[EEUU] Mumia abre unha xanela ao asasinato médico na nación encarcerada (Entrevista)

Colamos (traducida) este entrevista publicada en Amigxs de Mumia México:

A seguinte entrevista con Mumia Abu-Jamal foi gravada o 18 de decembro de 2015, despois do primeiro día da súa audiencia no caso de Abu-Jamal vs Kerestes en Scranton, Pensilvania. Por primeira vez en décadas, o preso político africano americano deu testemuño nun tribunal, esta vez por vídeo en vivo. Ante un salón cheo de familiares, compañeiras e compañeiros, contoulle ao xuíz federal de distrito, Robert Mariani, a súa experiencia de case morrer o pasado 30 de marzo, por causa da negativa médica a tratarlle das súas doencias causadas pola Hepatite C, os antecedentes e as secuelas. Nesta entrevista Mumia responde as preguntas de Noelle Hanrahan de Prison Radio:

NH: Mumia AbuJamal, ¿que lograches co teu testemuño no tribunal federal?
MAJ: Creo que abrín unha xanela, non só ao meu caso ou ao que eu sufrín, senón á maneira en que o Estado responde a miles de persoas infectadas con Hepatites C. Segundo o último reconto son 10.000 presos no estado de Pensilvania e eu penso que isto é un cálculo moi baixo. É dicir, o Estado fará todo o posible para non darlles tratamento.

NH: ¿Que tan enfermo estiveches o 30 de marzo de 2015?
MAJ: Estiven tan débil como un gatiño. Aínda non teño memoria de ir [ao hospital]. Non me acordo de caer en coma ou en shock diabético. Recordo que entrei na enfermería e que me espertei ao día seguinte –ou o que me imaxino era o día seguinte porque non puidemos mirar polas xanelas– no hospital. Sentín que traía la na boca. Déronme auga que sabía a algodón. Lémbrome destas cousas, pero estaba tan débil que apenas puiden levantar o brazo.

NH: ¿Que recurso xudicial buscas?
MAJ: Algo moi sinxelo. Tratamento. Non me refiro ao tratamento dos síntomas, senón tratamento para a enfermidade de Hepatite C. Poderíano ordenar mañá. Logo en seis semanas, oito semanas, doce semanas ou ao moito 28 semanas, hai unha posibilidade de 95–98% de que me quede curado, co virus de Hepatite C erradicado e indetectable no meu sistema.

NH: Mumia Abu-Jamal, ¿Cales eran as razóns que o Departamento de Correccións deuche para negarche tratamento para a Hepatite C?
MAJ: Dixéronme, ou os doutores aquí na enfermería dixéronme que eu non estaba suficientemente enfermo para cualificar, que a miña carga viral non era suficientemente alta e que o meu cálculo de plaquetas era demasiado baixo. Basicamente, eu estaba demasiado saudable para recibir tratamento, non suficientemente enfermo.

NM: ¿Repetiron isto no salón do tribunal?
MAJ: Insinuárono. Mencionaron que algunhas persoas dixeran que me sentía mellor, que eu lle dixera ao dermatólogo que me sentía estupendo, e é certo, síntome estupendo comparado con como me sentía antes, e varias persoas dixéronme que me vexo ben. Pero tamén é certo que non dubidei en mencionar que o doutor aquí dixo que eu podería sufrir unha recaída en calquera momento. Por iso, podo verme ben hoxe e recaer no estado anterior dentro dunha semana, un mes, un ano, mañá.

Orixinalmente presentada o 18 de maio de 2015 polo avogado Bret Grote do Abolitionist Law Center e o avogado codefensor Bob Boyle, a demanda de interdicción Abu-Jamal vs Kerestes foi emendada o 3 de agosto para esixir que o Departamento de Correccións (DOC) de Pensilvania déselle o recurso do tratamento para Hepatite C a Mumia Abu-Jamal. O tratamento para Hepatite C tamén é o obxectivo dunha demanda colectiva presentada polos presos Salvador Chimenti, Daniel Leyva, e David Maldonado contra o DOC de Pensilvania o 12 de xuño de 2015.

Na audiencia realizada o 18, 22 e 23 de decembro de 2015, estableceuse sen lugar a dúbida a gravidade da situación de saúde de Mumia Abu-Jamal, a cronoloxía das súas enfermidades, o papel do DOC en levalo ao bordo da morte e a súa urxente necesidade para tratamento, segundo informes enviados por Prison Radio e The Campaign to Bring Mumia Home.

Novas revelacións

Durante a repregunta ás testemuñas do Estado, os avogados de Mumia descubriron información previamente ocultada ou manipulada polo DOC. Sóubose que a súa avogada, Laura Neal, falsificara o testemuño do Dr. Paul Noel, Director de Medicamento do DOC, sobre o uso da carga viral para determinar o tratamento de Mumia. Despois de aclarar que en dúas ocasións, el pedíralle a Neal que ela non alterase o seu testemuño asinado, o Dr. Noel afirmou que hai 63% de probabilidade de que Mumia Abu-Jamal teña cirrose, que xa ten unha fibrose notable, unha anemia crónica, e un baixo nivel de plaquetas sanguíneas, ademais dunha severa afección da pel.

Tamén saíu na repregunta que a avogada Neal falsificara o testemuño do Dr. Ramón Gadea. O doutor Gadea dixo que na súa opinión, a Hepatite C podería ser unha causa secundaria das erupcións de pel sufridas por Mumia Abu-Jamal e que despois de eliminar a posibilidade dunha condición reumatoide (que xa foi eliminada), o tratamento para Hepatite C sería indicado.

Ademais, na repregunta ao Sr. Steinhart, Administrador da enfermería da prisión Mahanoy, descubriuse que existe un protocolo para Hepatite C desenvolvido durante os últimos 22 meses, aínda que o DOC tentou ocultalo. Agora sábese que só cinco presos con Hepatite C no estado de Pensylvania están a recibir tratamento –unha pequena fracción dos contaxiados. Débese “monitorear aos presos” e “negarlles tratamento” ata que estean “suficientemente enfermos”, di o DOC. O protocolo para “recibir consideración para tratamento para Hepatite C” é unha endoscopia da garganta para determinar se existe un risco inmediato de que os vasos sanguíneos na garganta rebenten. Isto sería evidencia de cirrose e unha indicación de que o paciente está “suficientemente enfermo”.

A testemuña experta do DOC era o Dr. Jay C. Cowan, da empresa Corizon, o principal contratista de saúde con fins de lucro de atención nas prisións de Estados Unidos. Segundo un artigo publicado en Counterpunch polo xornalista Dave Lindorff, Corizon tivo varios contratos cancelados pola baixa calidade de atención médica que prové, incluíndo varios casos de neglixencia médica. Despois de que Cowan deu o seu testemuño na audiencia, o avogado Bob Boyle preguntoulle: “Se vostede traballase no seu propio consultorio e tivese un paciente con alta probabilidade de cirrose, ¿daríalle tratamento coas novas drogas anti-virais de acción directa?”

Cowan contéstolle sen desculpas: “Se el puidese pagar a cantidade de 90.000 dólares polo tratamento”.

Aí está o detalle

Segundo a lei de Pensilvania, a Constitución de Estados Unidos, a Declaración Universal de Dereitos Humanos e outros convenios internacionais, o alto custo do tratamento non é motivo suficiente para negarlle tratamento médico a un preso. Con todo, a privatización dos servizos de saúde nas prisións e os prezos exorbitantes e abusivos das empresas farmacéuticas transnacionais son factores neste novo atentado contra a vida de Mumia Abu-Jamal e na negación de atención médica adecuada a un sen número de presos en Pensilvania, Estados Unidos e o mundo.

A empresa privada contratada para prestar servizos de saúde aos presos no estado de Pensilvania, Correct Care Solutions, opera en 160 institucións en 38 estados que buscan reducir gastos e aforrar diñeiro. CCS é de operación privada con fins de lucro. O seu obxectivo principal é obter maiores ganancias, a pesar das súas promesas de prover servizos de saúde aos presos.

O mesmo pódese dicir da empresa Gilead, que produce un dos novos medicamentos anti-virais, Sovaldi. Estes tratamentos, desenvolvidos na investigación biomédica, polo regular con financiamento público durante os últimos 20 anos, non dependen de fármacos como o interferón, que con frecuencia traen dolorosas contraindicacións. Os anti-virais son mellor tolerados e máis eficientes, con curacións en máis de 90% dos casos, segundo reporta Toni Barbará en La Haine. Gilead vende o tratamento Sovaldi, de 12 semanas, a prezos que van desde $90,000 a $100,000 US dólares en Estados Unidos, aínda que o seu prezo de produción real é de $100 a $300 US dólares para o produto xenérico fabricado na India, onde non se acepta a tiranía dos rexistros de patentes impostos polas empresas multinacionais a través dos gobernos que as solapan.

¿Quen determina as prácticas asasinas das empresas farmacéuticas? Poderiamos dar un exemplo. O Presidente da Xunta Directiva de Gilead desde 1997 ata 2001 era nin máis nin menos que Donald Rumsfeld, quen mostrou un absoluto desprezo para a vida humana ao impulsar a morte de máis dun millón de persoas nas guerras en Afganistán e Iraq como Secretario de Defensa de Estados Unidos do réxime de George W. Bush. Ademais, é acusado de crimes de guerra por autorizar as peores formas de tortura e abuso de presos en Abu-Ghraib, Bagram e Guantánamo. Source Watch reporta que Rumsfeld segue sendo accionista de Gilead.

Desde Madrid, unha experiencia de resistencia

Ao abrir unha xanela á maneira en que o Estado responde a miles de persoas infectadas con Hepatite C no estado de Pensilvania, Mumia Abu-Jamal espera impulsar accións para enfrontar a arremetida do Estado e a industria privada contra a saúde e vida das e os presos.

Pode servir de referente a experiencia de grupos organizándose para esixir tratamento á Hepatite C dentro e fóra das prisións en todo o territorio dominado polo Estado español. Segundo o xornal Cuarto Poder, o 18 de decembro de 2014, decenas de pacientes contaxiadas de Hepatite C encerráronse nun dos hospitais máis grandes de Madrid para protestar os plans do goberno para dedicar fondos limitados para tratar só 5.000 das 700.000 persoas infectadas estimadas, e como no caso de Mumia Abu-Jamal, só nas últimas etapas da enfermidade. Desde entón varios dos enfermos que se encerraron no hospital recibiron os novos medicamentos e curáronse. Un caso que recibiu bastante atención nos medios foi o de Juan Jesús Zabalza, de Pamplona (Navarra). Con todo, o goberno non cumpriu coas demandas dos activistas e un ano despois, a protesta segue.

O 10 de xaneiro de 2015, miles de persoas marcharon polas rúas de Madrid para esixir ao Presidente Mariano Rajoy, que todas as persoas afectadas polo virus sexan tratadas cos fármacos de última xeración que se estaban autorizando.

No transcurso do ano, falouse de varias propostas, incluíndo un plan para que o goberno ordenase a fabricación dun produto xenérico, segundo reporta o investigador Miguel Jara en La Haine. Os propoñentes sinalan que as leis aprobadas pola Organización Mundial de Comercio (OMC), especificamente o Acordo de Doha sobre temas de Saúde Pública, permiten saltarse a patente dun fármaco se existe unha circunstancia especial e din que esta o é.

O boletín anti-carcerario Tokata informa que en marzo de 2015, o Ministerio de Sanidade propuxo ás comunidades autónomas un plan para atender coas novas medicacións a 52.000 enfermos. Falábase dun sistema de financiamento a crédito aínda “por discutir” e de pactos cos laboratorios farmacéuticos de ir baixando o prezo. Falouse tamén dun incremento no orzamento. Pero, ata agora, a autoridade carceraria non pon un centavo para coidar á xente encarcerada e afectada pola Hepatite C. Só se atenden os casos máis graves nas comunidades autónomas que se fan cargo do financimento.

O 26 de setembro convocouse accións solidarias para esixir tratamento fóra dos cárceres de cada territorio. Preparouse un volante con información sobre a Hepatite C que inclúe en gran detalle os pasos que un preso ten que seguir para esixir tratamento. Repartiron a información aos familiares e simpatizantes, e pediron que a levasen ás e os presos en cada cárcere. Esperan que as persoas presas afectadas, os seus familiares e amizades anímense a unirse á loita, e pensan que en lugar de confiar nas promesas do goberno, será necesario mobilizarse tanto no cárcere como nas rúas para lograr o tratamento necesario.

O caso de Mumia, instructivo

Desde que Mumia Abu-Jamal foi detido o 9 de decembro de 1981, falsamente incriminado polo asasinato do policía Daniel Faulkner, e condenado á morte, el foi o obxectivo dunha serie de atentados contra a súa vida promovida pola policía organizada ao servizo do gran capital. O atentado médico actual é o máis recente esforzo para borralo do mapa e da historia. Organizacións policiacas como a Orde Fraternal de Policía (FOP) non queren que a súa participación cos Panteras Negras e a súa estreita relación coa organización MOVE sirvan como exemplos para as novas xeracións. Non aguantan que a súa palabra revolucionaria chegue aos afastados recunchos do planeta desde “a nación encarcerada”, como el di ao final de cada radio-ensaio seu. A súa loita social non é aceptable nun estado policiaco.

É pouco probable que todas as persoas afectadas pola Hepatite C nas prisións de Estados Unidos sexan brancos do estado polos mesmos motivos, pero si comparten ataques contra as súas vidas, viven as mesmas condicións de exterminio e enfrontan unha morte prematura.

Cabe sinalar que os abusos médicos nas prisións de Estados Unidos forman parte do monstruoso sistema carcerario agora exportado a México e polo menos outros 25 países do mundo no que foi descrito como un verdadeiro imperio carcerario.

Da mesma maneira que a resistencia de Mumia contra a pena de morte e o encarceramento masivo racista ha axudade a impulsar movementos abolicionistas, talvez a súa resistencia actual inspire a organización dunha loita á beira doutros presos e presas contra o asasinato médico. Neste sentido é relevante facer un breve resumo da súa recente experiencia contada no salón do tribunal.

Na audiencia do 18, 22 e 23 de decembro, estableceuse que Mumia case morreu o 30 de marzo de 2015, con niveis de glicosa altísimos e insuficiencia renal. Ese día foi levado en segredo ao Centro Médico Schuylkill sen poder recibir visitas dos seus familiares, doutores ou avogados. O 12 de maio de 2015, a esposa de Mumia, Wadiya Jamal, soubo que Mumia fora hospitalizado por segunda vez no Centro Médico Geisinger. De novo as visitas foron prohibidas.

As compañeiras Johanna Fernández e Suzanne Ross deron detalles sobre os síntomas de Mumia que observaron durante as súas visitas, incluíndo palabras arrastradas, pel de elefante, gretas sanguentas na pel sobre case todo o seu corpo, debilidade extrema, hinchazón das pernas e perda da agudeza mental. As compañeiras tamén destacaron a súa inocencia e inxusto encarceramento e o constante esforzo do Estado para calalo durante máis de tres décadas.

Tamén se estableceu na audiencia que desde agosto do 2014, as autoridades médicas da prisión Mahanoy souberan dunha espantosa erupción de pel que cubría unha gran parte do corpo de Mumia, acompañada por unha inaguantable comezón, pero só déronlle unha crema de esteroides que provocou outros problemas. Durante varias semanas, sabían que os seus niveis de glicosa eran moi altos pero non fixeron nada respecto diso e non informaron a Mumia desta condición.

En 2012, probas para detectar a presenza de Hepatite C no seu sistema resultaron positivas, pero as autoridades negáronse a realizar exames subsecuentes para determinar se o virus era activo, ou non. Cando por fin responderon á presión dos seus avogados para realizar os devanditos exames recomendados polo doutor independente Joseph Harris, decatáronse que a súa Hepatite C volveuse activa. Na audiencia, o doutor deixouno en claro que as novas drogas anti-virais son o estándar de atención médica prevalecente.

Durante a última semana de xullo de 2015, as autoridades avisaron a Mumia Abu-Jamal que tiña Hepatites C activa pero que non lle ían a dar tratamento. A súa solución é o asasinato médico. A nosa solución é tratamento inmediato e ¡liberdade!

amigosdemumiamx

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s

A %d blogueros les gusta esto: