O que pode un coño x Diana J. Torres

fragmento_ilustracion_chiara Publicamos (e traducimos) este artigo que recollemos do Pikara Magazine, obra de Diana J. Torres, autora do libro ‘Coño Potens’ que estará presentándolo en 28 de marzo en Compostela na Libraría de Mulleres Lila de Lilith, evento do que já daremos conta cando se achegue a data. O texto que agora colamos de Píkara vai acompañado por algunhas ilustracións que a artista italiana Chiara Schiavon fixo para o libro:

Diana J. Torres, ‘Pornoterrorista’, cóntanos como descubriu que os charcos que acompañaban aos seus orgasmos eran exaculacións e como se embarcou nunha apaixonante investigación sobre este proceso fisiolóxico invisibilizado pola ciencia médica e vivido con vergoña por moitas mulleres.

Todo empezou cunhas sabas negras. Caeron nas miñas mans como un regalo de aniversario un 26 de xaneiro en 2006 ou 2005, a verdade, non recordo. As miñas primeiras sabas negras! Elegantes, suaves, sexis. Esa mesma noite estreeinas porque non hai mellor regalo de aniversario que uns bos orgasmos.

Todo estaba no seu sitio ata a mañá seguinte. Cando espertei, por suposto cunha resaca enorme e o meu cerebro traballando nas súas mínimas funcións, erguínme a mear e ao volver ao cuarto foi cando o vin: un enorme cerco branco, que parecía o puto mapa de África, estaba debuxado nas miñas sabas negras. O que pola noite fora un charco inmenso (porque non hai mellor regalo de aniversario que uns orgasmos, pero ben mollados), a luz do sol transformárao nun debuxo tras o cal residían moitas respostas ansiadas. Que coño é isto? Non era pis?

Quedei uns minutos simplemente contemplándoo. Logo ulino, lambino, esborrancheino co dedo. E unha avalancha de recordos inconexos viñeron á miña cabeza para formular un dos mellores “clicks” que tiven xamais: Non me mexo!

Ata ese día sempre pensei que era pis. Que unha das características exóticas da miña sexualidade era que cando me follaban relativamente forte e ben, do meu coño saía mexo a cachón. Un problema moi común cando non nos contan que temos a posibilidade de facer algo é que ese algo sinxelamente non existe.

Afortunadamente o meu caso é particular: tiven o gran privilexio de crecer nun ámbito bastante positivo a nivel sexual e o meu corpo nunca foi un descoñecido ou algo do que avergonzarme, o meu xeito de vivir as miñas “mexadas” orgásmicas sempre foi boa. Por moitos anos crin que así funcionaba o meu coño e que a quen lle gustara perfecto e a quen, non “porta”. Máis tarde souben que a gran maioría de mulleres que exaculan se senten mal por este feito.

Pero nese día, fronte a aquel cerco, decidín que todas as experiencias acuáticas que tivera ata a data estaban a cargar unha mentira. Aquilo non era pis. Non me estaba a mexar.

cono-potens-424x519 Como boa filla do patriarcado e do capitalismo (porque aínda que te críes entre hippies hai cousas das que non poden salvarte), cando decidín empezar a buscar respostas recorrín á ciencia médica. Así me plantei eu, toda confiada no templo do saber, durante uns días, no apartado de xinecoloxía da biblioteca dunha grande universidade. Lin e lin en busca de algo que puidese explicar ese cerco branco. O que encontrei foi basicamente algo profundamente ofensivo para calquera muller cun mínimo de sexualidade autónoma ou disidente e extremadamente molesto para calquera conciencia feminista. Xa sabemos que cando unha é feminista se pasa a vida enfadada, pero aquilo superaba todos os límites. Basicamente, e para resumirvos o meu calvario, descubrín que a xinecoloxía divide os nosos corpos en dous dun xeito bastante esencialista: o que serve para a reprodución da especie e o que non. Todo o que non é ovario é prescindible e “accesorio”. Ou noutras palabras: todo o relacionado co pracer non interesa. Non me foi moito mellor na sección de anatomía: había deliberados ocos en branco en todas esas ilustracións, ocos en branco maléficamente situados.

Despois desa gran decepción, que máis que respostas me xerou bastante rabia, decidín buscar por outras vías. Para entón xa tiña suficientemente claro que os inimigos dos nosos coños eran o patriarcado e a Igrexa católica. E seguindo a premisa de que só en sociedades como a nosa pasaban cousas así, decidín investigar noutras culturas ou noutros momentos nos que Occidente non estaba tan envelenado co catolicismo. É así como cheguei a algunhas das informacións máis valiosas. Na antiga China e na India, a exaculación dos coños era un líquido sagrado que calquera amante que se prezase debía extraer antes de intentar calquera tipo de penetración. Descubrín tamén que, para un dos poucos matriarcados vixentes que o colonialismo non puido contaminar, as Batoro de Uganda/Ruanda, a exaculación forma parte dun dos rituais máis importantes a través do cal as nenas se converten en mulleres e que son as señoras maiores as encargadas de axudalas a exacular.

Nese momento xa tiven ben claro que esas “mexadas” que me aconteceran dende sempre non eran pis senón exaculación.

Comecei a recavar información pola rede, sendo o suficientemente prudente como para non caer nas manipulacións mediáticas que sobre a exaculación dos coños circulan. O artigo, por poñer un exemplo, da Wikipedia, era terrible (falo de 2008, agora apañárono medianamente). Mencionaba máis veces a palabra “pene” que a palabra “vaxina”, coma se fose imposible falar dunha cousa sen a outra. Miles de artigos sobre o maldito Punto G e as nosas exaculacións que estaban principalmente orientados a ensinar aos homes como facer estalar en chorros ás súas mulleres. E entre toda esa bazofia tamén dei con algúns textos bastante reveladores sobre a orixe dos meus tsunamis sexuais.

Unha vez que tiven plena conciencia de que o órgano (si, órgano) que xeraba tales líquidos era a miña próstata, todo o resto de información útil empezou a fluír.

Resultou que esa próstata traía incrustado o apelido dun señor ilustre que arredor do ano 1880 “descubriu” que as glándulas parauretrais das mulleres tiñan un sospeitoso parecido coas dos homes. Na súa época, por suposto, tería sido demasiado atrevido dicir que se trataba do mesmo, así que as bautizou como glándulas de Skene e así seguiron chamándose ata agora a pesar de que dende o 2004 o Comité Federativo de Terminoloxía Anatómica decidiu establecer para elas o sinónimo de “próstata feminina”.

Despois do señor Skene veu o señor Gräfenberg, que avanzou significativamente no estudo deste órgano chegando a conclusións tamén bastante inadecuadas para o seu momento histórico (1950). Dicía nos seus escritos que as analoxías coa próstata masculina eran ineludibles e que ademais o líquido achado nesas “expulsións orgásmicas” pouco ou nada tiña que ver cos ouriños. Del e a raíz dos seus estudos saíu toda a idea do Punto G (esa G é precisamente a inicial do seu apelido). Tres persoas pseudocientíficas escribiron o libro sobre sexualidade posiblemente máis vendido de todos os tempos, ‘o Punto G e outros descubrimentos recentes sobre sexualidade humana’, que foi publicado en Estados Unidos no ano 1982 e que se baseaba na idea de que dentro da vaxina tiñamos un “punto” (xamais chamaría así a un órgano que pode medir 5 centímetros) que podía proporcionarnos un orgasmo sideral e tamén provocar unha exaculación.

Voume explicar ben. O que me fode do Punto G son principalmente tres cousas:

1) Apareceu nun momento en que as feministas fixeran un gran traballo para formular que o clítoris é o único dispensador de orgasmos no corpo das mulleres, desbancando así toda a maldita teoría falocéntrica do sexo. Este libro cometeu o grande erro de facer crer a moitas que en realidade o pracer correcto, o pracer esperado, estaba dentro da vaxina, de novo cara ao punto de partida… O Punto G retardou ese protagonismo que o clítoris, unha vez fóra da patoloxización histérica que durante séculos sufriu, estaba a tomar e impulsou unha escusa perfecta para que o falocentrismo non se sentise incómodo co corpo e a sexualidade das mulleres.

2) Fixo e fai (e por desgracia fará) perder o tempo moitas persoas que, absorbidas pola presión da corrección sexual, pásanllela buscando ese “punto”, tan misterioso ás veces como o Triángulo da Bermudas, que moi posiblemente xamais aparecerá. Porque para empezar non é un “punto” senón un órgano coa súa localización e funcións relativamente exactas en cada corpo e, segundo, porque cando se fala de eufemismos acerca da nosa anatomía, calquera forma de coñecemento verdadeiro se transforma nun labirinto insondable.

3) Moitas feministas caeron na trampa e, en lugar de ler detidamente os escritos do señor G ou de tratar de buscar nos artigos científicos que dende entón xa afirmaban que nós tamén temos próstata, dedicáronse a expandir a idea dese lugar case místico das vaxinas onde reside un pracer e un poder estratosféricos. De feito, unha boa parte da bibliografía feminista en torno á exaculación fala de Punto G sen sequera cuestionar que ese nome é ben patriarcal e ben manipulador.

Eu mesma tiven as miñas dúbidas á hora de falar de “próstata”. Viña á miña mente constantemente esa idea feminista de que non necesitamos o corpo dos homes para nomearnos e que proviña do rexeitamento a nomear o clítoris como un pene pequeno. Pero a verdade é que unha se pon seriamente a ler sobre anatomía e se decata de que non hai nada máis queer que a propia realidade dos corpos. Que iso de que o xénero é nomás unha performance perversa que sustenta a dominación patriarcal se converte en algo absolutamente real cando o corpo é observado dende unha mente crítica e curiosa. Así, do mesmo modo que temos pulmóns ou corazón, temos próstata. E esta ten practicamente idéntica posición, forma e funcións que a dos corpos que o Estado e a medicina diagnostican como varóns.

Acaso hai algo máis feminista que mandar á merda os xéneros? Os nosos corpos, as nosas entrañas, están aí para dicirnos exactamente iso, que o que as nosas sociedades de merda se empeñan en perpetuar non ten ningún tipo de sustento fisiolóxico.

Durante 8 anos investiguei este tema en profundidade, como digo, de forma obsesivo-compulsiva. Iso, sumado ás interaccións con outros coños durante os máis de 200 talleres de exaculación que fixen ao longo do mundo, deume unha inxente cantidade de información e ideas que considero relevante para calquera persoa cun coño entre as pernas: as causas políticas do silenciamiento da exaculación e a próstata dos coños; a relevancia que ten noutras culturas; como é e como funciona o órgano; os diversos “exorcismos” necesarios para restaurala no noso mapa mental; as “técnicas” para tratar de conseguir exacular; de que maneiras se representa na pornografía, ou o interesante que pode ser o formato taller como forma de intercambio de coñecemento.

Por iso tiven que escribir un libro. 10.000 carácteres con espazos non dan para nada se pensamos no milenario crime que pesa sobre os nosos corpos, sobre as nosas billas pechadas a golpe de manipulación.

……………………….

Toda a información sobre o libro de Diana J. Torres ‘Coño Potens’, as datas da xira e como se pode adquirir en http://pornoterrorismo.com/cono-potens/

Tumblr da desenhadora Manga Franse: http://magnafranse.tumblr.com/

2 Respostas to “O que pode un coño x Diana J. Torres”

  1. pornoterrorista Says:

    Gracias!!!

  2. […] como xa contáramos nunha anterior entrada deste blog, este vindeiro sábado 28 de marzo contaremos con a presencia da autora do libro “Coño […]

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s

A %d blogueros les gusta esto: