[$hile-Xapón] En Conmemoración polxs nosxs… No 105 aniversario do asasinato de estado de 12 anarquistas xaponesxs

A Biblioteca Denjiro Kotoku e Suga Kanno de Santiago de Chile ven de publicar o seguinte texto escrito por José Antonio Gutiérrez D. en conmemoración da morte a mans do estado en 24 de Xaneiro de 1911, do considerado como o fundador do anarquismo xaponés Kôtoku Shûsui (Denjiro Kotoku), da súa compañeira Kano Sugano (Suga Kanno) e de 10 anarquistas máis, quen foran asasinadxs na forca baixo presuntos cargos de ser parte dunha conspiración para asasinar o Emperador Meiji. Alén colamos outro artigo do mesmo autor publicado o ano pasado no blogue Adargainfo sobre estas mortes que da pé ao artigo do anarquista checo exiliado en New York Hippolyte Havel (1869-1950), ¡Que viva a anarquía! na revista Mother Earth de Emma Goldman. (traducimos os textos):

“Fun ao cárcere como un socialista marxista e regresei como un anarquista radical”. Denjiro Kotoku.

Xa se cumpren 105 anos do asasinato/encarceramento por parte do Estado Xaponés (no período Meiji) de nosxs compañeirxs Suga Kanno e Denjiro Kotoku. A idea da nosa publicación é traer a súa memoria ao presente, sen idealizalos e tomando o seu exemplo de vida en guerra contra o Estado como unha práctica para todxs aquelxs que queiran facela tanxible na súa vida.

Sabemos que a través da historia o Estado sempre nos culpou por ser anarquistas/antiautoritarios, sen importar a inocencia ou culpabilidade, o que nos importa dxs compañeirxs é como enfrontaron de forma digna e consecuente todo o que crían fronte á arremetida do Imperio/Estado Xaponés.

Con máis forza que nunca podemos dicir que nada está saldado e que nosxs compañeirxs, sen importar fronteiras, distancias, mesmo neste maldito tempo lineal, atópanse camiñando entre nos, no conflito constante contra o poder e a dominación, lembrando que muda o escenario, pero o inimigo segue sendo o mesmo.

Este saúdo en memoria, non só é para elxs, é tamén para quen xs acompañaban e que morreron no patíbulo do mesmo xeito que elxs, sendo irmanados polo fulgor da Anarquía; isto tamén vai por vostedes…

Rikisaku Furukawa
Takichi Miyashita
Tadao Niimura
Toru Nitta
Seinosuke Oishi
Kenshi Okumiya
Heishiro Naruishi
Uichita Matsuo
Uichiro Niimi
Gudo Uchiyama
Suga Kanno
Denjiro Kotoku

Que viva a Anarquía, Guerra sempre ao Estado e o Capital!

Abaixo todos os cárceres!
………………

Sobre a morte de Kôtoku Shûsui (Denjiro Kotoku), Kano Sugano (Suga Kanno) e seus 10 compañeiros (1911)

O 24 de Xaneiro de 1911, doce anarquistas xaponeses morreron na forca baixo presuntos cargos de ser parte dunha conspiración para asasinar o Emperador Meiji. Outros 12 anarquistas, entre centos de sospeitosos que foron arrestados, recibiron cadea perpetua. En realidade, xamais se puido comprobar que tal conspiración existise nin moito menos que estes doce anarquistas tomasen parte algunha nela (*). Como se desprende dun comunicado da Embaixada Xaponesa nos EEUU, publicada no Washington Herald, publicada o 30 de Decembro de 1910, os condenados eran ante todo levados á forca por ser anarquistas: “O xuízo de Denjiro Kotoku e os outros acusados, demostrou que son anarquistas comunistas. Eles idearon un plan secreto para asasinar o pasado Agosto ao Emperador así como aos ministros da súa Maxestade, co fin de propagar as súas ideas desta maneira, á vez que se entregaban ao incendio e saqueo. Estes feitos foron establecidos polas súas confesións, pola existencia de bombas e outras probas”.

Entre estes anarquistas atopábase o fundador do anarquismo xaponés, Kôtoku Shûsui (cuxo nome real era Kôtoku Denjirô, nome co cal é chamado no artigo a continuación), quen de hai tempo converteuse nunha pedra no zapato para as clases dominantes xaponesas pola súa prédica antimilitarista, antimperialista, socialista, libertaria e revolucionaria que conducía facía case unha década. Outra das vítimas deste masacre por decreto legal foi a súa compañeira Kano Sugano a cal recibe un eloxio destacado neste artigo.

Este crímen foi denunciado por varios medios libertarios ao redor do mundo, principalmente nos EEUU, onde tanto Kôtoku como Sugano, pasaran unha tempada. De feito, en EEUU é onde se afianzaría o pensamento libertario de Kôtoku, polo cal non é de estrañar que neste país os anarquistas fosen máis activos que en ningunha outra parte, polo menos de occidente, para lograr a súa liberación e parar o seu asasinato. En New York formouse un Comité pola Defensa de Kôtoku e realizouse unha mobilización pública a favor dos sentenciados anarquistas o día 12 de Decembro de 1910; neste ambiente, o xuízo recibiu a atención da prensa capitalista norteamericana. Con todo, foi a prensa anarquista a cal tivo, como é lóxico, un interese maior no caso, denunciando frecuentemente o rol da prensa capitalista en desfigurar os feitos. Hippolyte Havel (1869-1950), o autor do artigo que publicamos a continuación sobre o martirio dos anarquistas xaponeses, foi un anarquista checo exiliado que tras pasar por París, Berlín e Londres terminou asentándose en New York en 1900 con quen fora por un período de tempo o seu amante: Emma Goldman, anarquista de orixen ruso editora da revista Mother Earth, onde este artigo foi publicado.

(*) Si comprobouse que un dos acusados, Tokichi Miyashita, comprara artefactos explosivos e fixeran probas en campo aberto, pero xamais se deseñou un plan de acción. Isto, sumado á retórica innecesariamente violenta que fixeran no pasado algúns anarquistas (incluíndo un folleto titulado Ansatsushugi -Terrorismo, de 1907), foron utilizados para xerar a histeria que permitiu ao Estado dar o golpe de graza ao movemento anarquista, o cal entraría desde entón no período coñecido como “inverno”, o cal terminaría soamente en 1918 cos disturbios do arroz e a volta do anarquismo ao movemento de masas.

¡Viva a Anarquía! x Hippolyte Havel

“Os homes máis grandes dunha nación son aqueles que ela condena á morte”. Ernest Renan

O obscuro acto xa foi realizado. Os mellores e máis nobres caeron, asasinados da maneira máis diabólica e bárbara.

Un crimen, sen comparación na súa atrocidade, cometeuse o día vinte e catro de Xaneiro de mil novecentos once. Deuse un enorme golpe á humanidade, e arroxouse a luva á cara da civilización. O barbarismo máis implacable estrangulou, a sangue frío, aos heroicos pioneiros dunha nova idea e regocixouse coa agonía das súas vítimas indefensas.

E con todo non estamos a chorar. Máis ben é a nosa tarefa revelar ao mundo a pureza e a inocencia, a honestidade e a lealdade, o espírito de sacrificio e devoción dos nosos compañeiros asasinados. Non choramos: os nosos amigos alcanzaron a inmortalidade.

O seu martirio marca unha nova época que comeza no Xapón. Cando a era de Mikado Mutsuhito [1] desvaneceuse da memoria dos homes, cando o bushido [2] non sexa máis que unha fábula e un mito, os nomes dos nosos mártires anarquistas serán cubertos de gloria nas páxinas do progreso humano. Cando os membros do Daishinin [3] que entregaron todo o máis nobre da humanidade ás mans do verdugo sexan todos esquecidos, os mártires de Tokio serán respectados e admirados polas futuras xeracións.

O movemento revolucionario no Oriente recibiu o seu bautizo de sangue. Os gobernantes bárbaros pensan que así erradicarían ao movemento pola emancipación. ¡Que estupidez! Destruíron os corpos de doce representantes desta idea nova que conquista ao mundo, e silenciaron a outros máis nas súas mazmorras; ¡pero o seu espírito vive! Ese espírito, o berro eterno de liberdade –non pode silenciarse, non se lle pode asasinar. Foi, é e será. Como un conquistador segue avanzando cara a adiante, sempre cara a adiante, cara á liberdade e a vida.

¡Viva a Anarquía! Este histórico berro atopou o seu eco no Afastado Oriente. Frecuentemente escoitóuselle de boca dos Mártires de Chicago, París, Buenos Aires, Viena, San Petersburgo, Barcelona e de numerosos outros sitios. Aterrorizou por décadas a tiranos e opresores de todos os países. Torturaron, decapitaron, electrocutaron, descortizaron, fusilaron e aforcaron aos pioneiros da nova idea. Pero as súas voces non foron silenciadas.

¡Viva a Anarquía! O vinte e catro de Xaneiro este berro unha vez máis escoitouse de boca dos doce novos mártires. Coroouse a solidariedade do proletariado internacional. Occidente e o Lonxano Oriente déronse a man.

Con orgullo e alegría, os nosos compañeiros enfrontaron á morte. ¡Viva a Anarquía! gritou Denjiro Kotoku. Banzai (i.e., por sempre) replicaron os seus camaradas de loita e de morte.

Foron moi queridos. Non choramos; pero os nosos corazóns entristécense coa lembranza da encantadora Sugano. Con gran afecto manteremos a súa memoria. Vémola como a unha tenra flor de loto destruída salvaxemente pola man do verdugo; observámola, debilitada pola enfermidade, crebada pola longa prisión, emporiso, enfrontando o seu fatal destino con alegría e calma. Vivín pola liberdade e agora morro pola liberdade, pois a liberdade é a miña vida. Isto escribiu recentemente ao seu mestre de inglés en San Francisco (EEUU).

¡Delicada Sugano! Ti, filla de Samurái, filla dun membro do parlamento do teu país, talentosa escritora e autora, fuches, tal cal o fixeron as túas irmás rusas, ao pobo, expoñéndoche voluntariamente ao perigo, ás dificultades, á fame. Buscaron difamar o teu carácter e o teu nome. Os representantes de Mutsuhito, el mesmo un home polígamo; o seu fillo, o posible herdeiro, vástago dunha concubina; os lacaios do Primeiro Ministro Katsura, quen elixiu á filla do dono dun bordel como esposa –todos estes honorables homes buscan difamarte, adorable flor de loto, pola túa amizade con Denjiro Kotoku.

¡Que odiosos canallas! Pero chegará o día en que se levante un Turguenev nas terras de Nipón e o nome de Sugano Kano se reverenciará xunto ao de Sofía Perovskayas, Vera Figners e María Spiridonovas [4].

Coa perda de Denjiro Kotoku, o movemento internacional perde a un dos seus máis nobres representantes. El foi o pioneiro do pensamento socialista e anarquista no Lonxano Oriente. As súas numerosas traducións –O Capital de Karl Marx, O Apoio Mutuo, A Conquista do Pan, Campos, Fábricas e Talleres e Aos Mozos de Kropotkin, xunto a outras obras contemporáneas- lograron que se producise a apertura real de Xapón á civilización occidental.

Denjiro Kotoku era, xunto a Tolstoi, o máis grande opositor á guerra; e –do mesmo xeito que Hervé [5]- un propagandista de ideas antimilitaristas en grao sumo valente e comprometido. Mentres os patrioteiros celebraban, durante a guerra ruso-xaponesa, as orxías de masacres por xunto, Kotoku ocupouse de denunciar o negocio do asasinato cos seus brillantes artigos do Yorozu-Choho. Pero a voz do profeta perdeuse na tormenta. Do mesmo xeito que Víctor Hugo, Mazzini, Blanqui, Bakunin, Marx, e decenas doutros pioneiros da liberdade antes que el, viuse forzado a abandonar a súa terra natal, para exiliarse en San Francisco (EEUU), e unha vez aquí, na terra de Patrick Henry, Thomas Paine, e Jefferson, sufriu novas persecucións a mans do goberno de Washington. ¡Que vergoña, que desgraza!

Denjiro Kotoku, Sugano Kano, Dr. Oishi, e os seus compañeiros asasinados pola lei; eles, en grao sumo nobre e intelixente do seu pobo: escritores, médicos, representantes da filosofía budista pura da irmandade humana, e entre eles intelectuais proletarios –eles son quen foron masacrados coa esperanza de poder aniquilar todo vestixio do pensamento mundial moderno.

Homes grandes e valentes. Con amor e tenrura, lemos novamente unha antiga carta enviada polo Dr. Oishi, lector de MOTHER EARTH. Nun inglés forte e claro, envía os seus saúdos aos camaradas estadounidenses e solicita literatura anarquista para distribuír ás súas connacionais. O moi querido, xenial médico Shingo-Key, que trouxo alegría e alivio a miles de enfermos e afrixidos. A súa única recompensa foi o patíbulo.

Os nosos ollos, por fin, foron abertos ao verdadeiro carácter do goberno de Mikado. Sabemos agora da infame conspiración montada polo goberno xaponés. Dámonos conta do pleno significado desta conspiración atroz. Podemos seguir ata a súa fonte de orixen todos os informes falsos, as desfiguracións e as mentiras que fixo circular a axencia noticiosa Reuters, xunto aos embaixadores e cónsules xaponeses, e especialmente a Oficina de Información Oriental de New York. O misterioso veo oriental foi parcialmente levantado. O mundo civilizado está consciente agora de que o xuízo aos nosos camaradas mártires foi conducido en segredo [6]; que os acusados foron privados dunha audiencia imparcial ou de defensa; que a afirmación de que confesaran a súa culpabilidade foi un invento; e que, finalmente, a declaración oficial sobre a presenza no xuízo de membros das embaixadas estranxeiras tamén foi absolutamente falso.

O xuízo a Franciso Ferrer foi un acto ideal de xustiza comparado con esta matanza xudicial por xunto. Desde os tempos dos Decembristas (Dekabrists) en Rusia [7], a humanidade non fora testemuña dun crime tan monstruoso, tan monumental, como o que acaba de cometer o goberno do Xapón.

Os gobernantes de Xapón conseguiron unha cousa. Gañáronse o odio dos elementos libertarios de todo o mundo, que unirán as súas mans co proletariado xaponés, que comeza a espertar, na súa gran tarefa de emancipación social.

O masacre non soamente converteu aos nosos compañeiros en mártires; fíxoos inmortais. Do seu sangue nacerán novos rebeldes; vengadores que varrerán da face da terra a estes asasinos e as súas institucións.

¡Viva a Anarquía!

[1] Emperador xaponés cuxo nome oficial era Meiji, que gobernou desde 1867 ata 1912, período no cal a sociedade xaponesa foi modernizada desde o Estado, converténdose Xapón nunha potencia industrial no Oriente. El senta as bases do imperialismo xaponés do século XX.
[2] “Camiño da guerreiro” –filosofía e código ético dos Samurái.
[3] Antiga Corte Suprema xaponesa.
[4] Perovskaya e Figner foron dous populistas rusas involucradas no atentado ao Tsar Alexander II. *pirodonova foi unha social revolucionaria de esquerda quen tamén participou en atentados contra axentes zaristas.
[5] Gustave Hervé foi un socialista que en momentos de escribirse este artigo, atopábase preso polas súas actividades antimilitaristas. Unha vez saído da prisión en 1912, converteuse nun fervente patriota desenvolvendo posteriormente simpatías polo fascismo.
[6] Sobre as obxeccións levantadas polo movemento solidario nos EEUU e outros países, o goberno imperial nipón viuse na obrigación de xustificar esta decisión atendendo á orde pública e afirmando a constitucionalidade de conducir un xuízo en segredo. Como sempre, a legalidade terminou sendo amañada segundo os intereses dos poderosos. Ver nota xornalística no New York Times, 30 de Decembro de 1910
[7] Os Decembristas era un grupo de oficiais rusos que liderou unha revolta de inspiración democrático-burguesa, liberal, en contra da autocracia rusa en decembro de 1825. Os seus principais líderes foron aforcados, outros condenados ao exilio, prisión perpetua e traballados forzados.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: