[Grecia] Texto da Conspiración Células de Lume – Célula de Guerrilla Urbana.

Difundimos e traducimos este texto recibido no correo da traducción ao español de sin banderas ni fronteras.

10513471_10152634546433982_6751446027358296855_n

O plan.

Para o «espazo» anarquista.

1. O chamado

Cada chamada á acción, como o «Decembro Negro», é un intento por coordinar as nosas forzas. É un esforzo para interromper o fluxo normal da realidade. É un plan para invadila con nosas propias características e subvertela. É unha sondaxe do noso desexo pola anarquía, aquí e agora, e da nosa capacidade para facer fronte ás forzas da orde. É unha ocasión para que xs individuxs, coñézanse ou non, reúnanse no terreo da acción e traten de atacar aos palacios do estado, organizada e abruptamente. É un sinal internacional de complicidade para todxs xs compañeirxs dentro e fóra dos muros que fortalece a nosa solidariedade. É un acordo anarquista que confirma que hai xente en todos os recunchos da terra que, sen falar o mesmo idioma, coordinan o pulso do seu corazón, aliñan a súa mirada cara ao inimigo, apertan os seus puños, usan unha carapucha e realizan ataques contra o motor social da autoridade, as súas estruturas e as súas relacións. O chamado do «Decembro Negro» tivo eses momentos…

E agora que?  Volver a a normalidade?

Cada chamado á acción pode ser só unha fotografía da revolta repetíndose a si mesma, esperando o próximo aniversario, a próxima oportunidade, o próximo «Chamado» ou pode transformarse nun encontro coa historia…

Para todxs aquelxs para quen a anarquía significa «incendio tras de min as pontes da rendición e da paz social», a acción anarquista non ten ningunha data de comezo nin final…
Por tanto, a aposta do «Decembro Negro» abre en realidade unha aposta máis grande. Unha aposta para aquelxs cuxo calendario de ataque quedouse atascado en constante hoxe, aquí e agora. O desafío de crear un polo anarquista autónomo para a organización da guerrilla urbana anarquista.

2) A memoria non é lixo.

O «Decembro Negro» foi unha convocatoria aberta para todo o mundo, pero rexistrouse principalmente como un punto de referencia para xs insurrectxs, xs anarquistas-nihilistas, xs compañeirxs novas, xs non aliñados, xs «alborotadorxs» contra o Estado (e en parte contra a inactividade do  «ámbito anarquista» oficial,  contra a súa transformación pacifista).**

Non nos imos a referir tanto ao chamado do «Decembro Negro». Cada chamada á acción é unha instancia dunha historia máis ampla que a precedeu e talvez o acelerador da perspectiva que lle segue.

Non habería «Decembro Negro» se non houbese un Novembro, Outubro, Setembro … non habería guerrilla urbana anarquista se non houbese enfrontamentos en manifestacións, barricadas e cócteles molotov, non houbese ningunha revolta en 2008 se non houbesen incendiarixs e ataques comando os tres anos anteriores, non haberá perspectivas se non hai memoria.

A través do tempo, a anarquía dá a luz -internamente- a súa superación  anarquista. Dáse a luz a tendencias cos extremos máis afiados (individualismo anarquista, nihilismo anarquista,  anarquía insurreccional, etc.), que optan por desprazarse no bordo do movemento, do «espazo», da revolución … Ás veces estas tendencias actúan como un detonador para a anarquía, levantando a lanza do ataque anarquista e ás veces canibalizando entre si cheas de presunción e arrogancia …

En Grecia, a aparición de tendencias heréticas dentro do «espazo» anarquista é tan antiga como o «espazo» en si… Tendencias que, ou ben se reduciron e convertéronse en círculos de intelectuais artísticxs (por exemplo xs situacionistas) ou foron asimiladas e integradas no «espazo» oficial. .. Todas elas, con todo, deixaron a súa pegada nunha historia que nunca termina.

En 2005, un círculo de persoas abre en público dunha maneira moi visible (carteis, revistas, participación en reunións) o desafío de potenciar a violencia anarquista, coa consigna «pensa revolucionario-actúa ofensivo». Unha tendencia insurreccional que apunta non só ao estado e a autoridade senón tamén á complicidade da apatía social aparecía agora máis organizada e cunha presenza pública constante. Mentres tanto, a cuestión da negación ao traballo móstrase en público, con atracos a bancos armados como o seu fío cortante… De feito, a temática parcial de rexeitamento ao traballo, parpadea o ollo e é en realidade o prólogo das discusións sobre a difusión da guerrilla urbana anarquista. Fóra desta mobilidade difusora (incendios intencionais, roubos, ataques comandos, asembleas como a Coordinación de Acción) foi en xaneiro de 2008 cando naceu a Conspiración de Células do Lume. A Conspiración de Células do Lume aparece como a expresión organizada dunha tendencia anarquista herexe cunha clara orientación á loita armada e as referencias ao individualismo anárquico, ao nihilismo, a revolución da vida cotiá e a crítica ao complexo Estado-sociedade.

Por suposto, non foi esta tendencia a que deu orixe á insurrección de decembro de 2008. Unha revolta non pode ser apropiada nin ter dereitos de autor.

Pero foi, sobre todo, a tendencia que tivo os reflexos para acelerar algúns dos eventos máis conflitivos que se produciron en decembro de 2008, xa que as pequenas estruturas básicas xa estaban a operar con ataques coordinados regulares.

3) Poñéndose a o día con o presente.

As primeiras detencións da Conspiración de Células do Lume en setembro de 2009 (o caso Halandri) crearon unha tormenta de medo. A maioría das tendencias herexes (anarco-nihilistas, anarco-individualistas, antisociais, etc.) inclináronse polo pánico da represión integradxs na seguridade do movemento «oficial» anarquista, e as súas grandes palabras sobre «revolución ou morte» quedaron atrás como un cadáver en descomposición, con aspecto a traizón.

Foron algúns/algunhas compañeirxs que permaneceron inquebrantables e quixeron continuar o que se comezou… Pero para todas estas cousas, moito se dixo e se escribiu … Hoxe en día, unha gran parte do movemento anarquista vive co sinal da derrota, co medo á represión, coa oportunidade perdida dun levantamento que nunca chegou a ser nestes tempos de crise económica, de introversión, de hexemonías informais. Con todo, a consigna que se esparciu non pode determinarse a cando sexa de utilidade e, certamente, nada se perde para sempre.

Os dous últimos anos, unha nova xeración da nosa tendencia anarquista está a facer unha aparición desde os restos do pasado, facendo o seu propio curso.  Unha tendencia que se creou non tanto por  características políticas mutuas, senón polo mutuo desexo de algo diferente do que xa existe no movemento anarquista en Grecia. Unha tendencia que parece máis homoxénea do que realmente é debido aos que a critican. En realidade trátase dunha onda de persoas que abarca desde compañeirxs conscientes ata persoas que simplemente odian á policía e queren facer erupción…

4) O choque de vellxs e novxs.

Todo nacemento é violento. Cada nova onda que nace está a cuestionar e chocando contra o seu ventre, con ganas de cortar o cordón umbilical. A través da temporalidade, todas as herexías que nacen no interior do movemento anarquista apuntan coa súa crítica incandescente ás vellas estruturas. (…) Especialmente hoxe en día, parece que a conexión da comunicación entre o antigo e o novo perdeuse de forma permanente… As razóns son moitas, pero a historia non agarda pola nosa introversión. O que é urxente é unha nova idea, un plan para a continuación da loita. Cada nova onda anarquista a miúdo descóbrese a si mesma ao afirmar o que odian no movemento anarquista «oficial». A crítica contra a inmobilidade do movemento moitas veces suplanta a crítica contra a tiranía da autoridade. Agora pensamos que a situación interna do movemento anarquista se polariza máis que nunca. É por iso que é o momento para o seguinte paso. A nova tendencia anarquista pode abolir a introversión, ser auto determinada e crear o seu propio movemento político anarquista autónomo.

A memoria é un compoñente fundamental deste esforzo. Lembramos as nosas experiencias pasadas, non para imitalas, senón para superalas. O feito de que a nova onda anarquista está a sufrir da falta de organización no accionar e no asembleario, porque pensan que esta é unha característica da burocracia do movemento anarquista oficial, é coma se aquelxs estivesen a concederlle isto a elxs.

A organización, a asemblea, o accionar político non teñen dereitos de autor. Son medios de loita que se determinan a través das persoas políticas que participan neles… O aforismo e as actitudes supostamente non convencionais do tipo  «non me importan os procedementos, vou facer o que eu quero…» é unha perversa conservación e temor fronte á puntualidade e a responsabilidade que un anarquista necesita co fin de participar na guerra da guerrilla urbana. Unha ferramenta non ten un matiz positivo ou negativo, pola contra, o matiz fórmase a partir de uso que se lle dá a cada ferramenta. Unha asemblea política é burocrática cando as persoas que están a participar nela son burócratas. Con todo, unha asemblea pode ser un mecanismo  da conformación, da coordinación e a propulsión da análise, un medio de desenvolvemento persoal e colectivo. Creamos agora os nosos propios mecanismos políticos, sen burocracia, nosas propias asembleas sen fisgóns, nosas propias organizacións sen rangos… Construamos nosas propias infraestruturas para a revolta armada contra o imperio da autoridade.

5) Os 5 puntos para unha tendencia anarquista autónoma e ofensiva.

O anarco-nihilismo, o anarco-individualismo e, en xeral, as herexías anarquistas máis ofensivas, non son «accidentes» na historia da anarquía, senón pola contra, son as partes máis estimulantes desta. Estas tendencias poden agora constituír un movemento político autónomo.

Un movemento que non busca o acordo absoluto na verdade do evanxelio teórico e os estatutos da claridade ideolóxica. Un movemento que non chantaxea para unha identificación total cos seus puntos de vista, senón que recoñece a afinidade política dos grupos e individuos que participan e atópanse en cinco características básicas.

Primeiro de todo, somos anarquistas, independentemente da nosa particular denominación (nihilistas, insurxentes, individualistas, etc.). Como anarquistas non recoñecemos soamente ao Estado e a autoridade, senón que tampouco ningún comité central da «revolución», ningún/a experto/a ideolóxico, nin ningunha relación xerárquica no noso interior. Organizámonos baseadxs na informalidade e a coordinación de grupos e individuxs con afinidade política.

En segundo lugar, a polémica contra o estado e a autoridade non deixa intacta a complicidade social do silencio, a apatía e a submisión. Atacamos con accións contra o estado dos/as dignatarios/as e as súas estruturas, pero ao mesmo tempo queremos facer estalar as relacións sociais que lles fan aceptable e ás veces reproducen a autoridade na vida cotiá.

En terceiro lugar, apoiamos a Federación Anarquista Internacional. Desexamos que as nosas hostilidades no interior dos estados en que estamos a vivir conéctense   internacionalmente como momentos dunha guerra anarquista global. Estamos a intercambiar ideas, estamos a compartir experiencias, estamos a crear relacións de solidariedade e buscamos constituír unha federación anarquista internacional na que os fragmentos dunha explosión en Santiago de Chile cheguen ata Atenas e logo multiplíquense…

En cuarto lugar, non nos damos por vencidxs cxs nosxs compañeirxs presxs. A nosa solidariedade ofensiva é a vinganza polo seu cautiverio. Isto non significa unha identificación coas súas visións.  Xs prisioneirxs non son ídolxs sagradxs nin símbolos da loita, senón que son xs que faltan ao noso lado… A consecuencia de todxs aquelxs compañeirxs presxs que permanecen irredutibles nos cárceres e non fraquean, é unha proba de que a loita vale a pena…

Finalmente, promovemos a diversidade nas accións anarquistas. Somos capaces de crear nosas propias okupas, nosas propias instancias políticas, asembleas, grupos, os nosos proxectos editoriais, os nosos medios de información. Con todo, porque a miúdo a invocación da diversidade convértese na coartada para marxinar ás prácticas anarquistas armadas, hai que deixar claro que a diversidade non se reproduce a si mesma. As okupas, os afiches, os eventos, os materiais impresos, os medios de información que están relegados nas fronteiras da perseveranza dos seus proxectos están a volverse illas de suposta liberdade sen ameazar a autoridade***. A diversidade auténtica da loita ten esencialmente que apoiar e promover o enfrontamento armado co sistema. É o encontro do movemento co campo insurxente. É o rito do paso da teoría á acción, do azaroso ao organizado, desde o fortuíto ao planificado.

É a propaganda a través de a acción.

Estes cinco puntos chave (algúns foron expostos previamente en textos da Conspiración de Células do Lume e da FAI – véxase «Lume e Pólvora») son os elementos dunha proposta que está aberta a todxs xs interesadxs en participar, en enriquecela,  criticala, traballala.

En ningún caso tampouco é un cerco ideolóxico, senón unha ocasión para a discusión práctica. No núcleo da proposta para a conformación dun espazo autónomo das tendencias anarquistas heréticas, está a conciencia.

O primeiro proxecto colectivo onde a conciencia é realmente posta a proba, é un grupo anarquista. No contexto da propulsión desta discusión, imos publicar nos próximos meses unha serie de textos persoais de algúns/algunhas compañeirxs presxs de Conspiración de Células do Lume (Olga Economidou, Georgios Polidoro, Christos e Gerasimos Tsakalos).

As experiencias, inquietudes e a perspectiva do proxecto dun grupo anarquista a través de narrativas persoais non son instrucións para a práctica armada, pero sen dúbida teñen que contribuír ao debate sobre a guerrilla urbana e a súa propulsión. Ademais, a experiencia non pode ser transferida. É por iso que a aposta é pasar da teoría á acción.

Como inicio desta discusión imos dar a coñecer nuns días o folleto do compañeiro de Conspiración de Células do Lume Gerasimos Tsakalos  «Individualidades e grupos anarquistas» que pronto publicarase impreso…
Da lectura… á complicidade…

Conspiración Células de Lume – Célula de Guerrilla Urbana
Federación Anarquista Informal – F.A.I.

*******************
[Notas de Sen Bandeiras Nin Fronteiras:
* Este texto apareceu publicado en grego na web ContraInfo o 04 de xaneiro de 2016.
** Para coñecer en profundidade a crítica actual de xs compas ao movemento anarquista en Grecia, recomendamos o texto atoparse no texto «A sangue frío».
***Ídem]

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: