[Grecia] “DE PROFUNDIS”, un Comunicado Autocrítico da Conspiración de Células do Lume + Nota de Refractario

ccfA Publicación Refractario publicou esta entrada traducida ao castelán por Sin Banderas Ni Fronteras desde Inter Arma no que falan da situación criada nos cárceres gregos tras a fuga fustrada de varios membros das CCL e da detención neses mesmos días de Xiros Christodoulos, a quen a CLL acusa de “soplón” e traidor. Colamos (traducido ao galego):

Nota de Refractario:

Desde fai anos as palabras dxs compas das CCL (tanto na rúa como en prisión), chegábannos traducidas saudando axs revolucionarixs non arrepentidxs da organización 17 de Novembro. As practícas, o desexo de combate e a firme decisión de non arrepentirse deixaban mudas algunhas discusións teóricas cada vez máis vellas e estériles cando non se centran na praxe mesma da liberación…

Así chegamos ata o ano novo do 2014 e o forte saúdo enviado desde xs compas de CCL a Xiros Christodoulos. Á distancia fomos coñecendo de historias, confianzas e lealtades entregadas tanto en prisión como na practica mesma da guerrilla, Xiros no seu momento envía un video desde a clandestinidade anunciando a súa continuidade na loita armada, mentres a policía golpea con allanamientos ás casas de compañeirxs anarquistas próximos á okupacion Nadir acusados de prestar apoio á clandestinidade de Xiros.

En abril do 2014, un potente explosivo oculto nun libro é enviado contra a comisaria de Itea, o artefacto consegue ser desactivado sendo a acción reivindicada pola “Conspiración de Células do Lume FAI-FRI” dedicándolle párrafos á solidariedade con Xiros, sinalando “Unha vez guerrilleiro, sempre guerrilleiro”.

Trala fuga de Xiros, o poder aproveita e utilízaa como escusa para dar un avance na represión aos revolucionarixs en prisión desta forma constrúe o entramado legal que sustentase ás prisións tipo-C, cárceres cun reglamento de Alta Seguridade, sendo en particular implementada en Domokos.

Nosxs irmanxs de CCL, deciden aportar a un debate publico sobre a creación dunha asemblea de solidariedade ante este novo escenario represivo, naquela carta xorden varias referencias a Xiros.

Entendemos que non era posible en ningunha circunstancia marcar un alonxamento publico con Xiros na súa condición de clandestinidade, sen terminar colaborando coas campañas represivas que puxeran prezo á súa cabeza.

Logo a principios do 2015 a noticia sobre a captura de Xiros expandeuse rápidamente, xunto co arsenal atopado nas distintas casas que daban conta dun plan de fuga para sacar axs presxs de CCL e do resto dxs presxs, atacando o cárcere de Korydallos.

A información publica que manexabamos daban conta de complicidades, de profundización do ataque e de decisións inquebrantables, decidimos inmediatamente cubrir a información relacionada con Xiros (1 e 2)

Pero logo comezamos a decatarnos de malleiras no interior da prisión contra Xiros en Domokos, de rexeitamento a vivir con el, tanto por parte de anarquistas como dos antigos membros de 17 de Novembro. Realmente non entendiamos nada sobre o que estaba ocorrendo á próxima distancia no territorio grego.

Hoxe, os compas de SinBandera conseguiron traducir o recente texto de CCL aclarando algúns puntos sobre o plan de fuga, sobre a situación de Xiros e realizando unha forte autocritica, sempre valiosa e constructiva… Porque diso trátase, de ser mellores; e para aquilo é necesario aprender das páxinas pasadas e do presente que está ocorrendo noutras latitudes.

Nas recentes liñas escritas desde Grecia seguen quedando elementos difusos e preguntas non respondidas, pero tamén sabemos que non todo debe declararse públicamente na linguaxe da conspiración ante un clima represivo onde se emanan ordes de detención a eito. A distancia, os idiomas distintos e as dificultades nas traducións quizais permitiron observar unha proximidade/afinidade que non foi tal ou non alcanzou a percibirse ben o momento de ruptura.

Sen dúbida a nosa confianza, agarimo e complicidade esta con xs irreductibles compas da Conspiración de Células do Lume.

AUTOCRÍTICA PÚBLICA das CLL

Non tiñamos intención de contribuír a continuar coa ruína pública e o canibalismo interno ensanchado con hábil orquestación por parte da policía, os xornalistas e a miserable entrevista entregada por Xiros [1]. Pero reina a miseria…

I) Unha vez soplón… Sempre traidor

Que máis irritante que o soplón de 17 de novembro [2] falando sobre moralidade… El, quen nas súas declaracións preliminares en 2002 (que están publicadas en Internet) fora un chorimicas pedindo á policía que non fosen duros con el, a cambio da súa cooperación coas autoridades de persecución.

Que máis provocador que o soplón sendo presentado como o crítico do “movemento”. El, quen ata o día de hoxe nin sequera pediu perdón aos seus antigos compañeiros das sentenzas para sempre que lles “ofreceu” coas súas confesións imparciais á axencia antiterrorismo (sen que lle desen sequera unha palmada).

Que máis contradictorio que o ridículo aspirante a líderciño pedindo que se respecte a diversidade e os procesos colectivos. No seu delirio, onde se facía pasar pola reencarnación de Karaiskakis [3], el estaba exhibindo un complexo de autoridade que foi poñendo a proba os nervios dos compañeiros, quen estaban xunto a el e axudáronlle a escapar por un ano enteiro, con enorme paciencia e poñendo en risco a súa vida e a súa liberdade ante os policías.

Que foi máis encaixonado que nós atrasando constantemente nosa ruptura total con el, o que nos liberaría do seu fedor mental. Incapaz de apoiarse ata a si mesmo, coa súa expulsión dos nosos círculos tería sido cuestión de horas que fose capturado pola policía e en base á súa historial de delación, existía o perigo de delatar o plan de fuga que organizaramos e que el estaba constantemente saboteando. En todo caso, non sería a súa primeira vez como soplón.

Que máis erróneo que nosa propia contradición. Aínda que nun primeiro momento apoiámolo con toda a nosa forza considerándoo o noso compañeiro, que de feito escribimos “unha vez guerrilleiro, sempre guerrilleiro”, esquecendo con todo que tamén “unha vez soplón, sempre traidor”.

El traizoou a nosa confianza, a nosa amizade, o noso compañerismo e a solidariedade que lle ofrecemos, en contra dunha realidade que, mentres pasaban os meses, revelou que el era unha persoa desagradable, un subhumano noxento adicto ás mentiras.

Que finalmente sexa expulsado por todos os prisioneiros, de todos os pabillóns [4] e que estea baixo a protección da axencia do cárcere, é esperable. Non porque, como din os medios de comunicación, os presos creen que el sexa responsable da creación de cárceres de máxima seguridade (tipo C) porque violou o seu permiso penitenciario [5]. Si isto fose correcto, entón non debería haber enfrontamentos coa policía durante as manifestacións, xa que estes causan represión e os guerrilleiros urbanos deberan abandonar a loita porque se están propoñendo proxectos de lei de loita contra o terrorismo.

Xiros está sendo perseguido por todo o mundo para a vomitiva suciedade que se atreveu a pronunciar contra nós dentro do cárcere e polo estigma de delator que levará por sempre. El e os do seu calaña ridiculizaron á guerrilla urbana e mancharon unha gran parte desta, converténdoa nunha historia de delación e traizón.

Polo menos nós, coas nosas “prácticas como as da mafia” nunca traizoamos as nosas ideas e aos nosos compañeiros. Pero ata aqueles que foron arrestados e acusados de ser membros do noso grupo, sen ter nada que ver con este, aínda que non lles consideremos a algúns deles compañeiros, ou si ata consideramos algúns deles como os nosos inimigos persoais, o único seguro é que non houbo un delator ou un traidor entre eles.

II) Desde as armas da crítica… á autocrítica

O seguinte texto é o noso propio espello interno. Distorsionado e bastante borroso logo da súa procesión publica no altar dos medios de comunicación, segue sendo unha parte de nós e non imos pretender que non o recoñecemos. Amar a responsabilidade significa non ter medo de ser exposto, non venderche a ti mesmo para gañar unha “boa” imaxe pública sen manchas nin engurras. Polo tanto, que todos os ídolos sexan demolidos e en primeiro lugar o de nós mesmos.

III) Rompendo a encriptación.

Nunca nos encantaron os poderosos. A nosa conciencia e o noso corazón sempre elixiron o lado dos buscados, dos perseguidos. Cando alguén decide deixar a prisión violando o seu permiso carcelario, é concedido o noso apoio e axuda. Quen pode dicirlle a alguén que retorne á prisión? Quen se negaría a prestar de todo corazón unha man a alguén que viola a súa liberdade controlada de cinco días co fin de pasar á clandestinidade? Nós seguramente non. Pero a vida non son versos poéticos revolucionarios nin teorías para todo uso. A vida son as opcións que teñen un pasado, un presente e un futuro. A vida son as accións que, para ter perspectivas, tamén deben ter memoria.

Culpar aos demais é a cousa máis fácil… Como dicir “Non sabiamos…, calculamos mal…” Pero a verdade é máis simple: Sabémolo, sabiámolo e eliximos calcular mal…

Con plena conciencia, permanecemos indiferentes ante o libro de historia. O verán de 2002, a detención dos membros de 17 de novembro, a delación e os testemuños con testemuñas (coa excepción de quen honraron a súa organización) son unha das pasaxes máis escuras da historia da guerrilla urbana en Grecia. Son páxinas negras memorables para todos nós. Ademais, ata si invocamos a “amnesia” selectiva, aínda sería en contra de nós.

Así había unha historia de persoas encarceladas con moitas condenas para sempre porque outras persoas “falaron” á policía. Ata hoxe hai cabos soltos, cousas que non se contaron na forma e coa intensidade que debesen ter. Pero falando de nós mesmos, o máis pesado é que coa nosa elección trouxemos de volta desde os mortos a parte máis terrible desta historia que estivo en letargo durante anos.

Un podería preguntarse: “Non se ten o dereito de volver escribir o libro da súa propia historia”? Desafortunadamente, a historia deu a resposta do peor xeito.

Hai cousas que non poden ser escritas e a delación é unha delas. Pero ata si alguén quere volver escribir o libro da súa vida, debe limparse a si mesmo ao facer unha autocrítica pública e pedir desculpas de forma valente e humilde. Pero como dixemos, só falaremos de nós aquí. Sabiamos todo isto e decidimos camiñar pola historia pasada. Fomos enganados por alguén? Obviamente que non. Conscientemente eliximos que “a revolución xustifica os medios” e, finalmente, o único seguro é que “a revolución non santifica á xente” [6].

Quedámosnos indiferentes aos cabos soltos dunha historia de delación porque estabamos nun apuro, queriamos seguir nosa propia historia, recuperar a nosa liberdade e reincorporarnos á batalla da guerrilla urbana anarquista. Pero esquecemos que nada fermoso e novo pódese escribir en páxinas usadas e sucias.

E así o desgaste, a paranoia e a fealdade estendéronse como unha praga sobre todo o bo que queriamos construír. Queriamos liberarnos a nós mesmos e ao mesmo tempo estabamos encarcelando compañeiros, amigos e a nós mesmos nun labirinto de enfoques e tácticas pouco ortodoxos. Decatámonos de que a fealdade non pode loitar contra a fealdade do xeito máis duro. Durante todo un ano e cos esforzos incansables dunha formiga, construímos todo de case nada. Organizamos un plan (lonxe das sucias mentiras de que supuestamente non nos importaba a vida dos cidadáns irrelevantes) que humillaría o corazón do sistema penitenciario. Cunha bomba de 150 quilos de peso, colocados nun barril cunha cabeza cónica seguindo a orixinal solución do EFP (unha metodoloxía seguida polas guerrillas iraquíes contra edificios estadounidenses co fin de dirixir a onda de choque con potencia penetrante) derribariamos o muro da prisión anulando a posibilidade de facer dano a xente irrelevante. Un plan que necesitou miles de horas de preparación dos nosos compañeiros fóra dos muros. Pero ata si 300kg, e non os 150kg que usariamos, fosen colocados nun vehículo, a onda de choque só golpease o muro da prisión un pouco, sen infligir o dano necesario e a explosión haberíase expandido a puntos máis débiles, como as calexas circundantes, causando enormes perdas humanas. Ademais, isto é o que a nosa experiencia mostrounos, desde o ataque que o noso grupo levou a cabo cunha bomba de tempo contra unha parte do muro da prisión de Korydallos en 2010. Neste caso [o da fuga], onde obviamente non podería haber unha chamada de advertencia para evacuar os edificios, tivemos que atopar unha solución. Logo de meses de procura, decidimos utilizar o método Explosivo de Penetración (EFP). En resumo, digamos que neste método utilízase un recipiente de hormigón, sobre o que se coloca unha cabeza cónica de aceiro proporcionada segundo o tamaño do recipiente e o material do obxectivo a atacar. Durante a explosión, a onda de choque diríxese únicamente cara á dirección específica e converte a cabeza de aceiro nun proxectil cunha velocidade tremenda que impacta directamente no obxectivo. O recipiente e a cabeza que iamos utilizar para este plan, foi o “barril con material explosivo” atopado en Anavissos. Obviamente, houbo ensaios en menor escala, a fin de estar seguros dos resultados. Ensaios que requiriron tempo e onde houbo perigo para os compañeiros fóra das murallas, pero tiveron que pasar. Cando se levaron a cabo en zonas remotas e observouse que a onda de choque centrábase onde queriamos e que o efecto sobre os alrededores era mínimo, o plan púxose en movemento. Como precaución adicional, aínda que non foi necesario debido a este método, habería bolsas de area ao redor do barril, dentro do vehículo, de modo que sería absorbida a mínima onda de choque que puidese dirixirse cara a outras direccións. Esta parte do plan de escape, e o plan en xeral, deseñáronse de xeito de que non ocorresen perdas de vidas humanas non planeadas.

Un golpe que nunca antes ocorrería, contra o monumento máis feo do cautiverio. E o máis importante, unha liberación que nos levaría de novo á batalla e aos camiños armados de guerrilla urbana. Pero, no nome dunha fermosa causa, empezamos a cortar con comportamentos, obsesións, delirios, problemas, arrogancia, con todo o que nos fixo anarquistas. E todo isto co fin de non perder a oportunidade, o momento, a fase, o estallido, a nosa liberdade… E ao final perdémolo todo. E o máis importante, perdemos persoas. Persoas que non teñen as marcas escuras dun pasado vergonzoso, senón que un presente cristalino e un futuro de lume, pasaron á clandestinidade, e xente que non tiña idea da quen estaban axudando ou que nada habían ter nada que ver con isto foron encarceradas. A responsabilidade é sobre todo nosa. Non estamos falando tanto sobre o resultado (non somos instigadores de todo e no que se refire aos nosos compañeiros, as decisións foron tomadas en igualdade de condicións), senón que pola paisaxe atroz que creamos.

IV) O “despedimento”, Nechayev e o correo [7]

Nós non negamos nin confirmamos nada. Con todo, non existe mentira máis grande que a verdade a medias (e nalgúns casos ningunha verdade en absoluto). Os xornalistas, en colaboración coa policía fixeron o que mellor saben: masacraron a verdade no altar da mentira. Falaron de “cimentación”, “masacre”, “mandatos de lider”, “causar decenas de vítimas inocentes”, indo tan lonxe como ao tratar de despolitizar a Conspiración de Células do Lume dicindo que confiamos a realización das nosas accións a “delincuentes comúns”. Ao mesmo tempo, o saqueo da verdade continuou coa referencia selectiva a fragmentos da nosa correspondencia persoal. Cando o persoal convértese en público, entón a escuridade dos segredos que gardamos é deformada pola luz dun proyector de preguntas que distorsiona todo. Quen se senta tan “limpo” de non estar preocupado de que a súa axenda persoal estará na televisión, e os seus pensamentos, segredos, vicios, vexación e ira na portada de xornais, entón xa morreu de aburrimiento.

Todo o que é compartido entre os membros dun grupo ou entre algúns amigos ten un código que non se pode romper pola decodificación. É a ganancia codificada dunha historia interna que ten un pasado e non pode ser narrada públicamente. É un código de relación entendida e interpretada polos que participan na historia. Si todo o devandito confidencialmente por un amigo a outro e dun compañeiro a outro fóra a ser publicado, entón estariamos condenados a quedarnos mudos. Un debe considerar isto a próxima vez que comparta un segredo, un “vicio” ou algo debido á súa ira contra un amigo. Como se sentiría este si fose mencionado públicamente? Sobre todo cando neste canibalismo público, os policías engaden os seus propios toques de mentira obscena. Ao mesmo tempo queren implicar a outras persoas irrelevantes e a amigos engadindo os seus nomes a novos expedientes.

v) As “fallas” das bombas

Unha falla foi nosa elección de “borrar” a historia, e non o feito de que algunhas bombas non explotan. Os compañeiros non son xulgados polas súas capacidades operativas e técnicas, senón que polas relacións e a amizade que os une. Alí estivo o fracaso, e non sobre si funcionaba a detonación ou si andaba o reloxo. Non importa si un centenar de bombas explotan, non importa si un milleiro de pistolas atopan o obxectivo, cando o compañerismo, o respecto, a autoestima e a dignidade están ausentes, o erro permanece. O erro real ocorre cando o compañerismo atópase coa paranoia. Pero como falamos sobre a autocrítica e non sobre os demais, o feito de que esteamos en prisión significa que nalgún recodo do camiño, cometemos o noso propio erro operacional. Polo tanto, o que estea libre de pecado (e non o ocioso) que lance a primeira pedra…

VI) O grupo de liderado da Conspiración de Células do Lume

Si quixésemos ser líderes elixiríamos outro camiño, máis seguro e máis a salvo, e non a guerra de guerrillas urbana anarquista. Somos unha comunidade de compañeiros e amigos, sen xefes nin subordinados. Só nos mandamos a nós mesmos. Por suposto, non somos o mesmo. Cada un de nós ten as súas propias habilidades, outros máis, outros menos, pero diferentes. Con todo, todos damos todo pola Conspiración que construímos e que nunca abandonaremos. Non temos membros principais, somos Olga, Giorgos, Michalis, Gerasimos, Christos, Haris, Panagiotis, Damianos, Giorgos, Theofilos e temos un nome… Conspiración de Células do Lume.

VII) As relacións con delincuentes comúns

Dentro da prisión aprendemos que non hai etiquetas para a sinalización das persoas. Non nos apropiamos nin da retórica dos fiscais, nin das caracterizaciones dos expedientes xudiciais. Cada ser humano é xulgado polas súas accións e decisións. É por iso que odiamos as polvorientas etiquetas ideolóxicas que sen ningún esforzo clasifican á xente. Aprendemos que a vida vai máis aló das definicións políticas ortodoxas. Os valores da dignidade, a amizade, a solidariedade non se ensinan en auditorios ideolóxicos de vidro, senón que na consistencia que todo o mundo mostra nas dificultades da vida. orque hai moitos que falan sobre a anarquía, pero só uns poucos falan da forma en que a viven.

VIII) Resumo

Un podería preguntar: “Dirían todo isto si a fuga tivera éxito”?. Para ser honestos, non o sabemos. Con todo, a historia non se escribe con supostos… Deseñamos e organizamos un plan que, aínda que operativamente e logísticamente era impresionante máis aló de toda imaxinación, o seu interior foi sostido con “pinzas” e con incrible paciencia para non romper o absceso. A cancelación do plan e os seus resultados afundíronnos no cieno que nós mesmos sustentamos por un ano. Xogamos coas nosas contradicións e atopámonos fronte a elas multiplicadas.

Sabemos que os novos camaradas e amigos sentíronse avergoñados e entumecidos respecto de o que se dixo por nós desde policías e xornalistas. É por iso que debemos falar públicamente e dicir verdades que nos lastiman. Esta é, con todo, o único xeito de crear un novo comezo. A través da autocrítica e o desarraigamento violento do pasado desde o noso interior. Agora non temos tempo para a tristeza. A miúdo dise que un erro é o camiño máis curto cara a un novo descubrimento. É por iso que a autocrítica non significa retirada. En cambio, apertamos de novo os nosos puños e agudizamos os nosos coitelos. Seguimos sendo tenaces e non arrepentidos. E si caemos, nos levantaremos de novo, si perdemos, loitaremos de novo, si nos atopamos encerrados, atoparemos a chave.

Iso é o que somos e estes son os nosos erros. O que dixemos segue en pé…

A través das nosas cinzas acendemos de novo o lume, un sinal para os nosos perseguidos e buscados…

Imos de novo ata o final.

Porque o noso día chegará…

APOIO ÁS PERSOAS ENCARCERADAS ACUSADAS NO CASO DA FUGA DA CONSPIRACIÓN DE CÉLULAS DO LUME, QUE NADA TEÑEN QUE VER CON ESTAS.
SOLIDARIEDADE… RESISTENCIA… COMPLICIDADE COA QUERIDA COMPAÑEIRA ANARQUISTA ANGGELIKI SPYROPOULOU
NADA ACABOU, TODO CONTINUA
A crear 10, 100, 1000 CÉLULAS FAI-FRI
POLA DIFUSIÓN DA ANARQUÍA NEGRA E UNHA VIDA EN PERIGO

Conspiración de Células do Lume … Célula de membros en prisión

Olga Ekonomidou
Michalis Nikolopoulos
Giorgos Nikolopoulos
Haris Hatzimihelakis
Christos Tsakalos
Gerasimos Tsakalos
Giorgos Polydoros
Panagiotis Argyrou
Damianos Bolano
Theofilos Mavropoulo

Notas de tradución:

1. Xiros concedeu unha entrevista a Makis Triantafilopoulos (un asqueroso xornalista moi coñecido con profundas conexións nos partidos políticos, as axencias estatais, os capitalistas locais e os fascistas de Amencer Dourado) e o seu sitio Zougla.

2. 17 de novembro foi unha guerrilla urbana marxista-leninista que estivo activa desde 1975 ata 2002 en Grecia. Os compañeiros do CCF refírense aos incidentes que seguiron á desarticulación do grupo levada a cabo polas autoridades en 2002, cando unha bomba explotou nas mans dun membro do grupo. Xiros era un membro deste grupo.

3. Trátase dunha referencia irónica a un discurso ao pobo gravado en video, publicado por Xiros logo da súa fuga da prisión. Georgios Karaiskakis foi un dos capitáns durante a revolución grega contra a ocupación turca en 1821 e é un heroe nacional e popular. A súa imaxe, xunto con outros personaxes históricos similares foron colocaron detrás de Xiros durante a súa intervención no video.

4. Xiros foi atacado catro veces por outros presos ata o momento.

5. Despois de que Xiros violase o seu permiso penitenciario, os medios de comunicación volvéronse tolo. Como resposta a esta histeria, o anterior goberno propuxo o proxecto de lei sobre as prisións de máxima seguridade (tipo C).

6. A expresión “revolución xustifica os medios” é “revolución santifica os medios” en grego.

7. Partes IV, V, VIN e VII refírense a varias cousas ditas pola policía din e repórtelos dos medios de comunicación. Entre as probas presentadas pola policía, había centos de notas manuscritas, correspondencia entre os compañeiros e as persoas involucradas no plan de escape. Nunha destas notas, CCL estaba supuestamente dicindo que ían “despedir” a Xiros logo da fuga. En canto ás bombas erradas, os policías afirman que Xiros foi responsable do atentado errado na comisaría de ITEA e outro nunha oficina de impostos que non foi reclamado por CCL nin calquera outra persoa. Os policías afirman que CCL ía executar Xiros (esta é a forma en que eles interpretaron a palabra “despedir”) por mor destas fallas, logo da fuga. O que é máis, os xornalistas e policías unha vez máis falaron sobre “o equipo de liderado” de CCL e as súas presuntas “conexións” con xefes criminais en prisión.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s

A %d blogueros les gusta esto: