[Barcelona] Disturbios no barrio de Gràcia tras o desaloxo do Banc Expropiat

Información elaborada polo portal anarquista A las barricadas

bancexpropiat-001-620x261

Gràcia é un barrio onde os movementos sociais son historicamente fortes. O seu gran número de activistas que viven no barrio súmase ao de toda a xente que realiza algún tipo de militancia social ou activismo nos numerosos espazos políticos ou sociais ou culturais do barrio. Todo isto ponse de manifesto en momentos puntuais como foron a manifestación polas detencións de Pandora de 2014 e 2015 (3000 e 2000 persoas respectivamente), as columnas que se fan desde o barrio nas grandes manifestacións da Cidade (como as folgas xerais) ou os sucesos destes días.

O Banc Expropiat foi okupado no 2011 a rebufo do 15M. Desde o principio foi un espazo que se puxo a disposición dos movementos sociais que o utilizaron profusamente durante estes anos. Ademais logrou romper a invisible barreira que existe moitas veces entre activismo e poboación grazas ás súas grandes cristaleiras que se facían eco de todo tipo de reivindicación ou proposta, así como da súa tenda gratis e da Xarxa d’Aliments do barrio, unha forma autoxestionada de conseguir alimentos gratuítos para as persoas con menos recursos. Desde o Banc impulsáronse a Oficina de Vivenda, puntos de información laboral (que en breve será un “Sindicato de Barrio”) e todo tipo de colectivos como a propia Asemblea da Vila. E toda esta actividade nunca frenou o espírito revolucionario e combativo que sempre atravesou o Banc. O seu lema de “amb caputxa ou sense, o Banc é defensa” é significativo do que se podía esperar en caso de desaloxo.

O local, que era de Caixa Catalunya nun principio foi adquirido por un fondo de investimentos nun pack de varios locais. O dono é un notorio especulador destes que están a comprar o país a saldo e que non dubidan en esixir desafiuzamentos de familias por exemplo. Entón tivo lugar o frustrado desaloxo de Can Vies en 2014, cando o barrio de Sants levantouse contra a inxustiza e mantivo unha semana de enfrontamentos cos mossos d’esquadra. Por mor destes feitos o Banc, que tiña orde de desaloxo, salvouse. Fíxoo o alcalde Trias (de Convergència) sen que se decatase ninguén, pagando 5000 euros mensuais ao propietario para que non pedise a execución do desaloxo e así aforrarse o Concello uns posibles disturbios, xa que viñan eleccións.

Despois destas, a vitoria de En Comú facía presaxiar unha época tranquila para moitos centros sociais e iniciativas dos movementos sociais de Barcelona. Lonxe diso, posto que este Concello, rompendo coas súas orixes políticas en Miles de Vivendas ou o PHRP Magdalenes, non puido evitar desaloxos ou medidas en contra dos traballadores. Aí quedan algúns desaloxos como o do CSO Transformadors ou os conflitos laborais de TMB ou o persoal de socorristas entre outros. O concello de esquerdas atópase entre o eixo e a roda e sempre elixe a espada. Os poderosos, a oligarquía de Barcelona, sabe onde presionar e obriga ao consistorio para romper cos seus principios. Cousas da “gran” política.

Volvendo ao barrio, desde fai uns 15 anos atópase afectado por un proceso de xentrificación, é dicir, de encarecemento dos prezos das vivendas. Este barrio que nos 70 e 80 era eminentemente popular, volveuse un barrio de moda a nivel internacional. Con iso chegaron novos habitantes cun alto poder adquisitivo. Abriron tendas ‘cool’ que venden aire e deseño, bares e restaurantes de novo estilo. Atraeron o turismo de masas que ía ao Parc Güell a pasear. En definitiva Gràcia converteuse nun lugar ao que ir (marcado como tal nas guías turísticas). Esta presión acabou nos 2000 coas okupaciones que tiveron que refuxiarse nos barrios da Salut e Vallcarca, nas alturas. Pero o 15M (e quizá o ambiente que xa había desde 2010) volveu facer de Gràcia o barrio que sempre foi.

Os mossos d’esquadra entran no barrio como unha forza de ocupación. A modo de lexión romana despréganse e expulsan á xente das súas prazas e as súas rúas. Este é o modus operandis desde mediados dos anos 2000 cando cada vez que había Festas de Gràcia había disturbios. Cumprían as leis da modernidade de pechar todo ás 3. O civismo impoñíase á forza. E desde a reorganización do antagonismo tras o 15M, cando se realizaban manifestacións o 30 de abril, o barrio era invadido por centos destes individuos perfectamente armados e perfectamente organizados. Unha vez mesmo en formación con máscaras antigas.

Neste caso o desaloxo produciuse o luns 23. Non contaban con que o Banc estaba preparado e que dentro da caixa forte (por isto era un banco) atopábanse dúas persoas encerradas que resistiron heroicamente 10 horas dando un tempo precioso para que todo o barrio se puxése en pé. Os disturbios sempre tiveron lugar tras cargas policiais. É certo que as cargas se produciron o primeiro e segundo día despois de que as manifestacións tentasen (e lograsen por uns minutos) reokupar o espazo. Pero tamén é certo que os mossos destacáronse pola súa extremada violencia golpeando a torto e a dereito a quen se lles puxese por diante. Diso falan os 67 feridos polo momento. O terceiro día nin iso. Non estaba a ocorrer nada e os mossos avisaron por megafonía que ían cargar. As 2400 persoas respondéronlles cunha sonora pitada. A manifestación desconvocouse e algunha xente puido marchar a casa. Pero unha gran parte quedou a resistir a carga.

De toda esta resistencia falan os medios de comunicación de masas. Sempre equiparando resistencia a barbarie. Equiparando encapuchados con terroristas. Lamentando cada colector ardendo pero ignorando que hai miles de familias que tiveron que marchar do barrio debido á especulación. O normal é asumir a túa impotencia e cumprir as leis pasivamente. O extraordinario é queixarche e resistir. Entón os medios de comunicación fan piña coas forzas policiais, coa clase política. Durante uns días dáse un linchamento mediático monolítico que nestes tempos só rompen algúns medios independentes e a CUP. O concello lávase as mans: “é un caso entre dous partes privadas” e condena a violencia. E a oposición conservadora (PP, Ciutadans ou Convergència) esixe máis man dura.

O Banc Expropiat necesita a solidariedade de todas. É necesario que cada conflito esténdase todo o posible e que se convoquen marchas ou concentracións solidarias en todas partes, as máis posibles. Non é un problema de vandalismo. É unha cuestión de dignidade.

Se queredes seguir os feitos en medios da zona recomendamos:

Artigos:

2-dies-67-ferits

 

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: