[Buenos Aires] O fusilamento de Severino de Giovanni x Roberto Arlt

Colamos (e traducimos) esta entrada da web Agencia para la Libertad:

Onte, día 1 de febreiro cumpríronse 85 anos do fusilamento de Severino De Giovanni no ex penal da rúa Las Heras da cidade de Buenos Aires. Un día despois tamén sucumbiría baixo un pelotón do ditador Uriburu o seu curmán, Paulino Scarfó. Dese modo, América Josefina Scarfó, a súa muller e compañeira de militancia, quen se uniu a Severino cando tiña 14 anos e el 29, quedaría soa e perseguida. A policía arrincoulle entón a “Fina” as cartas de amor que se escribiu a parella durante longo tempo. O escritor Osvaldo Bayer axudouna a recuperalas cando ela tiña máis de 80 anos, durante o final do menemismo en 1999. Severino, foi un dos máximos referentes anarquistas do seu tempo pola súa campaña en apoio a Sacco e Vanzetti, o seu antifascismo e as conviccións de acción “directa”. Representantes da oligarquía, entre outros, presenciaron o fusilamento onde o italiano exhibiu, unha vez máis, toda a súa enteireza. O escritor Roberto Arlt narrou o seguinte relato, inmortal, sobre o crime:

“O condenado camiña como un pato. Os pés agrilloados cunha barra de ferro ás alxemas que amarran as mans. Atravesa a franxa de empedrado rústico. Algúns espectadores rin. ¿Tontería? ¿Nerviosismo? ¡Quen sabe! O reo senta reposadamente no banco. Apoia as costas e saca peito. Mira arriba. Logo inclínase e parece, coas mans abandonadas entre os xeonllos abertos, un home que coida o lume mentres se quenta auga para tomar o mate. Permanece así catro segundos. Un suboficial crúzalle unha soga ao peito, para que cando os proxectís máteno non rode por terra. De Giovanni vira a cabeza de dereita a esquerda e déixase amarrar. Fórmase o branco pelotón fusileiro. O suboficial quere vendar ao condenado. Este berra: “Venda non”.

Mira tesamente aos executores. Emana vontade. Se sofre ou non, é un segredo. Pero permanece así, teso, orgulloso. De Giovanni permanece recto, apoiadas as súas costas no respaldo. Sobre a súa cabeza, nunha franxa de muralla gris, móvense pernas de soldados. Saca peito. ¿Será para recibir as balas?

Pelotón, firme. Apunten.

A voz do reo estala metálica, vibrante:

¡Viva a anarquía!

¡Lume!

Resplandor súbito. Un corpo recio converteuse nunha dobrada lámina de papel. As balas rompen a soga. O corpo cae de cabeza e queda no pasto verde coas mans tocando os xeonllos. Fogonazo do tiro de graza.

As balas escribiron a última palabra no corpo do reo. O rostro permanece sereno. Pálido. Os ollos entreabertos. Un ferreiro martillea aos pés do cadáver. Quita os remaches do grillete e da barra de ferro. Un médico obsérvao. Certifica que o condenado morreu. Un señor, que veu de frac e con zapatos de baile, retírase coa galera na coronilla. Parece que saíse dun cabaret. Outro di unha mala palabra.

Vexo catro raparigos pálidos como mortos e desfigurados que se morden os beizos; son: Gauna, de La Razón, Álvarez, de Última Hora, Enrique González Tuñón, de Crítica e Gómez de El Mundo. Eu estou como bébedo. Penso nos que rían. Penso que á entrada da Penitenciaría debería poñerse un cartel que rezase:

— Está prohibido rirse.
— Está prohibido concorrer con zapatos de baile”.

…….
Fonte: ARLT, Roberto, Obras completas, Buenos Aires, Omeba, 1981, en PIGNA, Felipe, Los Mitos de la Historia Argentina 3, Buenos Aires, Planeta, 2006.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: