Ghetto e insurreción

Cando se fala de ghetto e de insurreción, débese ser coidadosos en outorgarlle aos devanditos conceptos unha significancia radicalmente oposta ao que estamos afeitos, produto do mecanicismo determinista do marxismo. É evidente que a orde social vixente sufriu profundas transformacións, non só en canto aos procesos produtivos de mercadorías, senón tamén no exercicio da dominación social por parte do Capital e o Estado.

Se profundamos no título deste artigo, pódese manifestar que o concepto de ghetto non garda unha acepción similar á do século pasado, todo o contrario, aquel xa non se refire exclusivamente a un ámbito xeográfico determinado, como podería ser unha fábrica, un barrio, etc… senón que o verdadeiro concepto de ghetto é máis un concepto de carácter cultural, que ten por finalidade o exercicio do dominio social por parte do Capital, a inoculación de novos dogmas ou valores de carácter ético, moral, relixioso, familiar… o que implica que as vellas políticas de dominación social perdesen vixencia, adaptando novos marcos no exercicio do dominio. Exemplo diso, constitúeno fundamentalmente os novos códigos ou linguaxes produto de avances científicos. Devanditos “adiantos”, non só perfeccionaron a dominación, tamén provocaron, debido á necesidade dunha alta especialización para o dominio do devandito código, que os “excluídos” quedasen fóra do coñecemento das novas linguaxes que se están xeralizando, o que leva a que non exista comunicación, nin interrelación plena entre os individuos, ou sexa mantelos calados, e que continúen sendo meras pezas recambiables da maquinaria do poder establecido. Con todo, isto non é privativo da actual orde social, todo o contrario, o marxismo, por outros camiños chega a un mesmo destino, ao negar a autonomía das individualidades, e ao expor a masificación destes nun só “suxeito”, a clase social.

A negación da autonomía individual, desmboca a que xunto á ghettización, produto do accionar do poder, prodúzase tamén outra, que aínda que ten a súa causa eficiente na acción do Estado e do Capital, é o descoñecemento por parte dos individuos do seu poder e liberdade, escravizándose “voluntariamente” a través dos máis variados dogmas e crenzas de todo tipo. Tódalas “ideoloxías de rabaño” desembocan na non afirmación da autonomía individual, permitindo, polo tanto, que produto diso o poder poida encadear ás individualidades en ghettos, que serán non só erguidos polo Estado, senón tamén os propios muros que as persoas créanse, como consecuencia dos paradigmas e mistificacións que o espectáculo da sociedade monta. A non afirmación da propia individualidade é a que permite a pervivencia do dominio social, xa que non é posible a ruptura, se non racha e destrúe con todo o que serve para manternos como escravos. É por iso, que a insurreción non é un feito colectivo determinado por algún guía, especialista político ou vangarda, que pregoe a necesidade dunha nova moral, nin redención algunha, xa que iso daría como resultado a constitución de novos ghettos, paradigmas e mistificacións. A insurrección é fundamentalmente un feito individual, polo cal se produce a ruptura contra todos os valores e dogmas que nos impuxeron para escravizarnos.A insurreción é destrución, contra a normalidade, contra o espectáculo montado polo Estado-Capital, contra toda clase de institucionalización.

Cabe puntualizar, ao contrario do que pensan algúns compañeiros, que a sociedade non está dividida en clases antagónicas (burgueses e proletarios), senón entre aqueles que aceptan de boa gana o dominio e o sometemento á orde establecida, fronte a outros que se rebelan, sexa irracionalmente ou conscientemente. Subliño isto, xa que resulta confuso formular que existen dous campos divididos e antagónicos. Non, isto non é así, xa que non son soamente os chamados incluídos (seguindo a terminoloxía do compañeiro Bonanno), quen constitúe unha polea de transmisión no exercicio social xa que moitas veces son os propios excluídos ou desposuídos quen aceptan a ghettización da que son obxecto, por ignorar os novos códigos da actual orde social. Iso non implica que se descoñeza o potencial subersivo dos excluídos para rebelarse contra o poder, pero é indispensable non idealizalos, co fin de non reapropiarnos de vellos conceptos, en canto á necesidade de redención dunha nova clase social (excluídos). Por iso é necesario reafirmar de forma reiterada, que a loita é pola autonomía individual.

Non existe receita algunha para poder dicir que un individuo é autónomo, pero pódese asegurar que a autonomía non é unha mercadoría, que unha vez lograda póidase atesourar para sempre. Ser individuos autónomos é unha complexa tarefa diaria, e a mesma non se obtén dun día para outro por mera vontade persoal, se non mediante unha ruptura coa cultura e o pensamento único, é un infinito revelarse contra toda normalidade social, que debe ser reafirmada todos os dias. Fronte a isto, o poder levanta os muros de ghettos imaxinarios, sociais, culturais, lingüisticos,etc, como forma de perpetuarse e perfeccionar o control social. Ante isto, resulta falso que a ruptura co ghetto serva para previr a xeralización organizativa, ou que se trate dun feito colectivo, xa que a ghettización é a reafirmación de categóricos masificadores de “rabaño”.

É atraves dos motíns, rebelións, momentos insurrecionais, onde as persoas poñerán en práctica o código ou linguaxe común da destrución. É na práctica subversiva contra a paz social, onde os diques de conteción do ghetto vénse sobrepasados, é aí onde as individualidades sen mediación algunha atopan o código común entre si. É a ruptura co espectáculo dominante do Capital e de todas as súas mediacións políticas e sociais a que destrúe os muros do ghetto e do embrutecimento individual que nos impón o Estado. A anarquía non é un futuro, é o presente ata chegar á absoluta destrución de calquera orde social e a plena autonomía individual.

Tirado do nº1 da publicación anárquica Nihil (Buenos Aires) 

Traducido por B.Castrón para Abordaxe

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: