[Barcelona] Gran triunfo municipal do cidadanismo e revelación do seu valor efectivo

Redactado por a revista Argelaga.

bcnofegaO 4 de abril de 2016 tivo lugar o desaloxo pola policía municipal do Centro Social Ocupado e Autogestionado Transformadors, dacordo coa orde do concello barcelonés feita pública o 21 de marzo. O 1 de xullo de 2015 actuouse con máis contundencia contra tres inmigrantes que ocuparon un edificio abandonado da rúa Creu de Molers e foron desaloxados por policías antidisturbios. A nova administración municipal de Barcelona mostraba que a súa maneira de «cambiar as cousas» non difire demasiado da anterior nas formas, aínda que non recorra gratuitamente á brutalidade policial, pero coincide plenamente con ela no fondo: en ambas as trátase de control e pacificación do espazo urbano. Trias tivo a súa pedra no zapato con Can Vies; Colau teraa sen dúbida en Transformadors e no Banc Expropiat de Gràcia, tamén ameazado de desaloxo inminente. A autogestión e a participación quedan ben nos discursos, pero non desempeñaron ningún papel na «rebelión democrática» que levou a formación Guanyem Barcelona a dirixir o consistorio, previa alianza cos neoestalinistas de IC-V e EUiA, persoal con máis experiencia na xestión tecnoburocrática dos concellos.

Dado o carácter ambiguo, interclasista e abertamente ciudadanista do discurso do 15M, a PAH e as asociacións de veciños, non cabía esperar outra cousa que unha candidatura municipal. A desvinculación exhibicionista por parte de Colau dos enfrontamentos entre manifestantes da Marcha pola Dignidade do 22 de marzo de 2014 e a policía antidisturbios, xa mostraba un pacifismo fariseo típico de todos os aspirantes a poltronas. A pesar de todo Colau dicía a verdade: «o que pasou ao final non ten nada que ver connosco». Tocada coa camiseta verde de Stop Desafiuzamentos, non facía máis que teatro, como o fai agora coa súa pose solidaria cos refuxiados. Actuaba. Á parte das lóxicas ambicións políticas, os personalismos e a natural predisposición a figurar dos militantes catapultados a escena tras un longo tempo de escuridade, a día de hoxe non podemos dubidar dos propósitos de cambio do novo equipo. Son reformistas sinceros, non trepadores oportunistas ávidos de poder como os membros de Podemos. Os nosos demócratas rebeldes sabían onde se metían cando decidiron aproveitar o clima político de hastío creado pola acentuación das maneiras empresariais de dirixir a segunda metrópolis española. Colau entendía que a vara de alcalde viría acompañada de barreiras infranqueables, contradicións irresolubles e componendas vergoñosas, pero estaba disposta a pagar o prezo con tal de servir honestamente a «a cidadanía». Para empezar, ía sacrificar os intereses particulares de colectivos concretos (okupas, traballadores, desafiuzados, sen papeis, etc.) en prol dun interese superior, o «interese xeral de Barcelona». Pero ese interese non é máis que o da Marca Barcelona, é dicir, a suma de intereses privados que se esconden tras a xestión pública do municipio, sexan de tipo comercial, turístico, inmobiliario, tecnoindustrial ou financeiro, sen esquecer os do armazón de altos cargos das empresas municipais. Comprendendo a súa impotencia fronte á megamáquina barcelonesa, tivo que fichar a tecnócratas do equipo de Hereu e aproveitar os proxectos inacabados da etapa socialista (liñas 9 e 10 do Metro, reforma da Diagonal, estación da Sagrera do AVE, carril bicicletas, o 22@, etc.), co cal o «novo urbanismo» non se ía a distinguir demasiado do vello.

A Colau non quedaba practicamente máis liberdade de cambio que a de cambiar de sitio o busto do rei anterior. E habemos de recoñecerlle unha especial habilidade en chamar a atención a través de xestos á galería, brinde ao sol e twitters, unha forma moi política de ocultar a falta de resultados tanxibles da súa xestión que puidesen marcar unha diferenza cualitativa coas administracións anteriores. Os seus opoñentes da dereita carca póñenllo fácil usándoa como branco do seu machismo. Con todo, non convencería a ninguén que estea comprometido realmente coas loitas sociais, pero conseguiu o beneplácito da empobrecida clase media urbana, tan apegada á súa propiedade e á súa praza de garaxe, polo menos tanto como o conseguiu no seu día Maragall, e sen o apoio mediático deste. É un mérito, pero non só de fume vive a política, polo que tentaremos avaliar a actuación do colauismo nos tres asuntos máis candentes de Carcelona: a cuestión social, o turismo e a circulación.

O primeiro fracaso importante tivo lugar na fronte dos desafiuzamentos, a especialidade da casa e o trampolín que permitiu a Colau lanzarse á política. A pesar de iniciar o seu mandato parando un desafiuzamento, a primeiros de decembro pasado a Plataforma de Afectados polas Hipotecas emitía un duro comunicado denunciando a pasividade da alcaldesa ante os desaloxos. A pesar das promesas e do auxilio dunha lei do Parlament sobre «emerxencia habitacional», o equipo de Colau non tocara o parqué de tres mil pisos baleiros en mans de bancos, inmobiliarias e grandes propietarios, nin moito menos multar a expulsión de inquilinos. Despois de semellante volta de chaqueta, xa non resulta estraño que os manteros protestasen polo acoso brando da policía e esixisen plans de emprego para todos, outra promesa incumprida, signo inequívoco de que o equipo municipal consideraba prioritario os intereses dos «botiguers». En canto ao recente conflito do transporte público, a redución da temporalidade nos empregos foi sacrificada para manter os altos salarios dos directivos da EMT.

En resumo, en moi pouco tempo o empuxe reformista sucumbiu fronte a unhas forzas con moito máis poder que os hipotecados e os traballadores, cousa que quedará corroborada co novo enfoque dado á cuestión turística. De entrada nin a candidatura de Barcelona En Comú nin a FABV eran contrarias ao turismo, senón á súa masificación, responsable da degradación da vida cotiá nos barrios do centro e a Barceloneta. Na alcaldía están a favor do desenvolvemento tecnolóxico, das smarts cities e dos grandes eventos como o Mobil World Congress, «un triunfo colectivo» para Colau. É máis, a alcaldesa asinara a súa adhesión ao acordo sobre o cambio climático do cume de París COP21, promovida por burocracias ambientalistas, elites económicas, ecoloxistas tecnócratas e homes de Estado. Con tal mar de fondo, a solución non podía ser a redución drástica do turismo senón o desconxestionamento dos barrios afectados, trasladando a construción de hoteis aos barrios pobres, tal como explica un Plan Especial Urbanístico para o Aloxamento Turístico. Quérese seguir atraendo investidores e acéptase que millóns de visitantes sexan a materia prima dunha industria que está a cambiar a fisonomía da cidade tanto como o fixo o automóbil. E a iso imos, a comprobar que tras a verborrea do «modelo de cidade» e «mobilidade sustentable», non hai nada que vaia a cambiar unha cidade comida pola especulación, o turismo masivo e a polución do aire (responsable de 3500 mortes prematuras ao ano), un «laboratorio urbano» deseñado expresamente para o automóbil e os negocios.

b4mxowfcmaazrm8Se as reformas urbanas tentan conciliar os intereses dominantes (os das clases dominantes) coas tímidas demandas veciñais, só obteremos cataplasmas, que lonxe de erradicar o mal, soamente tratan de disimular os seus excesos. Nunca se vai a realizarse unha restrición seria da circulación ou do consumo enerxético, as únicas capaces de reducir a contaminación, non xa porque non se queira contrariar ao automobilista privado, votante potencial, ou por que non se queira perxudicar á industria da automoción, que conta con belixerantes representantes políticos en Convergència, Cidadáns e o PP, ou sinxelamente porque non se desexen suprimir empregos de merda, senón porque ningún cambio contempla alternativas non capitalistas na produción, na mobilidade e na distribución. Barcelona converteuse nunha monstruosa fábrica á que non hai que engrasar os seus lúgubres mecanismos, senón desmontar de abaixo arriba. Algo que Colau nin pode nin ten intención de facer.

ESTE CONCELLO TAMÉN DESALOXA!

Argelaga, 5 de abril de 2016

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: