[Prisións gregas] Por unha nova posición de combate da insurrección anarquista – Por un Decembro Negro

Colamos (traducido) do ContraInfo(es) este chamado asinado por Nikos Romanos e Panagiotis Argirou:

0,,2573277_4,00«Odio ao individuo que se prostra baixo o peso dunha forza descoñecida, dunha X calquera, dun Deus. Odio a todos aqueles que cedendo a outros, por medo, por resignación, unha parte da súa forza de homes, non só se esmagan a si mesmos, senón tamén a min, a todo o que eu amo, baixo o peso do seu infame concurso ou da súa estúpida inercia. Odio, si, os odio porque o sinto, sinto que non me prostro ante o galón do oficial, ante a banda do alcalde, ante o ouro do capitalista, ante todas as súas morais e relixións; desde hai tempo sei que todo isto non son máis que fruslerías que rompen como o cristal…»Albert Libertad

Existen momentos dentro da historia, onde a casualidade dalgúns sucesos pode causar dinámicas variables, que poden paralizar, case por completo, o espazo-tempo social.

Foi a noite do sábado, 6/12/2008, cando nuns momentos interpretouse o culmine do conflito entre dous mundos. Por unha banda a violencia insurreccional xuvenil, entusiasta, espontánea e irresistible e, por outra banda, o aparello oficial e institucional do Estado, que legalmente reclama o monopolio da violencia a través da represión.

Non, non se trataba dun mozo inocente e un policía paranoico, que se atoparon no momento erróneo no lugar equivocado, senón dun mozo compa amotinado que atacou un coche patrulla nunha zona onde había enfrontamentos frecuentes coas forzas represivas, e dun poli que estaba a vixiar a mesma zona e, debido a unha percepción persoal da honra e a reputación da policía, decidiu enfrontarse con xs alborotadorxs só. Foi o choque entre dúas forzas opostas: por unha banda a Insurrección e pola outra o Poder, e os protagonistas principais deste choque representaban cada un o seu lado.

O asasinato de Alexandros Grigoropoulos a mans do policía Epameinondas Korkoneas e os grandes disturbios que seguiron, provocaron un choque social moi forte, posto que se fixo cachizas a imaxe da “paz social” e visibilizouse a existencia destes dous mundos contrapostos, da maneira máis clara, causando situacións das que non había volta fácil, ou polo menos sen que se creasen e expresasen feitos cunha dinámica que ninguén podería finxir non notar, non ver, non oír, non darse conta.

A revolta de 2008 conmocionou a unha sociedade que na súa maioría gozaba aínda o benestar consumista e a cultura do estilo de vida occidental e que ignoraba as funestas consecuencias da crise económica que estaba ao chegar. Causou vergoña, entumecimento e unha parálise perceptiva, posto que a maior parte do corpo social non podía entender de onde saíron tantos miles de amotinadxs que provocaron disturbios de tal magnitude.

Nas secuelas da revolta, unha serie de intelectuais, de analistas políticos, de profesores, sociólogos, psicólogos, criminalistas, ata artistas, aproveitando cada un o seu propio prestixio profesional e recoñecemento, asistiron ao dialogo público non só para interpretar o decembro de 2008, senón tamén para quitarlle sentido, difamándolo e condenando a violencia no seu conxunto independentemente de onde proveña, deixando en claro cal é o seu verdadeiro rol social.

Hai moito máis que dicir sobre o decembro de 2008 e do seu legado insurreccional, como este expresouse polas decenas de grupos de acción directa que se multiplicaron explosivamente en todo o país, creando unha fronte de ameaza interna. Un período onde a acción directa anarquista estaba a minar, case a diario, a normalidade social. Pero o que buscamos principalmente é lembrar…

Lembrar o que foi o decembro de 2008 e como a anarquía contribuíu, tomando un papel protagonista, na manifestación de situacións combativas que tiveron resonancia no movemento anarquista internacional.

Lembrar a era onde a anarquía superou o medo á detención, ao cativerio e á represión violenta, e por isto tomou unha confianza abafadora, avanzando en accións e movementos que ata entón parecían imposibles. Unha confianza que se expresou en todo o espectro da acción anarquista multiforme, desde as simples intervencións públicas ata as ocupacións de todo tipo, e desde as prácticas conflitivas espontáneas ata as accións de ataque máis organizadas.

Queremos lembrar ao noso xoven compa que foi culpable da súa espontaneidade, algo que pagou coa súa vida. Poida que estivésemos nos no seu lugar noutras circunstancias, posto que é o mesmo entusiasmo insurrecto que nos caracteriza desde entón, e é bo que TODXS lembren a súa procedencia e non a exorcicen.

Queremos lembrar o bonito que é que se paralice o espazo-tempo social, a través de pequenos ou maiores curtocircuítos sociais.

Queremos lembrar o perigosa que é a anarquía cando quere.

Queremos revivir os días en que “a morte xa non terá autoridade e espidos os mortos confundíronse co home do vento e a lúa poñente, e estalarán ao sol ata que o sol estale” (versos parafraseados dun poema de Dylan Thomas).

* * *

«Esta é a forma en que aprendemos a humildade.
¿Cantas veces a xente sentouse
e esperado soa nunha casa
esperando que xs compas
volvan?
A batalla planéase
Tense en conta cada minuto
Cada quen sabe que ten que facer
Púxose sumo coidado.
Esta noite, ¿cantas guerrillas libran batallas?
Esta noite, a radio informa de que
a policía tenta sacar
por centos de manifestantes das rúas.
Voan pedras,
podes escoitar os cantos, os vidros para romper,
as alarmas detrás da verborrea do xornalista.
Son as once.
Non pasou aínda.
¿Cantos pasaron antes de nos?
A liña remóntase
na historia.
¿Cantos quedan por pasar?»

–A tribo do aguia orgullosa de Weather Underground

Comezamos coa constatación simple que existe a necesidade urxente de que se delinee unha estratexia cuxo núcleo sexa a acción anarquista multiforme que choque de fronte co Poder e os seus expoñentes. Temos a convicción de que a contribución dunha máis proposta teórica acerca da organización anarquista non sería fértil desde o momento en que quedaría no marco estreito da rixidez ideolóxica. Se non tentásemos alixeirar as contradicións cotiás a través de accións que complementen a totalidade do obxectivo liberador, entón estamos condenados a afogarnos no diluvio da introversión que alaga as contornas anarquistas.

Cremos que para poder proceder cunha estratexia en cuxos eixos se entrecrucen os grupos de afinidade, a loita multiforme e a insurrección anarquista permanente, debemos comprobar na acción as nosas resistencias, a nosa dinámica, as nosas posibilidades e os nosos límites. Desta maneira seremos capaces de presentar os nosos pensamentos baseándonos en experiencias de loita verdadeiras e non en acrobacias teóricas. Vivimos o principio do fin do mundo tal e como o coñeciamos ata hoxe.

O intento de arranxo pacífico dos conflitos sociais por parte do Estado pertence a un pasado remoto, como o da prosperidade económica, agora os modelos de intervencionismo estatal na economía tíranse ao lixo, posto que a omnipotencia das multinacionais e a capacidade do Capital de traspasar fronteiras nacionais sen límites foron institucionalizadas polos centros de Poder dominantes. A narración histórica dos Estados-Nación, que lle serviu ao desenvolvemento capitalista durante décadas, agora colapsa, a fasticización tecnolóxica ofrece infinitas posibilidades de xestión das emocións humanas, a crecente complexidade da articulación social desestabiliza os automatismos sociais e militariza a vida social dentro das metrópoles, as máquinas de dixitalición da vida desenervan o complexo funcionamento crítico do pensamento dos seres humanos creando cemiterios de conciencias, as imaxes do horror humano asimílanse pola conciencia social e deixan de crear emocións máis aló da sensación de shock.

Atopámonos no proceso de melloramento cualitativo da «guerra civilizada», onde a felicidade dun convive co martirio do outro, neste novo ambiente aparece a especie dos humanos contemporáneos, xeneticamente aptos para aceptar como obvia unha forma de vida enferma dentro dun mundo dexenerado, do que todo o salvaxe da natureza desapareceu a mans da rexeneración urbanizadora e o rumbo expansivo das condicións artificiais da civilización. Vivimos entre roedores industriais que viven cunha dieta controlada, nun ambiente controlado e transfórmanse en modelos sociais que debemos seguir para sobrevivir.

Neste contexto, a anarquía obtén unha posibilidade estratéxica para incendiar todas as formas de representación política e ser unha fronte dunha guerra aberta e heterodoxa contra a dominación, que transformará a diversidade e a pluralidade de opinións existentes dentro da comunidade anarquista nunha vantaxe, e fará que xs reprimidxs que deciden romper as súas cadeas conflúan nos centros de loita que se crearán. Ás veces, as constatacións máis importantes dinse da maneira máis simple, queremos ver que o mundo do Poder destrúese coas mans armadas de homes e mulleres amotinadxs. Superamos, pois, os esquemas teóricos e volvemos poñer o peso do debate no punto inicial, no punto onde a pedra sae da nosa man para acabar na cabeza dun poli, no punto onde decidimos romper as cadeas do cativerio, no punto onde as vontades subversivas exprésanse de maneira combativa nas rúas, no punto en que se atopan os indicadores dun artefacto de reloxería que busca voar a nubla asasina da orde da lei.

Revertendo o fluxo do debate predeterminado, non falamos por adiantado da maneira que imos actuar, senón propoñemos a coordinación da acción anarquista e o entrelazamento informal dos proxectos anarquistas a través da forza vital da acción multiforme, así seremos capaces de localizar os nosos erros e as nosas debilidades e ao mesmo tempo sondaremos as nosas capacidades para avanzar nunha avaliación crítica que sexa a base da nosa estratexia que proxecte a acción anarquista frontal contra toda autoridade.

A nosa proposta para poñer en marcha a aposta da formación dunha fronte anarquista ultiforme e combativo é simple, unha campaña de acción co nome de Decembro Negro que será o detonador para reiniciar a insurrección anarquista dentro e fóra das prisións.

Un mes de accións coordinadas co fin de coñecernos entre nos, de saír á rúa para crebar os escaparates dos grandes negocios, de ocupar escolas, universidades e concellos, de repartir textos que difundan a mensaxe da rebelión, de colocar artefactos incendiarios contra os fascistas e a patronal, de colgar lenzos en pontes e avenidas centrais, de alagar as cidades con afiches e panfletos, de voar as casas dos políticos, de arroxar molotov aos pasmas, de pintar consignas nas paredes, de sabotear a circulación normal das mercadorías en Nadal, de saquear os escaparates da abundancia, de realizar actividades públicas e intercambiar experiencias e puntos de vista acerca de varias temáticas da loita.

De atoparnos nos canellóns da cidade e pintar con cinzas sobre os edificios feos dos bancos, das comisarías de policía, das multinacionais, das bases militares, dos estudos de televisión, dos tribunais, das igrexas, dos grupos de caridade.

De desregular a través de miles de maneiras a normalidade social mortífera das psicodrogas, da asfixia económica, da miseria, do empobrecimento, da depresión, regulando a nosa existencia ao ritmo da insurrección anarquista, onde a vida toma significado, na batalla incesante contra a dominación e os seus representantes. De incendiar a fráxil cohesión social e saír ás rúas estrangulando primeiro ao monstro da economía antes de que nos extermine a través dos seus aparellos burócratas e os seus asasinos de traxe que dotan de persoal os centros de administración da guerra económica.

O Decembro Negro non busca ser só unhas datas de disturbios, ao contrario, o que queremos que se cre a través da acción anarquista multiforme e a varios niveis é unha plataforma informal de coordinación na base da cal conflúan empúxelos subversivos. Un primeiro intento de coordinación informal da anarquía máis aló do cadro predeterminado, cuxa ambición é crear esta experiencia de loita para que poña en marcha propostas subversivas e estratexias de loita.

A nosa proposta conéctase ao mesmo tempo con similares legados de loita máis aló dos nosos límites xeográficos, hai algúns meses en México un grupo de compas atacou cun artefacto explosivo contra o Instituto Nacional Electoral e convocou a unha multiforme e combativa campaña antieleitoral para un Xuño Negro, que foi acompañada por unha boa parte do movemento anarquista: centros electorais e ministerios foron pasto das chamas, os enfrontamentos cos pasmas estendéronse polas rúas das cidades, realizáronse mitins e repartíronse textos de propaganda anarquista en contra das eleccións. Un mosaico de acción multiforme con referencias políticas variables e puntos de partida distintos que foi a resposta da anarquía ao circo electoral da democracia, utilizando como ferramentas a horizontalidade, a coordinación informal e a insurrección permanente. Este tipo de experiencias de loita, onde a imaxinación colectiva e a determinación crean focos de guerra liberadores dentro da nova orde de cousas demostran claramente a perspectiva da abolición cos feitos do coñecido pseudobinarismo entre o legal e o ilegal, e ao mesmo tempo actualizan as proxectualidades anarquistas a través das chamas da revolta.

A aposta da subversión queda aberta, a sorte desta proposta atópase nas mans dxs compas de todo o espectro da loita que elixan se vale a pena poñela en movemento.

«A primeira noite na cela, os pensamentos da súa vida libre viaxaban cunha velocidade vertixinosa nas neuronas do seu cerebro. Sabía que o cativerio é a continuación lóxica da xustaposición cun inimigo que sostén a potencia de lume superior a todos os niveis.

Para xs que saboteaban os raíles do percorrido do treneciño do terror dunha realidade social que extermina de mil formas a xs que a desafían, os barrotes do cárcere serán unha realidade, pero sen que isto signifique que se acepte sen batalla.

Con estes pensamentos na cabeza pechou os ollos e soñou, non o que lle gustaría vivir fóra dos muros, senón o pesadelo de moitos anos de inercia, de espera, da deterioración dos instintos.

Á mañá seguinte, enfrontándose por primeira vez á monotonía dunha cotidianeidade cativa e repetida, xa estaba farto de ter paciencia, víraa vagabundeando nos labirintos da tolerancia nas primeiras pegadas da covardía disfrazada. Encerrou o seu odio na maleta das emocións intactas, á beira do seu amor pola liberdade, e pasou a chave a un compañeiro para que a deixase xunto ás tumbas dxs compas asasinadxs que caeron no combate contra o inimigo.

Os anos pasaban e o único que conseguiu o cárcere foi enchelo de rabia, impacientarlo polo despois, facelo buscar formas de aplicación práctica da guerra anarquista, deuse conta de que a única alianza posible é co mundo das posibilidades.

Poucas posibilidades de convencer á maioría das persoas desta sociedade de que a súa elección non consiste en algo entre a tolemia e o punto morto, pero suficientes para que valla a pena apostar por elxs sobre a gran idea da destrución. A gran idea dun choque frontal co mundo das sombras e os seus servos. A porta da prisión ábrese e agora sabe o que ten que facer, manter a memoria viva, non deixar espazo para o esquecemento, non esquecer a xs compas que quedaron atrás, retomar o fío da insurrección desde onde se cortou, verter o veleno da subordinación nas redes de reprodución da sociedade capitalista.

¡Pola insurrección anarquista permanente!
¡Ningunha tregua co Poder e as súas marionetas!»
¡Por un Decembro Negro!
¡Pola ofensiva anarquista contra o mundo do Poder!

PD: O 11 de decembro cúmprense dous anos da perda do noso irmán Sebastián “Angry” Oversluij durante a expropiación armada dun banco en Chile, debido ás balas dun servo uniformado do sistema. Cremos que este Decembro Negro é unha oportunidade para honrar a memoria do noso irmán anarquista, unificando a memoria anarquista e abolindo de facto as fronteiras e distancias.

Nikos Romanos

Panagiotis Argirou, membro da Conspiración de Células do Lume – FAI/FRI

3 Respostas a “[Prisións gregas] Por unha nova posición de combate da insurrección anarquista – Por un Decembro Negro”

  1. […] [10/11] Prisións gregas: Comunicado dos compas presos Nikos Romanos e Panagiotis Argirou convocando a un De…. […]

  2. […] presxs doutras partes do planeta enviaron no seu día a Mónica e Francisco (mencionáronse o chamamento ao Decembro Negro dos compas Panagiotis Argyrou e Nikos Romanós desde Grecia e un comunicado reivindicativo dunha acción de sabotaxe realizada en Barcelona no marco desta […]

  3. […] de corte insurrecional tras a campaña do Decembro Negro, campaña de accións de sabotaxe e ataque convocada desde as prisións gregas polos presos anarquistas Nikos Romanós e Panagiotis Argyrou (este último membro da CCL) e que […]

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s

A %d blogueros les gusta esto: