[Madrid] Presos por unha obra de monicreques.

i5zm08

Corría o ano 1973 cando Bernardo Bertolucci estreaba o seu filme «Novecento». En escena aparecían uns monicreques que ao grito de «Viva a revolución! Viva os revolucionarios! Viva a folga xeral!» acababan recibindo unha malleira policía.

Xa neste ano e fora da ficción, o 5 de febreiro, desta vez noutro lugar e con outros mandatarios, varias persoas da compañía «Títeres desde abajo» acabaron detidas nunha das súas representacións.

Compañía da que, fai algo máis dun ano, disfrutábamos por varios lugares da xeografía galega na súa xira «en la plaza de mi pueblo».

O día 6, Alfons e Raúl, integrantes da compañía, pasan a prisión sen fianza acusados de apoloxía do terrorismo.

Vos deixamos un manifesto en apoio publicado na web de el lokal e dous artigos de Acratosaurio rex publicados no portal Alasbarricadas.

Manifesto

Por orde da Audiencia Nacional, hoxe 6 de febreiro ingresaron en prisión sen fianza Alfons e Raúl, integrantes do grupo «Monicreques desde Abaixo». A denuncia foi presentada polo Corpo Nacional de Policía e a Fiscalía do Estado baixo a acusación de apoloxía do terrorismo.

Os artistas, contratados polo Concello de Madrid dentro da programación do Entroido, foron detidos o día 5 de febreiro durante a representación da obra «A Bruxa e Don Cristóbal». Segundo a prensa, tras a queixa dalgúns asistentes, presentouse a policía que os detivo sen orde xudicial.

A obra denuncia, precisamente, como se preparan acusacións deste tipo, mostrando a un policía poñendo en mans dunha bruxa unha pancarta co texto «Gora Alka-ETA» para facerlle unha foto e, así, poder incriminala como terrorista.

A realidade superou a ficción e aplicóuselles textualmente o que denuncian na obra. A presión política, a irresponsabilidade dos grandes medios de comunicación e un cúmulo de actuacións irregulares serviron, unha vez máis, para criminalizar a disidencia convertendo calquera crítica social en acto delituoso.

É inaceptable que a policía irrompa durante unha representación teatral e deteña aos dous artistas pola mera opinión duns particulares que, se tan ofendidos sentían, podían, simplemente, abandonar o lugar dos feitos.

É moi grave que o Concello de Madrid coa súa denuncia por contidos inapropiados xustificase que se produciu a detención, ingreso en prisión e posterior xuízo dos dous artistas contratados.

É aínda máis grave que se lles decretou prisión preventiva, cando esta medida únicamente aplícase en casos nos que exista risco de fuga; de destrución de probas; ou de reincidencia.

Somos conscientes da manipulación e utilización destes feitos no marco da situación política actual. A liberdade de expresión ha de estar por encima dos intereses particulares ou de poder.

É por iso que os abaixo asinantes esiximos a liberdade sen cargos de Alfons e Raúl así como o esclarecemento dos feitos.

Barcelona, 6 de Febreiro de 2016.

Para ver o listado de firmas consultade aquí.

Monicreques desde abaixo, Don Cristóbal en pelotas

Escrito por Acratosaurio rex o 06/02/2016.

Que triste tradición española a de artistas que foron entrullados represaliados ou xulgados por denunciar aos poderes fácticos, militares, relixiosos, políticos e xudiciais, Boadella, Krahe, Carlos Cano, Pacheco… Ocórrenseme do tirón, pero hai moitísimos máis artistas plásticos (1) que viron como as súas obras puxéronlles diante do xuíz ou entre barrotes. É propio de ditaduras totalitarias o non soportar esas críticas de comediantes, bufóns e satíricos. Agora temos a uns titiriteros que por expoñer a súa obra no seo de actividades do Entroido de Madrid 2016, provocaron unha especie de motín de pais e presenza da policía que, non saio do meu asombro, en lugar de liarse a golpes cos que interrompían o espectáculo, levou detidos aos artistas, para acusalos, xa se verá, de apoloxía do terrorismo.

A Compañía «Títeres desde Abajo» explicaba respecto diso que: o venres estreamos en Madrid nosa nova obra «La Bruja y Don Cristóbal. A cada cerdo* le llega su San Martín» Como en anteriores espectáculos da Compañía quixemos investigar as posibilidades que nos achega a tradición popular de monicreques para contar aquilo que sentimos como urxente. Nesta ocasión revivimos a Don Cristóbal Polichinela, personaxe da tradición popular practicamente desaparecido en España e tamén tomamos prestado outro personaxe dos contos populares, a Bruxa. Ao longo do espectáculo, e baixo diferentes caras, Don Cristóbal tratará de esmagar a unha bruxa nada convencional, pero a natureza desta lévaa a amar a súa liberdade por encima de todo e a non deixarse pisar por ninguén.

A min paréceme unha obra caralluda, moi recomendable para os nenos. Nela se auto-aforca un xuíz, elimínase a un cacique, ou se ve como leva a cabo a policía unha montaxe contra unha muller maltratada. Temas de rabiosa actualidade, que se se repasa a Biblia pode un ver como Deus mandou unha praga aos exipcios pola tozudez do seu rei, que levou por diante a unha chea de nenos, primoxénitos de familias que non tiñan culpa de nada. E ese espectáculo bíblico, si é aceptable?

O comunicado da CNT de Granada aclara máis aínda o esperpéntico asunto: O cartel de “Alka-ETA” é unha pancarta que, na obra, un policía coloca á protagonista, inconsciente tras ser golpeada, para sacar unha foto e elaborar a acusación contra ela, e executala. Outros detalles da obra sufriron terxiversacións semellantes.

Incrible que o progresista Concello de Madrid rásguese as vestiduras e faga o xogo á reacción máis fascista e fundamentalista, cun asunto que cando chegue a mans do xuíz, se ten dous dedos de luces, o botará ao lixo. Pero así estamos neste país, en que o que sinala que o poder está espido, vai pasalo moi mal.

Títeres desde abajo, Don Cristóbal en pelotas. O que é dun é de todos, os que é de todos é de ninguén, o que é de ninguén é dun.

NOTAS:

(1) http://www.arte.sbhac.net/plasticos/plasticos.htm

* Nota de Abordaxe: e pobres porcos que non teñen culpa.

Función de monicreques desde abaixo: non apta para adultos.

Escrito por Acratosaurio rex o 06/02/2016.

Xa meteron en prisión a dous titiriteros por apoloxía do terrorismo. Sen fianza. A esperar xuízo. Comentei que se o xuíz tiña dous dedos de luces mandaría o expediente ao triturador de documentos. Pero non. Resultou estar de garda un xuíz que non respondeu ao meu perfil. Un reiteración na gravidade do feito e que os destinatarios eran nenos, ou algo así menciona para mandar á trena a dous artistas de relevo.

Imos analizar. A acusación é apoloxía do terrorismo. Insístese por unha banda, en que os nenos non están capacitados para recibir mensaxes políticas complexas. Se non os entenden, que problema hai? E se os entenden, é de imbéciles pensar que porque vexan unha pancarta que pon Gora Alkaeta!, vaian sentir o irrefreable desexo de coller unha bomba e inmolarse nun autobús cheo de anciáns. Claro, como é vasco…

Doutra banda, insisten outros que a obra non pode ser dirixida ao público infantil. A ver, cantos dos presentes entretivéronse cos seus fillos e netos en ver, por mencionar series de dibus, Hora de Aventuras, Historias Correntes, Shin Chan, Os Simpsons, South Park (1)? Os nenos desvívense por ver esas series, enténdenas tan ben como a alineación do Atletic de Bilbao. Os nenos non son parvos, hai que dicilo ben claro.

A obra ?que din que é apoloxía do terrorismo?, é unha obra de monicreques, coa súa violencia simbólica, que denuncia o Poder. O Poder do empresario, que viola á bruxa deixándoa embarazada. O propietario morre na loita. O poder da Igrexa, pois tras o parto unha monxa tenta roubar ao bebé. A monxa morre no intento. O poder da policía, que golpea á bruxa, e póñenlle unha pancarta ultracutre que pon Gora Alkaeta para incriminala. E o Poder xudicial, porque a bruxa vai a xuízo, o xuíz condénaa á morte, pero a bruxa convence ao xuíz para que se aforque el mesmo.

Conteille o conto ás miñas netas de entre cinco e nove anos), e a todas pareceulles ben. Elenita preguntoume inocentemente se o policía non morre tamén, e tívenlle que responder que non o sei, xa que todo é ficción e só podemos imaxinalo. Conteilles o que fixo o xuíz cos titiriteros, e pareceulles fatal. A todas. Despois merendaron e non percibín en ningún modo malas vibracións, agora están as nenas coas súas amiguiñas bailando coreografías ao ritmo de Sweet California e Kate Perry. Así que a miña pregunta é? Non debería alguén preguntarlles aos nenos que viron os monicreques, que lles pareceu o espectáculo?

Pero claro, os nenos non teñen problema. O problema é dos adultos que se arrepían cando sen vaselina métenlles por diante os horrores do día a día, e que se poñerían histéricos vendo como os seus fillos e fillas aplaudían a morte do propietario. Así que penso que si, que esta obra debería ser preferentemente emitida en horario infantil.

Non apta para maiores. O que é dun é de todos, os que é de todos é de ninguén, os que é de ninguén é dun.

NOTAS

(1) Unha das penas máis grandes que me dá o castelán a diario, é que os peores insultos que manexa sexan tan inxustamente machistas. Por exemplo, os de South Park: Es un cabrón fillo putaaaa!, un mamón, un perrodetas, fillo putaaaa!. Ti es un capullo, un cabrón, fódesche por ser tan mamón! Ti es o cabrón fillo putaaaaa!, o mamón e o perrodetas, fillo putaaaa!. Ti es un mamón e un capullón, que lle polla un peta ao moi cabrón! (Coro de pedos) Es cabrón fillo putaaaaa!, un mamón un perrodetas, fillo putaaaaa!. Un cara pedo e cheiras mal, o teu se que este podrecido rapaz! Fillo puta, cabrón, mamón, e algo máis!, fillo puta!? Chúpama!

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: