións doutrxs. Obviamente, a vida que escollín é unha vida arriscada. Con riscos que ás veces obedecen e outras veces non á razón. Pero cando alguén deixa a outrxs decidir os riscos que él/ela vai correr (debido a dificultades técnicas ou doutro tipo) entón un/ha deixa de ser unha individualidade anarquista e convértese outra vez nunha engrenaxe nalgunha outra clase de máquina, que bautiza como tímidez e escusas calquera cousa que vaia máis aló do seu control. Por iso digo que eu podería queimar a miña vida, arroxala toda no lume mesmo para os máis absurdos e autodestructivos riscos, mentres fose a miña elección e tivese comigo compañeirxs reais e orixinais que me considerarían como un igual. Por suposto, deberían recoñecer sinceiramente a desigualdade das apostas e non tentar facer unha decisión emocional dunha decisión obxectivamente correcta. Porque obviamente na vida non hai só cálculos fríos senón tamén os sentimentos fortes e de compañeirismo entre irmáns/irmás auténticxs e non só nas palabras. Así que nunca máis…

Polo tanto non é posible para min encaixar neste mundo. Sempre terei este odio incesante contra él, que me empurra case simultáneamente a atacalo constantemente. É como unha insaciable sede de vinganza. Vinganza polos nosos soños que están a ser estrangulados. Vinganza pola execución diaria dos nosos desexos que son substituídos por anuncios de champús e teléfonos móbiles.

Non vexo a realidade na que vivimos como fea porque lese algúns traballos académicos ou algunha clase de escritos filosóficos. É fea porque é a síntese de milleiros de millóns de crimes en nome do poder. E quen non fai nada contra esta realidade, con todo, quen permanece inactivo, non é só alguén cunha opinión diferente senón un cómplice nesta barbaridade. Porque o silencio das masas, a tolerancia das masas, a indiferenza das masas, foron sempre a matriz dos máis terribles momentos da historia. Así que non vou sentirme culpable porque escollese unha vida insurxente diferente. Non son elitista porque decidise non ser un cómplice. Non considero que eu sexa superior a outrxs, máis intelixente, máis hábil, pola contra creo que estamos ao mesmo nivel e por tanto considero ás masas como mesmo máis culpables pola súa indiferenza criminal. Esta indiferenza, esta apatía non é diferente da actitude de aquelxs que viviron a carón dos campos de concentración nazis seguindo normalmente coas súas vidas, indo normalmente a traballar, ceando normalmente nas súas mesas familiares, facendo o amor normalmente nos seus dormitorios coma se nada estivese a pasar, mentres no mesmo exterior das súas casas, o horror do holocausto estaba a ter lugar. Este silencio é complicidade. O era entón, o é agora e sempre o será sexa nos grandes ou nos pequenos crimes do poder. Porque non é que “iso ocorra” así como así. Iso ocorre cando nós, cada un/ha de nós por separado e todxs nós xuntxs, permitímolo. Esta responsabilidade non é algo que estea perdido na multitude, todxs témola porque ninguén ten o dereito de non participar na historia a menos que renunciase totalmente a calquera cousa que teña que ver co mundo.

Iso é polo que sei que teño razón. Neste mundo por tanto, nesta sociedade, é un título de honra para min e non un insulto ser considerado un elemento antisocial. Porque se escoller ser humano nunha era onde os monstros levan a máscara de pacíficxs e respectables cidadáns/ás faime un elemento antisocial, entón estou disposto a honrar totalmente este título. Porque escollín o lado da revolta anarquista e ningún tribunal (e vós fixestes xa varios deles ata agora) farame arrepentirme de ser quen escollín ser. Somos representantes de dous mundos diferentes e eu non tería vacilación en baleirar a sangue frío un cargador nas vosas cabezas polo que sodes, do mesmo xeito que vós non dubidades en enterrarme baixo toneladas de cemento polo que son. E aínda non me arrepinto de nada. Na ilegalidade aos meus 21 anos, en prisión desde os meus 22, xa conto preto de seis anos en cautividade cunha perspectiva descoñecida de saída, tanto neste como en todos os demais xuízos, todo é posible. Sei que os anos que perdín e os que vou perder non poden ser repostos. É valioso tempo de vida que evapórase dentro de catro paredes. É un tempo de vida onde a túa propia xente está a ser embutida nos corredores da prisión para visitarte, ás veces viaxando moitos quilómetros para chegar. É unha exclusión dos sentidos porque todos os sentidos están atrapados nas dimensións do gris. É a morte lenta dos desexos, mentres botas de menos, botas de menos, botas de menos… millóns de cousas diarias obvias que calquera pode facer en calquera momento, un paseo baixo as estrelas ou nun claro do bosque, un baño no mar, unha aperta amorosa, botas de menos todo iso. E mentres a “factura” dos xuízos medra, o tempo que sentes esta privación é alongado. Con todo prefiro esta vida mil veces a calquera outra máis pracenteira ou máis segura. Por outra banda non caín das nubes. Sabía desde o principio que o poder non é amable con aqueles que se atreven a desafialo e combatelo. Con todo non foi a miña coraxe o que me fixo elixir este camiño, senón o meu odio pola situación ao noso redor. Un odio que me axudou a superar cada medo, cada dúbida. Foi esta asunción interna máis profunda de que eu non podo ser o único que está equivocado e non todxs xs odedentes que están a nadar no barro da súa indiferenza.

Elixindo as accións conspirativas anarquistas axudei un pouco a perturbar a orde, a tranquilidade, a normalidade. E se asumín a responsabilidade pola miña participación na Conspiración de Células do Lume foi porque vén na vida que algúns de nós eliximos que ao momento do arresto e dependendo do caso e das condicións do arresto, é necesario amosar que a acción conspirativa non é levada a cabo por pantasmas senón por humanxs, con nome e apelido. Persoas reais, cunha vida deixada atrás, separadas dos seus seres queridos, e cunha vida na sala de espera para sempre…

Así que asumín a responsabilidade non porque eu sexa un ser unidimensional só coa identidade de ser un membro da Conspiración de Células do Lume – ademais tamén fun un membro activo doutros procesos do movemento anarquista (ilegais ou non) – senón porque o contrario, non asumir a responsabilidade no momento do meu arresto, eu pensaba que reduciría o valor das accións conspirativas. Certamente, sería tratado dun modo máis favorable, pero a miña dignidade persoal sería ferida. Porque se un/ha conspirador/a anarquista atrapadx no acto tenta a través de manobras legais evitar “pesos” a maiores, entón o que chega é que realmente somos persoas que atopan fácilmente as cousas difíciles. Por tanto, asumir a responsabilidade non é algo que eliximos por algún tipo de posteridade, xa que isto iría contra o espírito da conspiración anarquista. A asunción de responsabilidade só é necesaria cando merece a pena amosar que o ataque anarquista non é unha concepción abstracta senón que toma a forma dunha confrontación física co Estado como unha entidade. Unha postura individual onde o suxeito é capaz de enfrontarse coa forza, as leis, as leis “anti-terroristas”, os ministerios de xustiza e de orde pública, os tribunais, as prisións e os gardas, sen medo.

Para pechar, coa ocasión deste xuízo, quero proxectar algúns pensamentos que foron forxados na escuridade dalgúns momentos duros que deixaron algunhas conclusións profundamente gravadas que espero non deixar sen uso no futuro.

Moitas veces pasa, debido á excitación e o entusiasmo que é causado pola vida extrema que eliximos, unha vida confrontacional chea de excesos, que se volven absolutos. Tan intoxicados polo carácter absoluto que derivamos dos nosos propios excesos, chegamos a xustificar ante nós mesmos esta actitude e a atribuírlle a vantaxe moral da nosa coherencia.

Pero que pasa cando chega o momento no que te decatas da forma máis extrema de que non es o monstro da coherencia que queres que outrxs pensen que es e que ti mesmo crees que es? Que pasa cando mirándote nun espello ves que non só tes contradicións extremas, senón que son demasiadas, que estás a nadar nelas, que estás afogando nelas?

Entón non só perdes a túa vantaxe moral sobre outrxs, senón que realmente empezas a cuestionarte no máis profundo quen es. Es realmente quen dis que es ou simplemente convertísteste en alguén con armas e explosivos que, enganado por unha falsa imaxe de sí mesmo, está atrapado dentro das súas propias contradicións?

A resposta nunca é simple. E non só require unha autocrítica por dura que poida ser porque a autocrítica se non empeza en cambiar a unha mesma noutra, a unha actitude de vida diferente, podería facilmente servir a alguén máis, a algunhas tácticas, a un obxectivo ou mesmo ás túas propias ilusións. Iso é polo que para min o absoluto é un mal conselleiro cando xa viches que contradicións extremas atopas en ti mesmo, sen importar cuán coherente queiras ser contigo mesmo. O máis importante que debemos sempre lembrarnos a nós mesmxs é que fagamos o que fagamos, sacrifiquemos o que sacrifiquemos, non é unha razón para presumir ou fanfarronear. Es coherente cando te decatas de que o teu sacrificio é unha elección persoal de desinterese e non unha medalla ou un marcador na xerarquía da loita de guerrilla. Cando aprendes a manexar as túas contradicións con dignidade e humildade co fin de mostrar comprensión ás contradicións de outrxs.

A verdade é que se non aprendes nada das duras e amargas leccións que a vida trae, entón a arrogancia extrema farache mesmo máis absolutx por unha banda e aínda máis sumerxidx nas túas contradicións polo outro.

Unha actitude que pode facerche esquecer cousas que nunca deberían ser esquecidas: o día en que alguén abriu esa porta para ti cando ninguén máis o fixo mentres estabas a ser perseguidx, o día cando alguén entrou para levarte a prisión, as veces en que alguén se arriscou a morrer por ti ou cando alguén mesmo fixo a súa vida dispoñible para ti. Esas son cousas que nunca deberían ser esquecidas sexa cal for a distancia entre as persoas.

Así que cando o teu pasado non está tan limpo como a ti gustaríache, débeste a ti mesmo ser máis modesto de agora en diante. Moverte con coidado, porque nunca sabes cando necesitarás enfrontar unha futura contradición outra vez, derivada do feito de que non te rendes, de que continúas no mesmo camiño, movéndote continuamente na dirección que elixiches fai moito.

Ningunha resignación por tanto, ningún arrepentimento, ningunha retirada…
Sigo nunha posición de batalla coa rebelión anarquista continua para sempre no meu corazón.

Longa vida á Conspiración de Células do Lume!
Longa vida á Federación Anarquista Informal / Fronte Revolucionario Internacional!
Pola Asociación Insurrecional de Teoría y Práctica!

Todo continúa…

Panagiotis ArgyrouMembro da Conspiración de Células do Lume / FAI-FRI.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: