Veñen violar ás nosas mulleres x Brigitte Vasallo

Recollemos e traducimos do Píkara Magazine:

Os medios de comunicación envorcáronse en informar sobre unha “onda” de violacións en Colonia, Alemaña. ¿Que ten este caso de especial? ¿Alzamos xa as copas para celebrar que ¡por fin! os medios dan a importancia que merece ás agresións en contornas de festa? ¿Que por fin a violencia sexual é unha cuestión de Estado? ¿Ou estamos ante un caso típico de ‘purplewashing’, onde as loitas das mulleres utilízanse para criminalizar a segmentos da poboación e aplicar políticas racistas?

Anuncio de Calvin Klein denunciado por banalizar a violencia sexual

A noticia de mil de homes organizados para roubar e violar a mulleres en Colonia durante a celebración da Noitevella saltou os xornais. Mil homes que, a medida que transcorren as horas, van tomando forma de árabes “ou norteafricanos” e cuxo pantasma foi azuzando o racismo e a xenofobia da poboación branca, agora baixo unha “nova dimensión da delincuencia”, como titularon algúns medios. A noticia tivo unha inusitada repercusión nos espazos de comunicación convencionais, sempre remisos a nomear como tal a violencia de xénero. “Indignación en Alemaña pola onda de agresións a mulleres en Noitevella”, titulaba El País, ou “Conmoción en Colonia pola onda de agresións sexuais en Noitevella”, en El Mundo, por citar algúns.

A cultura da violación non coñece fronteiras

Sobre este caso hai un baile de cifras que arrisca a desviar o debate de onde realmente fai dano. Non dubido que nos próximos días os mil homes iniciais rebáixense a uns cuantos, como tampouco dubido que as 90 denuncias presentadas son completamente reais. Mil, noventa ou cinco non cambia o feito de que houbo agresións e de que é escandaloso que se sigan producindo. E hóuboas, sen ningunha dúbida; para que non as haxa é necesario establecer un protocolo específico e facer un esforzo colectivo. E aínda así, séguense producindo, como ben sabe calquera que organizase eventos con mirada de xénero. Tampouco dubido que sigan aparecendo denuncias, cando neste caso, por fin, creouse un ambiente receptivo no sistema policial e xudicial ás denuncias por tocamentos, algo xeralmente impensable e que debería ser a norma.

O específico deste caso é que puxo o foco na orixe suposta dos agresores. Norteafricanos. Estranxeiros. Mesmo hai medios que apuntan a que eran refuxiados, así, directamente. Baixemos as copas, pois, porque o acento posto nesa particularidade é extremadamente preocupante. E é unha trampa. Europa non se volveu feminista co Ano Novo, senón que segue sendo tan racista como sempre. Porque o que teñen en común as agresións sexuais en espazos de festa, todas, as que suceden en Colonia, en Cairo ou en Barcelona, non é a orixe ou a cor dos agresores, senón a construción que lles permite pensar a estes homes que a agresión pode formar parte da súa sexualidade. Os agresores non son brancos ou negros, cristiáns ou musulmáns: son homes construídos na masculinidade hexemónica. Sen máis. Nin menos.

Esta lectura que propoño, claro, non contará co aplauso da extrema dereita, da dereitona tradicional e do machismo de esquerdas, que se volveron feministas por un intre para denunciar a violencia que vivimos cada día as e os que somos lidos como violables (co masculino que inclúe tamén a homes trans, a nenos e a homosexuais). E, con todo, é a lectura que nos permite plantarnos, como feministas, contra o racismo e seguir esixindo medidas contundentes contra estas agresións.

Da cultura da violación, desgraciadamente, non se libra ninguén. Nin os norteafricanos. Todos os homes do mundo globalizado, desde que nacen, son alentados a violar. Todos os que crecen co cinema mainstream, os que teñen conexión a internet, os que teñen como única educación sexual os manuais de bioloxía e o porno online máis chusco. Todos os que creceron en sociedades patriarcais onde a demostración da masculinidade pasa por unha sexualización agresiva e conquistadora. Todos son incitados a violar dunha ou outra maneira, con violencia, por insistencia, ou por cansazo, todos aprenden que un “non” é un talvez, que tocarlle o cu a unha rapaza no autobús sae gratis e que se te pos quente tes dereito a esixir a túa recompensa. Que “roubar un bico”, é dicir, bicar a alguén en contra da súa vontade, é un acto romántico e pedir permiso é símbolo de debilidade (e quítalle o morbo ao asunto).

As campañas publicitarias de grandes marcas de roupa non dubidan en xogar co imaxinario da violación (de homes a mulleres, claro) e coa masculinidade sexualmente violenta, como tamén o fan a música pop (¿lembrades o vídeo de Los Tres, facendo apoloxía do asasinato machista e lesbófobo?), o cinema ( ‘A tres metros sobre o ceo’ ou ‘Crepúsculo’ animan aos homes para ser unha ameaza e ás mulleres para namorarse deles precisamente porque o son), o fútbol, con estrelas trogloditas como Cristiano Ronaldo ou Gerard Piqué (do que di Shakira que “se sobreentiende en nuestra relación que él es muy territorial. Es un macho español, sectívero. Conservador. Un tipo también con una mente abierta, pero le gusta defender su territorio, la defensa. A mí me gusta que sea así”).

Que todos sexan incitados a violar, claro, non quere dicir que todos violen. Porque os hai que resisten a toda esa merda, hainos que se deconstruen, e hainos que, simplemente, non queren ser machos así. E todos estes saben das violencias que supón resistir ao hexemónico. Porque o que se premia é violar, non o contrario.

O terror renovado que produce a idea de hordas de señores vindos de fóra dispostos a violarnos ao primeiro de vez é unha trampa da cultura da violación, que logrou naturalizar que, realmente, cada vez que saímos de festa hai hordas de rapaces programados para esperar que esteamos o bastante bébedas como para deixarnos follar sen consentimento algún. Que cando denunciamos unha violación búscase primeiro en nós a causa dos sucedido (que se a roupa que levamos, que se nos drogaramos, que se tonteáramos co violador). Xerar o terror nos outros fai que pensemos que esa ameaza non existe máis aló dos outros. Que non vivimos nesa ameaza constantemente.

Purplewashing: non no noso nome

Se a caverna encabritouse desta, é porque son outros os que nos violan. E a nós só teñen dereito a violarnos os nosos homes. Basta lembrar o artigo ‘Tetas e touros’ que publicou Emilia Arias en Pikara Magazine denunciando a violencia sexual que se vive nos San Fermines. Se repasades os comentarios a aquel artigo, veredes que lonxe estamos de escandalizarnos cando os que nos tocan son os que se cren lexitimados a facelo: “Si en una fiesta llena de borrachos te levantas la camiseta y mueves las tetas y te tocan es más o menos lo mismo que si vas a un barrio con serios problemas de delincuencia y para no tener tanto calor…te abanicas con billetes de 500€…te los van a robar, y serán unos delincuentes…pero tu tendrás una gran parte de la culpa! echársela toda a los que te atraquen o, en este caso, a los tíos con la mano larga es lo que realmente es vivir en un “Lollypop World” o “pobres mujeres se les ve ofendidas y las tocan sin su consentimiento (solo hay que mirar en internet las cientos de fotos de guiris en su mayoría), cuando son unas calientapollas provocadoras que desean que las soben por todas partes”. Algúns foros, como custodiapaterna.blogspot.com.es, escribían artigos cheos de agravio: “San Fermín… una fiesta machista? fiesta hembrista? Agresion sexual en masa? Pos va a ser que no… bacanal de sexo y alcohol” (as faltas de ortografía son súas, que conste)

A cultura da violación está en plena saúde, e calquera intento de denunciala xera unha enorme violencia. Así, mil homes agredindo a mulleres nunha noite de festa non é unha nova dimensión da delincuencia: é a mesma dimensión de sempre.

A xogada, neste caso, chámase purplewashing: facerlle un lavado de face feminista a políticas represivas de corte fascista e racista. Alimentar a xenofobia para defender ás “nosas mulleres” aos “nosos homosexuais”, “ás nosas persoas trans”, de súpeto ameazadas por esa masa de machos violentos e LGTBI-fóbicos que veñen de máis alá das nosas paradisíacas fronteiras. Cando hai apenas unha semana do asasinato de Alan por parte de compañeiros e compañeiras acosadoras dun instituto de Barcelona co beneplácito de todo a contorna silenciosa, non podemos permitir que se use o noso nome en balde. Non son eles: somos todos.

O racismo e a xenofobia que quere acender a caverna apunta e criminaliza a toda unha franxa de poboación, tamén mulleres, homes homosexuais, persoas trans e de homes que renegan desas construcións hexemónicas, unha infinidade de identidades que son as nosas aliadas, e que sofren no seu día a día a violencia da masculinidade guerreira, da masculinidade violenta, do macho conquistador. Desviar a atención das agresións sexuais cara á cor, a orixe, a clase ou a relixión do agresor só fai obviar a crúa realidade: que as agresións sexuais son sistémicas, e é o sistema o que hai que cambiar. De maneira total. E iso á caverna xa non lle fai tanta graza.

Racismo e xénero

Tan inútil será o feminismo que non atenda a opresión de raza, como unha loita antirracista que non atenda ao xénero. Precisamente porque se está utilizando o xénero para alimentar o racismo, e o racismo para alimentar o machismo máis casposo. Porque son parte do mesmo desastre, necesitamos alianzas urxentes para parar isto con todos os brazos, todos os berros e todos os corpos posibles. Para que denunciar as violacións non se utilice para construír racismo, para que podamos denunciar sempre, para que sempre salga nos xornais, para que sempre os alcaldes e as alcaldesas tomen medidas de urxencia. Para que esas medidas apunten onde teñen que apuntar: nin a clase, nin a raza, nin a orixe. Senón á construción da masculinidade guerreira, conquistadora e violadora.

Brigitte Vasallo

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: