Cando Abusamos do Abuso Machista…

Quen abaixo asina colo acá en Abordaxe este extenso e intenso artigo autoría de Mulleres Anarquistas de Zaragoza en marzo do ano 2008 da era cristiana e publicado no nº 35 da revista anarquista basca Ekintza Zutzena como aportación a un debate necesario nos movimentos sociais (fora da internet, claro) entre todas e todos sobre violencia nos mesmos. Alén aclarar que asino individualmente porque concordo mil x mil con o apontado polas compas mañas e en base aos acordos da nosa equipa de redación, elimino a posibilidade de comentarios para animar ao que o debate xurda e fructifique fora da rede.

Mais denantes aclarar que podedes aceder ao texto do fanzine «Cansas de tanto neofeminismo e politicamente incorrectas», ao que as compas mañas fan referencia na presentación, e que editaran poucos meses antes, en outubro de 2007, neste enlace.

CANDO ABUSAMOS DO ABUSO MACHISTA…

O que son e o que queremos que sexan as relacións entre homes e mulleres

«A igualdade como algo desexable quebrou a estrutura mesma da lóxica sexual. Calquera sentimento de particularidade sexual (recoñecemento dos meus carácteres sexuais) foi tido por irrelevante; e no caso dos carácteres sexuais terciarios, como indesexables (cando non “inestudiables”, “inanalizables”, e outros moitos “in”). E esta é o paradoxo no que o home se perdeu en tanto concepto (o que a muller conseguiu a metade do século XIX o home perdeuno entrando o século XX). Dado que de negar algún dos dous sexos, se negou o masculino: o opresor fronte ao oprimido». S. Sáez, 2002.

UNHA BREVE PRESENTACIÓN:

Dende a publicación de «Cansas de tanto neofeminismo e politicamente incorrectas» non foron poucas as críticas que recibimos, algunhas moi construtivas que nos fixeron reflexionar sobre a nosa postura e decatarnos das limitacións do texto, dos seus baleiros e carencias e daqueles aspectos nos que non fomos demasiado claras á hora de expoñer os nosos argumentos; e outras que máis que críticas eran insultos tras os que se parapeta un gran baleiro teórico, rabechas dos que non soportan que se cuestionen as súas formulacións e que preferimos ignorar. O último que se pretendía co fanzine era comezar unha batalla maniqueísta (ou estás comigo ou contra min) con certos colectivos feministas, senón que esperabamos abrir un debate construtivo que nos permitise avanzar na loita compartida, de homes e mulleres, contra a opresión patriarcal. Así que agradecemos as primeiras e suprimimos as segundas.

Entre esas achegas e críticas, recibimos un convite de Ekintza Zuzena a colaborar neste número (co que cumpre o seu vinte aniversario, por certo: Felicidades e moitas grazas polo voso esforzo destes anos). E neste convite encontramos unha boa ocasión para aclarar todo aquilo que parece ter dado lugar a confusión no fanzine e afondar nalgunhas cuestións, en concreto o relativo ao «abuso do abuso machista» que, en ocasións, vemos que se fai nos nosos ámbitos.

O DISCURSO ANTIPATRIARCAL E AS RELACIÓNS ENTRE OS SEXOS

Antes de entrar de cheo na cuestión do abuso, cremos que é importante botar a vista atrás e revisar de onde proceden os actuais discursos antipatriarcais, e en concreto aqueles que se refiren á sexualidade e outros aspectos de «o privado»:

A observación de que a opresión do patriarcado parecía que se mantiña a través da historia e das culturas por parte das chamadas feministas radicais durante os anos 70 e 80, reforzou a idea de que este sistema de opresión operaba con máxima efectividade na esfera privada. A idea de que o persoal é político propulsada por Kate Millet na súa obra «Política sexual» (1969) gañou pulo entre as feministas, e comprendeuse que o escrutinio das propias historias de vida era potencialmente liberado, acompañado por esforzos de cambio na dinámica das relacións entre homes e mulleres: Non importaba o ben intencionados que os homes puidesen parecer, xa que como detentadores dun profundo interese no seu status quo, ao nivel da sexualidade e a afectividade todos eran cómplices.

A sexualidade convértese, neste momento, nun tema central na axenda feminista: critícase a heterosexualidade dominante e as formas de sexualidade masculinas; denúnciase o nesgo androcéntrico da sexoloxía e a psicanálise e a relación entre os sexos queda definida como relación política, dando lugar a un dos debates comúns entre as feministas dos 70 sobre a posibilidade de considerar o lesbianismo como única forma correcta de sexualidade para as mulleres. Os debates en torno á erótica feminina que se formulan estas autoras -en resposta á heteroxenitalidade promovida polas teorías reichianas, en pleno auxe- centráronse na concepción da sexualidade feminina como un terreo de pracer e perigo: O feminismo radical como movemento reclama ao feminismo que se cuestione o status da sexualidade no discurso feminista. Déixase de falar só en termos de agresións sexuais para falar de poder: o pracer é unha fonte de poder e de vida, e non tanto debilitador e corrupto, como formularán nos 80 outras grandes fraccións do feminismo e, en concreto, o feminismo cultural e antipornográfico.

O chamado feminismo cultural dos 80 levará esta idea ata o extremo, pasando, de culpabilizar ao patriarcado -en tanto que sistema que concede o poder aos varóns- a atacar directamente os homes, individual ou colectivamente, polo mero feito de selo. Baixo este epígrafe recóllense as achegas de diversas autoras que, partindo dunha análise esencialista da realidade, acentúan as diferenzas en lugar das semellanzas: Se ata agora o feminismo se manifestaba en contra do biolóxico como determinante das desigualdades sociais, o feminismo cultural dá unha volta de rosca máis ao propoñer que as mulleres han de confiar nos seus instintos biolóxicos, trátase de «pensar a través do corpo». Establécese un vínculo directo entre as vidas das mulleres, os seus corpos e a orde natural.

Para as feministas radicais a violencia masculina era unha estratexia política de dominación, a clave non estaría na violencia senón no poder: o pene como arma e o coito como sometemento enténdense, dende esta perspectiva, como elementos dentro dun sistema de dominación máis amplo. A violencia contra as mulleres deixa de ser un suceso, un problema persoal entre agresor e vítima para definirse como violencia estrutural sobre o colectivo feminino. A violencia ten unha función de reforzo e reprodución do sistema de desigualdade sexual. Fronte a esta formulación as feministas culturais farán do perigo o único foco de análise, esquecendo calquera reflexión sobre o pracer e formulando a violencia masculina como unha cuestión identitaria. Dende esta perspectiva o home queda definido como violento, agresor potencial polo feito de ser home. A sexualidade masculina: agresiva, irresponsable e xenital, sitúase como nunca antes no punto de mira. O foco do problema non se sitúa xa na construción cultural dos sexos -xénero- senón na propia natureza de ambos os dous sexos.

A separación entre o feminismo radical e o cultural prodúcese, basicamente, no terreo da sexualidade e, máis concretamente, na relación entre feminismo e lesbianismo. O lesbianismo formulouse, dentro do feminismo cultural, como unha opción política -e non como opción sexual- que implicaba o afastamento do mundo feminino e o masculino. O lesbianismo preséntase como proba do compromiso absoluto co feminismo, producíndose unha separación obvia entre lesbianas e feministas heterosexuais:

Ambos os dous sectores -heterosexual e lesbiano- do feminismo cultural coinciden no desenvolvemento dun «pensamento maternal». Ser natureza e a capacidade de ser nais inclina as mulleres cara á salvación do planeta, dada a súa superioridade moral fronte aos homes.

O feminismo lesbiano -a cabalo entre as propostas do feminismo radical e o feminismo cultural-, dentro do cal destacan autoras como Adrienne Rich e Mary Daly, define a maternidade como vínculo intrínsico e básico entre as mulleres. O lesbianismo é entendido como única alternativa de vida non susceptible de contaminación polo varón, converténdose nunha cuestión política que solidariza ás mulleres. A atracción entre mulleres non é sexual, porque iso é algo de varóns, senón que se trata dunha identificación consciente dunhas con outras. Evidentemente, se a relación entre homes e mulleres se entende como opresión duns sobre as outras, a postura das feministas lesbianas, que deciden separar por completo a súa vida da dos homes, parécenos a máis coherente: Como vas compartir a túa vida co teu opresor, o teu inimigo de clase? De feito, o que non entendemos é como estes mesmos postulados poden ser mantidos -tamén agora- por mulleres heterosexuais, que comparten e desexan compartir a súa vida intima con homes: Pódese afirmar que todos os homes son cómplices da opresión das mulleres, que as relacións heterosexuais son o máximo expoñente desa dominación e, ao mesmo tempo, desexar e compartir a nosa vida con eles?

A partir dalgúns dos supostos destas feministas, e xa na década dos 80, créase entre o feminismo, o pacifismo e os movementos ecoloxistas unha unión que dará orixe ao actual ecofeminismo, o cal levará esta separación entre o «feminino-natural-bo e o masculino-cultural-malo» á súa máxima expresión. Mentres que no que se refire á identidade feminina o feminismo cultural distingue entre aqueles trazos que veñen do patriarcado -pasividade, docilidade… – e aqueles innatos ou propios da natureza feminina -bondade, coidado, tenrura… – no que se refire á natureza masculina non se admite tal distinción, definindo o masculino como algo innato, expresión da súa natureza maligna e non como algo en parte construído polo patriarcado e a sociedade.

A sexualidade feminina segundo un amplo sector das feministas culturais, redúcese a unha expresión do dominio masculino. O desexo das mulleres -xa sexa cara aos homes como cara a outras mulleres- e a súa gran variedade de experiencias sensuais, como a masturbación ou pracer ao dar de mamar ou xogar cos seus fillos, non se teñen en conta, quedan desprazados pola «opresión masculina» arrebatando ás mulleres a súa identidade como suxeitos deseantes e transformándoas en mero obxecto de desexo. E este desexo, considerado exclusivo do sexo masculino, énchese de connotacións negativas. O sexo e o erótico quedan definitivamente ligados á opresión e a violencia masculinas. Neste sentido, Catherine MacKinnon afirma que «a socialización de xénero é o proceso mediante o cal as mulleres acaban identificándose como seres sexuais, como seres que existen para os homes» (MacKinnon, en Flax 1995: 303). Susan Brownmiller, Catherine MacKinnon e Andrea Dworkin son posiblemente as activistas que, dende esta corrente, máis empeño puxeron na criminalización das relacións entre os sexos. Partindo da premisa «a pornografía é a teoría e a agresión sexual é a súa práctica» (Dworkin, 1980) estas e outras feministas culturais emprenderon unha loita contra a pornografía como símbolo da opresión sexual a partir da que o sexo queda ligado á violencia ao mesmo tempo que as identidades e relacións de homes e mulleres definidas en termos de agresión. De novo Dworkin afirma que «é difícil distinguir a sedución da violación. Na sedución o agresor ás veces moléstase en comprar unha botella de viño» (Dowrkin, en Amezúa 2003:86)

A violación, o acoso sexual e a pornografía -ás que engaden a prostitución, o streap-tease, e todo aquilo que garde relación co erotismo- forman un conxunto que pon en evidencia a mesma violencia contra as mulleres: A dominación masculina baséase no poder dos homes para tratar as mulleres como obxectos sexuais.

A idea de que a violación é «un proceso consciente de intimidación polo cal todos os homes manteñen a todas as mulleres nun estado de medo» (Brownmiller, 1981) pronto será aceptada máis alá dos círculos feministas iniciándose unha forte persecución da pornografía como puntal da ideoloxía masculina que superará tamén os límites do feminismo ao encontrar un respaldo legal, mediante a configuración de novas figuras como o acoso sexual ou os malos tratos, e o consecuente despregamento de leis, institucións e medidas penais. Deste xeito, o que estes sectores non lograran pola vía da razón, foi finalmente imposto pola presión social organizada en torno á victimización das mulleres e a súa instrumentalización.

A violencia contra as mulleres pasa a ocupar, neste momento, un papel central no discurso feminista, sendo ademais un nexo de unión entre as feministas da Igualdade e aquelas defensoras da Diferenza. Neste punto no que a violencia é concibida como o elemento a través do que se manteñen as desigualdades entre os sexos e ao mesmo tempo vese reforzada pola desigualdade de poder; é no que ambos os dous discursos se solapan e apoian, sendo este discurso o que, sumado á ideoloxía da Igualdade, transcenderá os límites do movemento feminista e asimilarase tamén no seo das institucións democráticas.

As achegas teóricas destas feministas e as prácticas que delas se desprenden son de grande importancia ao evidenciar que a represión das mulleres operaba con maior efectividade no terreo do íntimo e sinalar a necesidade de cambiar certas dinámicas na relación cos homes. Permitiron que as mulleres se reformulasen a súa sexualidade e cuestionasen o que viña sendo e o que querían que fose; cuestionasen a heteronormatividade imposta e o poder outorgado aos seus pais, compañeiros, irmáns, fillos, etc. polo feito de ser homes; afondaron na importancia da maternidade entendéndoa como unha posibilidade positiva, e afastándose daquelas feministas que a concibían como unha carga, unha limitación para o desenvolvemento e a autonomía das mulleres; centraron a análise no propio corpo e invitaron á reflexión sobre o propio poder. Ofreceron ás mulleres a posibilidade de dicir NON e que significase Non… aínda que poderiamos cuestionarnos que pasou coa nosa posibilidade de dicir SI…

Destas achegas xurdiron os primeiros grupos de mulleres nos que estas analizaban as súas vidas, compartían os seus problemas cotiáns na relación con «o masculino» e formulaban formas colectivas de loita contra a dominación patriarcal.

Non obstante, ao definir todas as relacións cos homes dende o punto de vista do poder masculino, esqueceron ou silenciaron o poder das propias mulleres no terreo do íntimo e na construción das relacións, negándolles, polo tanto, a súa responsabilidade e autonomía e a súa capacidade de mudalas. «O persoal é político» viuse transformado en «o persoal é agresión e nós as vítimas».

A misión do feminismo é buscar a igualdade política completa das mulleres e os homes. Non debería haber impedimentos para o avance social das mulleres, pero somos moito maiores que o noso eu social. Nós contemplamos dúas esferas: unha é social, a outra é sexual e emocional. Pode que un terzo de cada esfera superpóñase á outra; esta é a zona onde o feminismo dixo correctamente que «o persoal é político». Pero hai moito máis na historia humana. O home gobernou tradicionalmente a esfera social, o feminismo dille que se bote a un lado e comparta o seu poder. Pero a muller goberna a esfera sexual e emocional, e aí non ten rival. A ideoloxía victimista parécenos unha caricatura da historia social e impide que a muller recoñeza a súa dominación, o seu papel activo na construción deste sistema de relacións. Estas teóricas esquecían a complicidade das mulleres na construción dese sistema de relacións, mostrándoas constantemente como oprimidas -vítimas inocentes- e ignorando sistematicamente a súa propia violencia e o seu poder, ofrecéndonos, un relato da humanidade cortada en dous pouco realista. Por unha parte as vítimas da opresión masculina, e pola outra, os verdugos todopoderosos.

Os postulados destas feministas baséanse máis nas súas experiencias persoais (violacións, abusos durante a infancia, lesbianismo militante… no caso de Dowrkin e Mckinnon) cunha forte carga emocional, que na observación dos feitos. O carácter dramático destes feitos -acosos, violacións, agresións, mortes… a partir deste momento cualificados como sexuais- paraliza o razoamento e impide unha visión en conxunto que permita avanzar cara á súa redución e a convivencia harmónica entre homes e mulleres. Tal carga emotiva eclipsou o debate de ideas en torno aos sexos recorrendo ao atallo da moral e, sobre todo, do Código Penal: é dicir, unha fixación de figuras delituosas para remediar uns problemas urxentes, máis que un debate aberto e ordenado para enmarcar a relación entre os sexos e a loita compartida pola liberdade. Cando aínda non se dixeriran as consecuencias da chamada revolución sexual dos 60, estas feministas xunto á ampla «dereita moral» estadounidense encargaranse de devolver o sexual ao terreo do pecado, o sucio, o vicio e o delito e de culpar os homes diso.

Cremos que este discurso, orientado á criminalización do sexual e o masculino en xeral, caló fondo na maior parte das achegas feministas, tamén daquelas feitas dende posturas antisistema e tamén dende o chamado anarcofeminismo, e por iso consideramos importante dedicar unhas páxinas a expoñer as súas achegas e contradicións, co fin de entender a orixe do que chamamos o actual «abuso do abuso», punto de unión de diversas achegas feministas, mesmo de correntes de pensamento contrarias.

ABUSOS DO ABUSO

É dende esta análise da xestación do discurso antisexual dende o que afirmamos que este feminismo victimista e antihomes alporiza a loita antipatriarcal, ao converter os homes no inimigo polo feito de ser home, criminalizar o masculino e enturbando as relacións heterosexuais en todos os seus aspectos: erótico, convivencial, amigable… Sabemos que unha vez máis nos excedemos ao citar autoras, teorías, etc. Sabemos que a loita feminista, como calquera outra, se fai na rúa, o día a día, e non nos libros; pero parécenos importante sinalar as bases teóricas que a historia do feminismo nos deixou, polo menos aquelas que máis influíron nos posicionamentos actuais que consideramos perigosos en tanto que nos desvían do noso obxectivo: a loita pola liberdade contra calquera opresión. En concreto, o empeño posto en criminalizar as nosas relacións cos homes e en considerar calquera conflito entre homes e mulleres como síntoma da dominación duns sobre outras.

As nosas vidas son o testemuño da nosa loita, «o persoal é político», e partimos a cara a diario para que así sexa, crecemos na nosa loita e non esquecemos que o noso peor inimigo seguimos sendo nós mesmas. Por iso esforzámonos por comprender de onde vén o noso malestar, por poñerlle cara ao inimigo, saber quen somos, onde estamos e onde quereriamos estar. Por iso negámonos a asumir posturas victimistas, a renunciar á nosa propia responsabilidade en todo isto, a botar balóns fóra e culpar os homes de todos os nosos males… Somos defensoras do xa clásico Nin unha agresión sexista sen resposta», e comprácenos, como xa dixemos outras veces, saber parte dun movemento no que existe repulsa contra as agresións sexistas e se toman medidas colectivas contra estas. Non obstante entristécenos ver como dende as nosas filas o abuso ou a agresión sexual se utilizou como pretexto para fins persoais, como cada vez máis situacións se interpretan como abuso e como se enturban as nosas relacións. Obvia e lamentablemente a violencia machista existe e merece todo o noso desprezo. Pero que acontece cando as cousas non son tan claras? Poñemos o límite de onde que consideramos e que non consideramos agresión? Que acontece se para min calquera réplica aos meus argumentos me parece agresiva e insultante, se cualifico de machista calquera acto contrario aos meus intereses xa veña dun home ou doutras mulleres?

De toda relación existen polo menos dúas versións, e pensamos que antes de posicionarnos e tomar medidas é necesario escoitar ambas as dúas. Se non, podemos meter a pata e foder a vida dalgún/unha compañeiro/a… As relacións persoais son complicadas, existen os conflitos de intereses, danse xogos de poder, interpretacións, suspicacias… non podemos reducilas a «bos e malos», vítimas e verdugos… Se eu me sentín agredida pero o outro/a non tiña intención de agredirme: Houbo agresión? Ao facer disto un problema colectivo, como non podería ser doutra forma, acontece que á opinión dunha e outro hai que engadir a daqueles que se ven implicados na situación e, sen pretendelo a maior parte das veces, se ven convertidos en responsables da solución. Con frecuencia a «palabra da vítima» é considerada proba abondo e outras veces nin sequera se ten en conta aínda que existan «probas contundentes» -desculpade tanto entrecomillado, pero non nos sentimos cómodas manexando esta linguaxe criminolóxica… – a reacción colectiva dependerá de moitas cousas, como o status político dun e outra, as amizades que teñan, a súa implicación nas asembleas, o seu «curro» en segundo que temas, etc. Non é o mesmo acusar de agresor a un compañeiro «comprometido» e con certo status no mundo que atribuír os mesmos feitos a outro algo tímido, que a penas se implica e do que, como colectivo, se sabe máis ben pouco. Igual que non é o mesmo que a «denuncia» vinga dunha compañeira con táboas e redes sociais amplas, caché político, etc. que doutra que non conte con eses «recursos sociais» ou, simplemente, nos caia peor… Cada situación é completamente distinta, cada conflito unha historia, polo que reducilo todo a unha cuestión de abuso machista ou sexual nos parece un abuso en si mesmo.

Os xogos e abusos de poder nas relacións existen, e negalo sería unha estupidez pola nosa banda, o que queremos cuestionar é se este poder o ostentan sempre os homes e é un poder machista.

Se dous compañeiros -homes- discuten e un remata soltando unha ostia ao outro, pensaremos que toleou, ou que tiña razóns de sobra porque o outro lle estaba a quentar, ou que é un tío agresivo que todo o resolve igual, ou poñeremos como escusa que ía moi peido ou… haberá moitas respostas posibles. Se a mesma situación se dá entre unha compañeira e un compañeiro e é el quen remata soltando a ostia, as posibles respostas tenden a reducirse a unha: é un fodido machista.

Pensemos, por exemplo, na habitual figura do «baboso» e nas diferenzas entre ser un baboso e ser un ligón: Seguro que coñecemos cantidade de ocasións nas que acusar alguén de baboseo serviu para desprestixialo e apartalo dalgúns batifondos. Onde poñemos o límite entre ligue e acoso? Nós poñémolo na negativa explícita por unha das dúas partes de continuar por ese camiño. Mentres non se mostre un rexeitamento explícito, por moi clara que creamos que está nosa postura, o outro -ou a outra- poden interpretar a nosa actitude como parte do xogo, e continuar coas insinuacións ou ir un pouco máis alá. Unha violación -unha relación sexual forzada- é un abuso de poder -da maior forza física, xeralmente-, unha malleira tamén o é. Pero que che toquen o cu intentando ligar, ou te abracen máis tempo do desexado, «se te lancen ao colo» intentando bicarte ou che chisquen un ollo… só son iso, formas de continuar co cortexo que comezara. Se ti non queres continualo abonda con dicir «xa te vale», ou poñerte un pouco chunga, ou soltarlle unha ostia se o consideras oportuno e é o que che sae. Talvez tería sido máis útil e menos violento para ambos os dous non entrar no xogo, non permitir que se chegase a esa situación. Onde está a autonomía feminina da que tanto falan as feministas? Poderemos pensar que é un pesado, que ten un ego demasiado subidito ao non se ter decatado de que pasamos del, que vai demasiado peido -o alcohol é un mal aliado nestas situacións-, mesmo anoxarnos un pouco e decidir non lle volver ver ou falarlle. Pero de aí a acusalo de abuso hai un salto importante. Y, que pasa cando a situación é ao revés? Cando é unha muller quen se pasa da raia ou malinterpreta unha situación e intenta ir máis alá, o máis probable é que el intente pararlle os pés, pode que comente o «quentabraguetas» que lle parece -imbéciles hai en todas as partes-, pero o que seguramente non aconteza é que a acuse de abusar del ou de acosalo porque case ninguén lle crería e porque probablemente a reacción que xerara sería máis de burla que de solidariedade… a recomendación da ostia que faciamos máis arriba é impensable neste caso. Nisto do «ligoteo» démoslle a volta á tortilla: agora somos nós as que podemos mirar, piropear, insinuar ou entrar directamente. A eles, nalgúns círculos, máis válelles coidarse moito do que fan ou din… Algo tan simple como un «Foder, que boa está» pode converterse na chave para unha campaña masiva contra o «baboso» en cuestión por machista e por «permitirse semellante cosificación das mulleres en espazos liberados»… Ao que imos: ou certas actitudes considéranse válidas para todos/as ou para ninguén. Falamos de respecto, e as faltas de respecto sono independentemente do sexo de quen as fai. Xa vai sendo hora de que nos formulemos, ademais, o preto que está a nosa intolerancia cara a certa linguaxe da beataría… Considerar agresión sexual certas expresións, mesmo certos insultos, é como afirmar que por fumar porros se rematará sempre enganchado ao cabalo. Parécenos algo esaxerado, un mecanismo de control da liberdade de expresión exercido con máis forza sobre os homes.

Si, cremos que se abusa do abuso, e cando todo se interpreta como abuso é imposible que se dea unha relación entre iguais, posto que un -unha- verá todos e cada un dos xestos e actos do outro como síntomas da súa condición de abusador, concibíndose a si mesma, polo tanto, como vítima nun estado permanente de inferioridade…

No maltrato psicolóxico ou manipulación concéntranse moitas das cuestións das que vimos falando ata o momento. En principio, o maltrato psicolóxico podería definirse como a adopción dunha serie de actitudes e palabras por parte dun orientadas, de xeito sistemático, a denigrar, desestabilizar e ferir o outro -a outra-. Pero, lonxe dese abuso e humillación sistemáticas, con frecuencia temos visto que se apela ao maltrato psicolóxico ou a manipulación para tirar por terra os argumentos dos nosos compañeiros por exemplo durante unha discusión: «Estasme a manipular, dáslle a volta a todo, etc.» Acusar alguén de manipularnos psicoloxicamente significa aceptar unha superioridade argumentativa pola súa banda e recoñecernos nós mesmas como inferiores, poñer ao descuberto as nosas propias inseguridades e a nosa falta de confianza nos nosos propios argumentos, sensacións, opinións… En realidade do que se lle acusa é de ser capaz de razoar os seus argumentos con certa capacidade de convicción, coma se isto se tratase dun mal a erradicar, en vez de cuestionarnos a nosa propia incapacidade -por oposición á súa suposta capacidade- e currar nos as nosas propias argumentacións ou outras formas de expresión. E sabemos que isto non é sempre doado, somos conscientes da educastración que nos deron os nosos pais -e nais, que non se nos esqueza- e da inseguridade que carrexa, pero esta educación castrante no seo do «Patriarcado Capitalista Branco» non é motivo nin pretexto abondo para facer da carencia virtude.

En calquera relación, sexa do tipo que sexa -familiar, de parella, amizade, laboral, entre compañeiros de loita… – que se de entre persoas de igual ou diferente sexo, haberá sempre alguén que teña máis táboas argumentativas para defender a súa postura respecto a certas cousas que o outro/a, haberá quen se exprese mellor, móstrese máis seguro/a de si, mesmo quen berre máis. Tamén haberá unha das partes que sexa máis emotiva, leve con menos calma certas situacións ou conte cun gran sentido do humor que axude a liberar certas tensións… Insistimos en que estas diferenzas se darán sempre que se xunten dous ou máis individuos e independentemente de que sexan homes ou mulleres, polo que non podemos estar de acordo cos que consideran algunha destas calidades como un signo de dominación sexista. Cada un/nha somos diferentes, únicos/as e irrepetibles, e cada unha/un temos as nosas virtudes e os nosos defectos, sabemos como utilizar as primeiras e como controlar ou corrixir os outros. Haberemos de esforzarnos por recoñecer os propios e respectar os dos/as demais, esforzarnos por entendelos e non os utilizar para o noso propio beneficio, para construír unha relación en positivo e non sobre miserias.

Ao afirmar que «nos gustan os vosos penes» -afirmación que nos custou uns cantos «inimigos»-, non pretendemos limitar o asunto a unha cuestión xenital nin coitocentrista, senón utilizar a mesma figura -o pene- que usan dende estes feminismos como símbolo da dominación masculina e darlle a volta: Pene e coito víronse culpabilizados, convertidos en ferramentas da dominación masculina. Por suposto, sabemos que non é a única forma de compartir pracer sexual, o coito non é o único nin ten por que ser o mellor, e o pracer masculino non pode reducirse á sensibilidade da súa glande. A nosa expresión da sexualidade é moito máis ampla e hai moitas outras prácticas eróticas que nos parecen tan pracenteiras ou máis que este, pero de aí a considerar ao coito como o «Satanás» das relacións hai un treito: Non podemos evitar que nos escape unha risiña cando oímos ese novo termo tan estendido nos nosos círculos de «envolvemento» co que algunhas pretenden substituír o de «penetración» ao que elas mesmas encheron de connotacións negativas. O coito supón a introdución do pene na vaxina ou o ano, é este e non aqueles o que arrima e introduce, ou sexa, o que penetra e polo tanto queda envolvido polas paredes dunha ou outra cavidade. Penetración parécenos polo tanto un termo moi descritivo e non encontramos por ningunha parte a suposta violencia que leva consigo, menos aínda nas relacións mutuamente consentidas. Por suposto, comprendemos que o termo envolvemento ten tamén as súas vantaxes, en tanto que resalta o papel activo da muller no coito, aínda que, ao xurdir como alternativa á penetración por considerala negativa ou expresión de dominio, perde parte do seu valor. Propoñemos entón falar de coito, de follar, etc. expresións nas que ambos os dous quedan implicados por igual. A redución do pene a instrumento de dominación, intimidación e agresión resúltanos absurda e vemos nela moito máis esforzo intelectual por discutir a teoría freudiana do complexo de castración que por comprender os mecanismos fisiolóxicos e as estruturas anatómicas humanas. Así que o repetimos e repetiremos as veces que faga falta, aínda que se nos siga acusando de querer compracer e agradar aos homes, ou de estupideces varias como ser cómplices do falocentrismo imperante: Gústannos os vosos penes, non os envexamos, pero gústannos porque nos gustades vós. Alegrámonos de que sexades parte das nosas vidas, de compartir convosco sonos e proxectos, de sabervos preto, de contar convosco para conspirar, afrontar e enfrontarnos a esta realidade de merda. Grazas por contar tamén vós connosco.

Queremos construír espazos onde as nosas diferenzas non se sitúen nin por enriba nin por debaixo de ninguén. Queremos compartir cos homes as nosas loitas, as nosas accións, a nosa vida, e arreporlle xuntos ao dominio patriarcal.

Queremos un mundo sen abusos, negámonos a seguir sendo vítimas de igual forma que nos negamos a ser as novas agresoras.

Queremos que se nos teña en conta e queremos telos en conta. Que se nos respecte e entenda, respectalos e entendelos. Combater xunto a eles o sexismo e construír novas relacións sobre a beleza das diferenzas.

Zaragoza, marzo de 2008

Colado para Abordaxe x eDu

Os comentarios están pechados.

%d bloggers like this: