Sivan Zerdesti, delegado do Congreso Nacional Kurdo: “O Estado-nación é a orixe dos problemas de Oriente medio”

2015-09-13-kurdistan-01

Sivan Zerdesti, delegado do Congreso Nacional Kurdo, leva meses percorrendo América Latina e a Península Ibérica presentando o “Manifesto por unha civilización democrática”, obra do encarcerado líder kurdo Abdullah Öcallan. O libro, composto de cinco tomos, é indispensable para coñecer a realidade do pobo kurdo. A fins de xuño, no seu paso por Euskal Herria convidado pola Asociación vasco-kurda Newroz, foi entrevistado por Alvaro Hilario. Desde Abordaxe! difundimos e traducimos.

O movemento kurdo pasou da defensa dun Estado independente e do marxismo-leninismo á reivindicación e posta en marcha do confederalismo democrático inspirado nos traballos do anarquista estadunidense Murray Bookchin. Por que se dá este cambio? En que consiste o confederalismo democrático?

É claro, en Oriente medio e o propio Kurdistán, o fracaso de todo tipo de réximes, tanto teocráticos (Irán), como oligárquicos (Turquía), monárquicos (Arabia Saudita e as monarquías do Golfo) e outros derivados da tradición do socialismo real (o baazismo de Iraq e Siria), que non foron capaces de solucionar os problemas económicos, sociais, étnicos e relixiosos e que, ademais, convertéronse no principal obstáculo para a súa resolución. Así, desde a óptica kurda, a creación dun Estado nacional propio non faría outra cousa que agregar problemas aos xa existentes. A Estado-nación é a orixe dos problemas, do nacionalismo, dos xenocidios e da limpeza étnica. Fracasado o modelo de Estado-nación, non merece a pena profundar nel. Así as cousas, cremos que é o momento de probar o modelo baseado no confederalismo democrático. Na nosa opinión, este é a esperanza de todos os pobos e grupos étnicos de Oriente medio: é un modo viable de superar a violencia, a guerra, os conflitos étnicos e relixiosos.

O confederalismo está a ser implementado desde fai catro anos en Rojava, na parte siria de Kurdistán. O modelo é viable, algo que, por exemplo, reflíctese na redución á mínima expresión da violencia étnica e social, do feminicidio e o odio contra a muller.

Este modelo, co protagonismo da muller, funciona nos tres cantóns de Rojava (Cizîr, Kobanê e Efrîn) a través de asembleas populares onde todos os grupos étnicos están representados: ademais de kurdos, hai turcomanos, árabes, siríacos, asirios, armenios e minorías relixiosas (cristiáns, yezidíes). Todos os grupos de Rojava contribuíron na loita contra o fascismo do Estado Islámico (EI), apoiado por Turquía e os réximes autoritarios de Oriente medio, e seguen loitando por liberar máis territorios: isto é unha miragre; é unha oportunidade para buscar e chegar a unha solución concreta, salvándonos da guerra e a violencia. Á vez, observamos como os réximes de Turquía ou Irán teñen pánico ao triunfo, á implantación do confederalismo democrático: se se expande por Oriente medio, os réximes autoritarios da zona perderían a súa hexemonía sobre os seus propios pobos, os cales son reprimidos igual que as minorías.

Hai posibilidades reais de que o confederalismo esténdase a outros lugares?

O pobo kurdo fai un chamamento ás potencias colonialistas que dividiron o Kurdistán para que respecten o diálogo e a transición democrática defendida polos kurdos; no caso de que non o fagan, o modelo establecerase de modo unilateral, como xa se fai en Rojava, e noutras zonas de Irán ou Iraq. As contradicións xorden porque estes réximes non recoñecen o dereito da nación kurda a ter a súa propia autonomía: esta é a razón, por exemplo, da guerra en curso que mantén o Estado turco contra a poboación kurda que quere implementar o confederalismo democrático. Debemos ter en conta que a actual Constitución turca naceu do golpe de estado militar do 12 de setembro 1980. É, por tanto, unha constitución antidemocrática que non recoñece os dereitos das minorías e é por iso que o pobo kurdo quere establecer unilateralmente as súas normas e institucións, algo que xera unha dobre autoridade, un dobre poder. Debemos, por tanto, esperar desacordos e conflitos, incluso a guerra… De feito, Erdogan e o seu exército están, agora, destruíndo as cidades e aldeas kurdas, encarcerando a miles de persoas e asasinando á poboación civil, incluídos mulleres e nenos, algo terrible. Hai unha tremenda hipocrisía a nivel internacional: non hai ningunha noticia que informe disto porque Turquía é membro da OTAN, do Consello de Europa e fan a vista gorda sobre os seus crimes. Esperamos que a prensa e sectores contrarios á modernidade capitalista en Latinoamérica e outros lugares axúdennos a chegar á opinión pública e así xerar unha corrente de amizade para co pobo kurdo.

A situación de guerra que vive Oriente medio creou baleiros de poder que, no caso de Rojava, foron aproveitados para construír o confederalismo democrático. Rematado o conflito bélico, é de imaxinar que os kurdos deixen de ser útiles para Occidente e este empregue, como Turquía, a represión contra este novo modelo que supoñería a democratización da zona e a caída dos réximes autoritarios.

Sempre existe o perigo de que a experiencia de Rojava quede illada e sexa devorada polos monstros da estado-nación, os monstros da modernidade capitalista. Contra isto non resta outra opción que crear outros focos en Kurdistán e outras partes do mundo para poder consolidar este modelo alternativo á Estado-nación. É por iso necesario aumentar a empatía e solidariedade internacional para co Kurdistán e o movemento da muller kurda que loita contra o fascismo do Estado turco e do EI que apoia.

Falando de hipocrisía: Que che parece o tratado entre Turquía e a Unión europea sobre as persoas refuxiadas?

Turquía fai chantaxe para conseguir máis prata da UE, da cal xa conseguiu máis de 6.000 millóns de euros. A hipocrisía. A confusión e o engano, ademais, baséanse en que os campos de refuxiados sitúanse en Kurdistán. O kurdos prestan todo o seu apoio, material e económico, non o Estado turco, que abusa desta situación para ter máis apoio de occidente. Todo o mundo sabe o que pasa e é o pobo kurdo quen debese recibir apoio das forzas democráticas para fortalecer a resistencia contra o fascismo do EI e as forzas reaccionarias de Oriente medio. Atopámonos ante unha inxustiza cometida pola modernidade capitalista, a UE, que non quere dar as costas a un aliado na OTAN. Agardamos que a situación cambie.

 

Traducido por B. Castrón

 

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: