[Estado español] Isto si é Violencia!!! Isto si causa Terror!!! Abdul expulsado tras 20 anos de residencia!!

Reproducimos (traducida) a seguinte Nota de prensa que recollemos do Tokata:

“Pero os que coñecemos a “liberdade de expresión” do Estado sabemos a relación que este garda co terror: a súa existencia baséase no medo. A “liberdade” da que fala o Estado é a expresión do monopolio da violencia. Por iso, unha vez máis, estes acontecementos demóstrannos que todo Estado é terrorista”. Tirado do texto “Doce Mortos” asinado por “Algunhas Anarquistas”

expulsionesAbdul Herrou veu ao estado español hai 20 anos, -cando tiña 19-. Entrara con toda a súa documentación en regra. Viña ilusionado e cheo de esperanza, en busca dunha vida digna, dun futuro para el e a súa familia. Con moito esforzo, aprendeu o noso idioma, os nosos costumes, traballou no campo, inseriuse na nosa sociedade e, deste xeito, conseguiu a tarxeta de residencia permanente.

Cometeu un erro e entrou en prisión. Pagou ata o último día da súa condena, incluída a correspondente por responsabilidade civil. Refixera a súa vida, formara unha familia e encontrara traballo a xornada completa nunha empresa de inserción laboral onde están moi satisfeitos con el e desempeña ocupacións de responsabilidade. A reinserción é un dos piares do noso sistema penal e hai numerosas institucións no noso país dedicadas a esta tarefa.

O caso é que, por ter antecedentes, ao saír de prisión se lle cancela a residencia permanente e decrétase a expulsión do territorio español. Todo isto é instado pola policía de Zaragoza e acordado pola Subdelegación de Goberno en Zaragoza. A devandita expulsión execútase sen previo aviso e de forma súbita un ano despois, deténdoo no seu lugar de traballo e trasladándoo a comisaría. En 48 horas, sen asistencia letrada ao detido e sen poder despedirse da súa familia, Abdul é expulsado a Marrocos.

Dende a Área Social do Centro Pignatelli, lamentamos:

1) Que se dite orde de expulsión a cidadáns con residencia permanente sen valorar o extraordinario arraigamento no noso país e o proceso de reinserción seguido en casos como o de Abdul;

2) A forma de execución súbita, sendo detido no seu posto de traballo (onde é tremendamente valorado), diante de clientes; sen poder despedirse da súa familia (a súa filla pensa que o abandonou), nin contar coa preceptiva asistencia letrada.

Esta lacerante situación atenta gravemente contra os dereitos humanos das persoas estranxeiras. O recente Informe do Servizo Xesuíta a Migrantes CIE e Expulsións Expresas alerta do aumento nos últimos anos destas formas de expulsión que non cumpren coas debidas garantías legais e que tan aflitivas resultan para os cidadáns estranxeiros. Así mesmo, pide unha valoración das circunstancias sobrevidas antes de proceder a executar ordes de expulsión e recorda a necesidade de que os detidos conten con asistencia letrada. No mesmo sentido, o Consello Xeral da Avogacía Española afirma que é preciso que nun estado que se proclama como democrático e de dereito non se produzan privacións de liberdade sen asistencia de avogado, nin de control xudicial. E para iso elaborou un protocolo de actuación dirixido aos Colexios de Avogados recordando que unha vez coñecida a situación de detención dunha persoa estranxeira para a súa repatriación se deberá designar un letrado da Quenda de Oficio quen deberá levar a cabo unha serie de actuacións mínimas que se detallan minuciosamente no Protocolo de actuación nas denominadas expulsións expresas

NON ÁS EXPULSIÓNS DE PERSOAS. NINGÚN SER HUMANO É ILEGAL. DIFUNDE

Colamos tambén (traducida) esta reflexión da monxa Mari Carmen Ferrero, amiga de Abdul:

noilegalEscápansenos diariamente historias dolorosas de moitas persoas “invisibles” aos ollos da nosa sociedade, tan ocupada en facer leis, non sempre xustas. Leis que destrúen familias e matan os sonos de volver empezar, unha vez máis, o camiño dunha reinserción e integración na nosa sociedade.

Levo catorce anos entrando en prisión. A palabra máis repetida é REINSERCIÓN. Moitas persoas e colectivos apuntámonos a esta fermosa tarefa de acompañar procesos de reinserción. Un duro traballo para as persoas que apostan por empezar de cero e poñen toda a súa enerxía no intento. Pero as leis, a sociedade e os gobernantes matan os sonos dos pobres, daqueles que non contan, daqueles que pagan os seus erros ata o último día, pero que unha vez cumpridas as súas condenas se lles volve xulgar e non son ben vistos, non son dignos de vivir co resto dos cidadáns… e sofren unha EXPULSIÓN EXPRESA que lles bota do noso país nunhas poucas horas. Non importa a vida que empezasen a construír, a familia, os fillos, a situación emocional dos menores que se senten abandonados, as condicións económicas nas que queda a estrutura familiar… iso non importa.

ABDUL é un home ao que acompaño dende hai moitos anos e que foi expulsado da nosa terra, Aragón, o pasado 29 de maio de 2015.

Abdul, veu a España con 19 anos (hoxe ten 39). Entrou no noso país de forma “legal”, é dicir, con toda a documentación en regra. Veu porque soñaba cunha vida mellor, porque decidiu apostar por unha vida máis digna para el e para os seus. Traballou no campo, inseriuse na sociedade, conseguiu a tarxeta de residencia permanente e aprendeu o noso idioma e os nosos costumes… “un bo rapaz”, dicían no seu lugar de residencia.

Pero un día cometeu un erro e entrou en prisión. Pagou ata o último día da súa condena e a responsabilidade civil que se lle impuxo. E ao saír, soñou que era posible empezar de cero, volver intentalo, puxo todo o seu empeño niso e CONSEGUIUNO!:

# Formou unha familia, responsabilizouse da nena da súa parella, exerceu como pai responsable na educación da nena e mostrou sempre un agarimo e tenrura especial con esta nena que lle regalou a posibilidade de expresar a súa capacidade de amar.
# Conseguiron unha vivenda digna, que con moitísimo esforzo mantiveron ata o día de hoxe.
# E atopou un traballo a xornada completa nunha empresa de inserción. Unha empresa que viviu coma se fose súa en implicación, responsabilidade e bo facer. Foi home de confianza da empresa: manexo de caixa, dependente, cun trato exemplar cos clientes, responsable de almacén. Un home responsable no seu traballo e gozando do que a vida estáballe concedendo. E a a empresa de inserción laboral apoia totalmente a súa estancia.

Ata que en agosto de 2014, a policía detívolle e dictaron unha ORDE DE EXPULSIÓN. Iníciase con iso un duro traballo legal que termina nun xuízo no que se mantén a orde de expulsión. Abdul apela ao Tribunal Superior de Xustiza, que acepta a trámite a apelación e mantémonos á espera da resolución. Como seguimos apostando polo traballador, volvemos renovar o seu contrato de traballo, con indicacións do avogado de que neste tempo de espera, ata que se resolva a apelación, pode traballar.

Pero o pasado 27 de maio, a súa vida truncouse. A policía presentouse no lugar de traballo e levóuseo detido diante de clientas e empregados. Ninguén se puxo en contacto coa súa esposa, nin lle notificou en que comisaría permanecía detido. Ninguén o informou da súa situación nin da súa expulsión inminente. Non foi atendido por ningún letrado, nin letrados de garda nin o seu propio avogado. Non se lle permitiu despedirse da súa esposa. E en menos de 48 horas, dende comisaría, Abdul foi expulsado a Marrocos. Nin o recurso pendente de resolución nin o seu extraordinario arraigamento familiar, laboral e social foron valorados nin tidos en conta.

20 anos en España, unha familia, un sono, un futuro e todo o empeño das persoas que cremos que a reinserción é posible, que as persoas teñen capacidade de cambio, que volver empezar é posible… LEVOULLOS A LEI DE ESTRANXEIRÍA.

O rostro de Abdul pon rostro a miles de persoas que xa non pasan polos Centros de Internamento de Estranxeiros (CIE) senón que son vítimas dunha expulsión expresa, inmediata, en silencio, invisible, pero real, tan real, como o súbito traslado do noso amigo Abdul a Marrocos en furgón policial hai uns días.

Mari Carmen Ferrero
Relixiosa da Caridade de Santa Ana

1 de xuño 2015

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s

A %d blogueros les gusta esto: