Na loita contra o especismo NON TODO VALE. Escritos sobre a complicidade policial do Santuario Gaia a raíz do acontecido fai uns días…

CfXvc4lWQAAbc6b

Tiramos e traducimos do blogue La Rebelión de las Palabras esta reflexión sobre a recente mostra de “colegueo” entre o Santuario Gaia e os corpos represivos do Estado español.

Fai uns días, a través da súa conta na rede social Twitter, o Santuario de animais Gaia publicaba un tweet onde alegremente celebraban que unha asociación de policías presuntos “defensores dos animais” visitáranlles. Ante iso, diferentes colectivos decidiron respostar con comunicados e escritos onde pretendían incitar ao persoal do Santuario a facer unha seria autocrítica.

Persoalmente, creo que non fai falta aclarar que penso eu de todo isto, e da suposta “defensa” que un puñado de madeiros poidan realizar dxs animais non-humanxs. Tweets tan hipócritas, contraditorios e especistas como este mesmo (publicado tamén recentemente na conta oficial de Twitter da Policía Nacional) deixan ben claro cal é o concepto que este puñado de mercenarios teñen do “respecto aos animais”, situándose contra os “malos tratos de animais” (é dicir, de cadeliños e gatiños) mentres incitan ao mesmo tempo e na mesma frase a explotar cans como axudantes na caza (é dicir, no asasinato innecesario e por capricho) doutras especies:

Sin título

Con todo, e a pesar de que creo que a contradición por parte do Santuario Gaia neste caso é máis que obvia, e a pesar de que non comparto determinados conceptos utilizados nos escritos (por exemplo, non creo que exista nada homoxéneo que se poida denominar “movemento de dereitos animais”) gustaríame difundir a continuación os dous textos que recibín no correo electrónico da man de compañeirxs afíns que os enviaron xunto ás súas fontes (ambos foron tomados de redes sociais), e que expoñen a necesidade dunha reflexión crítica respecto diso.

O primeiro foi tomado da conta de Twitter “The Vegan Mood”:

A falta de politización no movemento de dereitos animais.
“A policía amiga dos animais”

Por todxs é sabido que o movemento polos dereitos dos animais está conformado por diversidade de enfoques e tácticas, chegando a ser mesmo contraditorias entre si. Aínda que todxs loitamos polxs animais non o facemos desde unha mesma base. Recoñecer a existencia dunha opresión -especista neste caso- é fundamental para desenvolver unha liña política no movemento.

As persoas antiespecistas recoñecemos esta opresión e loitamos para que se recoñezan unhas dinámicas, estruturas e ideoloxía que oprimen sistematicamente aos animais en diferentes ámbitos e a diferentes niveis.

Precisamente é na loita -pola liberación animal neste caso- onde a represión ten unha clara presenza, represión levada a cabo polos corpos e forzas de seguridade do Estado, corpos represivos que non poucas veces aparecen xunto a sectores animalistas, nunha clara mostra de simpatía e admiración mutuas.

Queda patente a absoluta falta de coherencia e profundidade destes sectores que se mostran compracidos co servizo que presta a policía, pois é esta mesma a que reprime e encarcera a activistas que loitan polos animais, é a policía quen asegura a celebración de calquera espectáculo ou festa onde se exerce violencia extrema sobre os animais.

Este papel é, por natureza, antagónico á nosa loita, pois pretendemos que cambien as cousas, pretendemos que cambie a estrutura e ideoloxía especista que permite e lexitima a dominación, explotación, tortura e asasinato de millóns de animais. A policía, ademais, infíltrase no movemento para obter información, involucrándose se é necesario en relacións sentimentais con activistas do movemento.

A represión ao movemento de dereitos animais non é algo exclusivo do noso país, senón que responde a unha criminalización e persecución internacional. Basta lembrar a operación contra activistas de Equanimal e Igualdade Animal que tivo lugar en 2011, operación sustentada na montaxe policial co único obxectivo de criminalizar e escarmentar ao movemento -táchanos de ecoterroristas-, chegándose mesmo a producir múltiples intervencións telefónicas polo SEPRONA -ese corpo da Garda Civil tan amigo e protector dos animais e a natureza- a varios activistas do movemento.

Os corpos de seguridade achéganse ao noso movemento cunha finalidade clara e é nada menos que un lavado de cara ante a sociedade, un lavado de cara necesario pois son eles mesmos os que usan e explotan animais indiscriminadamente, téndoos en condicións pésimas -como se descubriu en 2014, no caso dos cans policía da unidade de Sevilla- lavado de cara tamén, pois necesita que a sociedade dea o visto bó a uns corpos que recibiron denuncias internacionais de xeito reiterado, polas torturas e vexacións ás que someten a presxs e detidxs, lavado de cara ante as montaxes policiais, o lavado de cara, en definitiva, que necesitan para lexitimar o sistema no seu conxunto.

Queda claro que a policía NON é amiga dxs animais, nin dxs que loitamos por elxs.

En cuanto ao segundo comunicado, a continuación, foi tomado da conta de Facebook Represión al Movimiento de Derechos Animales / Liberación Animal:

Independentemente do bo traballo que se poida facer nun sentido, como no caso do Santuario Gaia, hai cousas que como movemento non podemos permitirnos. Así que, con afán de poñer sobre a mesa un asunto que consideramos de moita gravidade -o ocorrido no Santuario Gaia hai uns días-, compartimos esta reflexión que está a se difundir en Twitter.

Non podemos abrir as portas de espazos, supostamente liberados de toda opresión e de igualdade, a quen vixiou mediante seguimentos e escoitas telefónicas -a policía como estamento- a compañeiros e compañeiras.

A inxenuidade ou a diferenza de posicións -sexa unha ou outra a causa que orixina feitos desta natureza- non poden pasar de longo coma se se tratase de sucesos sen importancia.

É a nosa responsabilidade como compañeiros/as facer fronte a quen usou, usaron e usarán a súa forza para perpetuar os sistemas de dominación e de poder.

Converter a policías por velar certas leis de protección animal, por previr certos malos tratos, ou por previr certas agresións nalgunhas manifestacións, en aliados son inxenuidades propias dun movemento que non profundou na súa natureza política e que non entendeu a súa posición na historia.

Ademais, parécenos que feitos así, botan por terra o traballo que outros compañeiros/as estamos a levar a cabo con análise, experiencias en primeira persoa e cunha gran apertura ao debate crítico.

Ter máis seguidores nas redes sociais non implica ter máis razón con todo si implica ter unha responsabilidade maior, co que se di e co que se fai.

Conste que nos parece fundamental o traballo que se realiza desde ese Santuario, liberando a animais non humanos dunha opresión brutal. Pero facer algo ben non significa facer todo ben e ante a represión a oposición debe ser frontal e incuestionable. Asumir a nosa responsabilidade como militantes e como compañeiros/as pasa por chamar a atención ante feitos desta índole.

Difunde se o consideras de interese.

Saúde, liberdade e solidariedade.

Tamén me parece moi aconsellable e oportuna a lectura do texto Reflexións sobre as posturas apolíticas, a irrupción do fascismo, e o “todo vale” nos movementos animalistas dxs compañeirxs da Asemblea Antiespecista de Madrid (dispoñible aquí).

Chegado a este punto, é pouco o que pola miña banda podo engadir ao xa expresado en senllos escritos por parte doutrxs compañeirxs, salvo reiterar que a policía é a forza de seguridade e de choque dun Estado que, á súa vez, atópase ao servizo dos intereses económicos e os desexos dunha minoría privilexiada, propietaria e explotadora que non dubida en escravizar animais (humanos ou non-humanos) para seguir aumentando os seus beneficios á conta do resto, asignándolle a cada individux un valor determinado, sempre relacionado co beneficio que se pode extraer da súa explotación, a cal tamén varía dependendo de diferentes factores arbitrarios como a especie, a etnia e a cor de pel, o xénero e sexo da persoa, a súa orientación sexual, a súa estratificación social ou a súa funcionalidade dentro dos parámetros oficiais de saúde e “normalidade” física ou psicolóxica. Por tanto, a policía nunca vai velar polos intereses e necesidades dxs individuxs explotadxs.

No Estado español a represión contra as loitas en defensa dxs animais non-humanxs aínda non adquiriu un cariz realmente duro coma por exemplo o que adquiriu en Reino Unido ou en EE.UU. durante o chamado Green Scare (as campañas de represión do FBI contra activistas que loitaban en defensa dxs animais ou da natureza) onde chivatos e ata axentes policiais chegaron a infiltrarse en círculos antiespecistas chegando mesmo a manter relacións íntimas duradeiras con activistas chegando a ter fillxs con elxs, enganándoxs por completo, xogando cos seus sentimentos e manipulándoxs durante anos só para obter a información que necesitaban para continuar encarcerando compañeirxs. Ao mesmo tempo, aquí no Estado español como xa se apuntou nos comunicados de máis arriba, as escoitas telefónicas, os seguimentos, o acoso e finalmente un golpe represivo baseado nunha burda montaxe policial sacudiron os ámbitos animalistas, levando a moitas persoas a reformularse cal é a súa posición, e a darlle á súa loita polos animais unha dimensión moito máis ampla contra calquera forma de explotación, dominación ou autoridade. Iso sen contar todos os casos que vimos ou escoitamos nos que a policía actuou para golpear, deter e enmarronar a activistas por realizar accións contra negocios especistas, por realizar pintadas ou por facer concentracións e protestas fronte a circos con animais ou prazas de touros, por exemplo, optando por protexer os beneficios e a seguridade de quen vive torturando e asasinando animais.

Con todo, aínda vemos como hai persoas (non sabemos se inxenuas ou directamente estúpidas) que prefiren “caerlle ben á sociedade” a calquera prezo, incluso establecendo “enternecedoras” amizades coa policía, é dicir, cos mercenarios dos inimigos de calquera forma de liberdade, que fixeron do mundo unha gaiola xigantesca. Preguntámonos que opinarán disto compañeirxs que están ou estiveron encarceradxs por levar a súa loita pola liberación animal ata as últimas consecuencias, persoas como Marius Mason en EE.UU., Debbie Vincent en Reino Unido, Gianluca Iacovacci e Adriano Antonacci en Italia (xa excarcelados e baixo arresto domiciliario tras pasar anos en prisión por accións de sabotaxe contra empresas e negocios de explotación animal e da natureza), o compañeiro xa liberado Eric McDavid (compañeiro de EE.UU. que pasou varios anos preso tras ser obxecto dunha montaxe orquestrada por unha axente do FBI infiltrada) e outrxs. Tamén preguntámonos que pensarán compañeirxs presxs que aínda que non entraron ao cárcere por accións relacionadas coa liberación animal, tiveron que loitar duramente desde dentro para conseguir un dereito a unha dieta vegana na prisión, como Osman Evcan en Turquía ou o compañeiro “Nahuel” aquí no Estado español.

Para nós non hai diálogo, nin compromiso nin negociación coa policía nin con ningún outro corpo represivo. Son escoria, odiámolos e só teremos algo que agradecerlles o día en que desaparezan para sempre das nosas vidas.

Contra as posturas apolíticas e a cultura do “todo vale” nos movementos antiespecistas!
Contra calquera forma de autoridade!

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: