[Gran Canaria] A comunidade “La Esperanza”, un exemplo de autoxestión viva

Alá por novembro da ano pasado recollimos neste blog unha reportaxe sobre esta comunidade okupa que xurdira en febreiro de 2013, cando a xente agrupada na Federación Anarquista de Gran Canaria realoxara máis de vinte familias necesitadas e sen fogar nuns bloques de vivendas abandonados nesta illa e que fora baptizada con o nome de “La Esperanza” e dende entón foi medrando en xente e en autoxestión. Agora facemos o mesmo con este artigo que publicaron esta semana as compas do Todo por Hacer:

comunidadEsperanza2-300x164 O idealismo é necesario, pero non baseado en irrealidades nin quimeras, senón na capacidade real de aplicar as ideas pertinentes para transformar a contorna. Hai que descifrar os límites dos propios mitos, sexan ideolóxicos, teóricos ou de calquera clase; descubrir a falsidade dos pensadores de referencia e tratar de aplicar as propias ideas tendo en conta que por moitos antecedentes que teña o que te propós, e por máis mollo que lle saques a experiencias pasadas (a historia debe entenderse como pista, non como remanencia), a realidade é que esta experiencia, esta concreta, ninguén a intentou antes; só ti e os que te acompañan. O discurso exclusivamente autorreferencial dilúese e queda a dura realidade. É dura, pero é túa. – Extracto do texto “Anarquía a pé de rúa (I)”, publicado na web www.regeneracionlibertaria.org por un membro da Federación de Anarquistas de Gran Canaria.

Fai xa máis de dous anos que o proxecto de comunidade A Esperanza botou a andar. Dous anos desde que, a principios de 2013 e no seo das loitas contra os desafizamentos que cobraron forza co 15M, a Federación de Anarquistas de Gran Canaria (FAGC) contactara coa propietaria dunha serie de bloques de vivendas deshabitados no municipio canario de Santa María de Guía. Por aquela época, a FAGC atopábase desenvolvendo varias iniciativas neste campo, destacando o Grupo de Resposta Inmediata contra os desafiuzamentos e a Asemblea de Inquilinos e Desafiuzados. Os pisos de Santa María de Guía atopábanse en proceso de ser embargados por unha débeda hipotecaria con Bankia. Esta situación, unida aos varios roubos de material que sufriran as vivendas, fixo que conseguisen chegar a un acordo coa propietaria para que cedese temporalmente os pisos ao proxecto que pretendía iniciar a FAGC. Unha iniciativa de vivendas para familias sen recursos e en situacións altamente complicadas.

A día de hoxe, no medio do fanagoso mundo dos procesos xudiciais, a propiedade destes bloques seguiu un tortuoso camiño ata chegar a mans do SAREB (o famoso “banco malo”), que no momento que se diriman todos os recursos abertos, poderá iniciar o proceso de desaloxo de La Esperanza. Malia iso, desde 2013 o proxecto seguiu crecendo a grandes zancadas, e actualmente a totalidade das 71 vivendas con que contaban os bloques están ocupadas, dando cabida ao redor de 250 persoas, das que 150 son menores de idade. Máis aló de ser un espazo habitacional, La Esperanza naceu coa intención de crear un proxecto social máis amplo, unha verdadeira comunidade. Neste sentido, suscítase unha forma distinta de afrontar a convivencia e a xestión e construción do vecindario. Como eles/as mesmos/as comentan, as vivendas están socializadas, co que a propiedade atópase en réxime comunitario. Iso supón, xa que logo, que os traballos de mantemento recaen sobre o conxunto dos/as habitantes de La Esperanza, que os autoxestionan en base ás súas propias capacidades. E tamén implica que cando algunha familia deixa a vivenda, ao atoparse nunha situación laboral e económica máis folgada, o piso volve á comunidade e esta pono a disposición dunha nova familia con necesidades. Posto que a iniciativa xorde para tratar de dar solución estable a casos extremos de pobreza (familias sen recursos nin ingresos, normalmente con fillos/as e en situacións fodidas como longos periodos de desemprego ou casos de violencia de xénero), non se cobra un aluguer polas vivendas, senón que únicamente apórtase unha cota de 25 euros ao mes (voluntaria, na que cada un/unha aporta máis ou menos en función das súas posibilidades) para poder afrontar a compra das grandes cubas de auga coas que se abastece La Esperanza. Estes problemas no abastecemento de auga, que se unen aos da luz, fan que o aforro e a economización destes recursos sexa algo imprescindible no seu día a día.

Todas a decisións que afectan ao conxunto da comunidade tómanse nas asembleas, que se realizan unha vez ao mes (excepto en casos de urxencia) e das que parten as comisións que se encargan do traballo práctico cotián. Como xa sinalamos, a idea deste proxecto é que supoña un cambio no conxunto das relacións vivenciais, de modo que trata de potenciar que todos os conflitos entre veciños/as que xurdan, trátense de resolver de forma directa entre os/as afectados/as, ou co apoio da asemblea si é necesario, pero sen recorrer “a ningunha forma de violencia, sexa persoal ou institucional”. Neste sentido, tamén existen outros proxectos convivenciais como son unha horta comunitaria ou o traballo cos/as numerosos/as pícaros/as da comunidade.

Si nestes últimos meses a ocupación converteuse en noticia destacada en varios medios de comunicación, noticia que foi medrando como unha gran bóla de neve, foi en gran medida porque así o quixeron os/as habitantes de La Esperanza. Tras todo este tempo de camiño percorrido, os seus problemas agudizáronse en forma de fostigamiento por parte da Garda Civil. Os/as veciños/as da comunidade denuncian que, dun tempo para acó, están sufrindo constantes gravacións dende imóbeis próximos por parte das forzas da orde, así como que varias persoas sufriron identificacións ou ata detencións arbitrarias (que acaban derivando en sancións administrativas, co que iso supón para unha xente que si vive en La Esperanza é pola súa falta de medios económicos). Partindo deste punto, iniciouse unha campaña de difusión da comunidade, coa que dar voz á situación actual do proxecto, as súas necesidades e as súas próximas metas. E ante todo, suscitar os seus logros. Porque si algo nos gustaría destacar deste caso é o que conseguiron, como o traballo cotián de toda esta xente xerou, desde a nada, unha ferramenta de transformación social e resolución de problemas reais moi válida. A autoxestión e o traballo de base funcionando no día a día, acometendo problemas e tirando para adiante.

Volvendo sobre os seus próximos pasos, dende La Esperanza estase tratando de regularizar os suministros básicos das vivendas, a saber, auga e luz, que como xa dixemos, actualmente liquidan precariamente. Doutra banda, e ante a nova situación que se xerará cando o SAREB sexa plenamente propietario das vivendas, desde a asemblea de habitantes da comunidade xa afirman a súa intención de loitar contra o posible desafiuzamento suscitando a opción de converter as vivendas en pisos de protección oficial baixo réxime de aluguer social (supeditando este aluguer ao 20% dos ingresos familiares). Pero o que si deixan claro, é que non van deixar de lado o seu funcionamento interno, a súa xestión horizontal e autónoma da súa viciñanza. Pero todo isto é cousa do futuro, e esperamos poder retomar este tema nos próximos meses con boas noticias.

Para actualizar a información sobre La Esperanza e, si quérese, ver como apoiar esta iniciativa, recomendámosvos visitar a páxina web da Federación de Anarquistas de Gran Canaria, www.anarquistasgc.net

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s

A %d blogueros les gusta esto: